ตอนที่ 2

“อ้าว วินมาแล้วเหรอ” ชีวินเปิดประตูห้องสโมสรนักศึกษาเข้าไปได้ เสียงใสทักขึ้นทันที

แพรวา เพื่อนต่างคณะสมาชิกสโมสรนักศึกษาตัวแทนจากคณะบริหาร เพราะเป็นสโมสรใหญ่ถึงได้มีตัวแทนทุกคณะ ชีวินไม่ได้สนิทกับคนอื่นมากนักนอกจากกลุ่มเพื่อนจริง ๆ แต่เพื่อนที่เป็นสมาชิกสโมสรนักศึกษาถือเป็นอีกกลุ่มที่เจอกันบ่อยเพราะต้องทำงานร่วมกัน

“อือ คนอื่นล่ะ”

“กำลังทยอยมา... นั่งสิ”

คนบอกให้นั่งยกกระเป๋าออกจากเก้าอี้ข้างตน ชีวินนั่งลงปกติรอไม่นานสมาชิกหลายคนเริ่มมากันจนครบ

ชีวินถึงได้เริ่มประชุมปรึกษาหารือร่วมกัน เรื่องกิจกรรมที่จะเกิดขึ้นในสัปดาห์หน้า ส่วนใหญ่เป็นการเตรียมกิจกรรมสำหรับรับน้องเฟรชชี่ปีหนึ่ง ซึ่งกิจกรรมเยอะมากตลอดทั้งเทอมเลยก็ว่าได้ สโมสรนักศึกษาเลยต้องออกความคิดเห็น ทั้งรวบรวมดูวิชาเรียนเพื่อไม่ให้เกิดผลกระทบมากเมื่อกิจกรรมเริ่ม

การมีกิจกรรมสำหรับน้องใหม่นั้น เพื่อละลายพฤติกรรมคนหลายร้อยพ่อพันแม่ให้เรียนรู้ที่จะอยู่กับคนหมู่มาก ชีวินมาอยู่จุดนี้ได้เพราะทุกคนต่างลงคะแนนเลือกชื่อเขา แล้วคะแนนดันสูงลิบจนปฏิเสธไม่ได้

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาชายหนุ่มทำหน้าที่นี้ได้ดีเสมอ แต่หลังจากจบเทอมนี้เขาจะต้องวางมือแล้ว เพราะท้ายเทอมหลังกิจกรรมใหญ่ ๆ หลัก ๆ จบลงจะมีการเลือกประธานสโมสรนักศึกษาคนใหม่

“ประชุมเสร็จแล้วเหรอ ไปเลยไหม” พิทย์ถามทันทีเมื่อเห็นชีวินเดินกลับเข้ามาในห้องทำโปรเจกต์ มองดูเวลาเกือบบ่ายแก่ ๆ แล้ว

“อือ ทางนี้เสร็จแล้วใช่ไหม”

“มีกูอยู่ มึงกลัวอะไร”

“เพราะมีมึง กูถึงกลัว”

ชีวินเดินมาเก็บแล็ปท็อปที่วางบนโต๊ะเข้ากระเป๋าของตัวเอง เฮียบาร์ดันเดินมากอดคอพูดด้วยอย่างอารมณ์ดี รู้หรอกที่มันอารมณ์ดีเพราะเวลาที่พิทย์เคี่ยวเข็ญมันจบลงแล้ววันนี้ เขาถึงได้ตอบออกไปกวน ๆ ทั้งส่ายหัวให้ ก่อนจะมองหาอีกคนมันหายไปไหน

“แล้วไอ้วี ?”

“มันบอกจะไปเข้าห้องน้ำแต่ไปนานแล้วนะ กดตัวเองลงชักโครกแล้วเปล่า”

เฮียบาร์ยังพูดติดตลกแต่ดันต้องชะงัก เมื่อคนพูดถึงเปิดประตูเข้ามาพอดี

“ได้ยินนะ”

“ไปไหนมาล่ะครับคุณชีวี” ยังเป็นเฮียบาร์ที่พูดถามเพื่อนออกไป

“ยุ่ง”

“ปล่อยมัน ช่วงนี้มันติด” พิทย์พูดขึ้นอย่างรู้ทัน

“ติดอะไรพูดดี ๆ”

“รู้อยู่แก่ใจยังจะให้พูด”

ชีวินพูดจบก่อนจะส่ายหัวไปมาทั้งกดยิ้มมุมปาก นึกขำชีวี ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่น้องชาย เพื่อนในกลุ่มเห็นบ่อยที่ชีวินยิ้มเพียงนิด ทั้งแววตาเป็นประกายนั่นแปลว่าเขากำลังอารมณ์ดีมาก

“พูดมากกันจริง รีบไปเถอะธารรอ ยอดตองก็ด้วย”

เป็นชีวีที่พูดตัดบท ก่อนที่พวกมันจะรุมสาวไส้เขาออกมาให้กากินต่อหน้าต่อตา ก็จริงอยู่เรื่องที่ว่าช่วงนี้เขาติด ยอมรับในใจคนเดียวมันจะทำไม ใครใช้ให้เธอเป็นแบบนั้นล่ะ เธอทำให้เขาติดเองช่วยไม่ได้

ไม่นานทั้งสี่คนมาถึงโรงพยาบาลเดินเข้ามาห้องพักฟื้น เห็นยอดตองนอนเป็นผักอยู่บนเตียง ข้าง ๆ มีธารนั่งอยู่ ดูท่าเจ็บหนักเอาเรื่องแต่ปากยังดี

พวกเขาที่มาทีหลังทั้งสี่คนยังถามอาการคนเจ็บไม่เสร็จดี มันดันร้องอุทานขึ้นเสียงดัง

‘เฮ้ย !!! ยอดเตย น้องรอกูที่มหา’ลัย’ ยอดตองร้องลั่นมือข้างที่ไม่ได้ใส่เฝือกรีบดึงผ้าห่มออก เตรียมจะลุกจากเตียงเพื่อนถึงได้ร้องห้ามมันไว้

‘มึงจะบ้าเหรอเจ็บขนาดนี้ นอนลง’ ชีวีกดไหล่คนเจ็บเบา ๆ ให้นอนลงที่เตียงตามเดิม ก่อนที่บาร์จะพูดเสริมให้เพื่อนสบายใจ

‘เตยโตแล้วนะ มึงไม่ไปรับน้องก็กลับได้ปะ’

‘น้องกลับได้ แต่กูดันย้ำกับเตยเมื่อเช้าว่าจะมารับอย่าไปไหนเพราะเตยปรับพื้นฐานวันสุดท้าย พรุ่งนี้หยุดตอนเย็นจะพาไปกินชาบู’ คนป่วยอธิบายยาวเหยียด พักหายใจแล้วพูดต่อทั้งที่เริ่มหอบเพราะร่างกายยังเจ็บ

‘ให้ไอ้ธารไปรับสิ ถามยอดเตยซ้อนมอ’ไซค์เป็นใช่ไหม เวลานี้ถ้าเป็นรถยนต์คงต้องใช้เวลานานกว่าจะถึงมหา’ลัย มอ’ไซค์เร็วสุด’ พิทย์บอกออกไปหลังเดินจากโซฟามายืนที่ปลายเตียง

ทั้งพยักพเยิดหน้าหันไปทางธารที่นั่งอยู่ข้างเตียง คนถูกเสนอชื่อพอได้ยินแบบนั้นตวัดสายตามองพิทย์ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เรียวคิ้วขมวดนิด ทั้งด่าเพื่อนในใจ ‘ไอ้พิทย์ ไอ้ฉลาดเอ๊ย’

‘ธาร มึงว่าไง ถ้ามึงไม่ไปให้คนอื่นไป หรือเอากุญแจรถมึงมาก็ได้เดี๋ยวไปรับเตยเอง จะได้เร็ว’ ชีวินฟังอยู่นานธารยังนิ่ง ไอ้คนเจ็บจะลุกจากเตียงอยู่รอมร่อ