ตอนที่ 4

“แม่ครับ ดึกมากแล้วยังจะเดินทางอีกเหรอ”

ชีวีพูดขึ้นหลังจากถูกแม่สวมกอดกับหอมแก้มฟอดใหญ่ ก่อนหน้านี้ท่านหันไปกอดและหอมชีวินมาแล้ว ถึงพวกเขาจะโตเป็นหนุ่มยังไงก็ลูกแม่ ท่านเลี้ยงมา ยังคงเป็นเด็กในสายตาท่านเสมอ

“แม่รีบน่ะลูก ไปกัน อาบน้ำเปลี่ยนชุด ส่วนเสื้อผ้าแม่ให้ป้าโอ๋เก็บให้แล้วทั้งคู่เลย แม่รอนะ”

คนเป็นแม่บอกพร้อมมือหนึ่งจับไหล่ชีวินแผ่วเบา อีกมือยกขึ้นจับข้างแก้มชีวี ใบหน้าขาวนวลยิ้มแย้มอย่างเป็นสุข ดูก็รู้ว่ากำลังปลอบใจลูกชายเพราะทั้งคู่ไม่อยากไป แม่กำลังใช้น้ำเย็นเข้าลูบโดยการพูดจาหวานหู แต่ถ้าทั้งคู่ยังมีคำพูดต่อมาอีก แม่พวกเขาจะเริ่มอารมณ์ไม่ดีแล้ว

ซึ่งชีวินกับชีวีรู้ดี ยังไงก็ต้องไป แม่ไม่มีใครมีแค่พวกเขาสองคน ท่านขออะไรทั้งคู่จะยินดีทำให้เสมอ โดยเฉพาะชีวินที่ตามใจแม่ทุกอย่าง แต่ท่านไม่เคยขออะไรที่เขาทำให้ไม่ได้เลย จนมาวันนี้ที่ท่านย้ำเตือนชีวินว่าฃ

“จำได้ไหม ลูกเคยพูดอะไรไว้เมื่อหลายปีก่อน” ขึ้นรถมานั่งได้ตูดยังไม่ทันร้อนอุ่นดี เวียงพิงค์ ผู้เป็นแม่ถามลูกชายทันทีแต่ชีวียังทำหน้างง

“แม่คุยกับใครครับ”

“ตาวิน” น้ำเสียงเริ่มแข็งขึ้น เมื่อลูกชายที่อยากคุยด้วยเขายังนิ่ง ซึ่งเป็นปกติของลูกเธอ

“ครับ”

ชีวินหันหน้ากลับเข้ามาด้านในหาผู้เป็นแม่ เพราะเขาชอบนั่งติดหน้าต่างมองออกไปข้างนอกเสมอ

“ที่แม่ถาม”

แน่ละว่าได้ยิน ที่ยังนิ่งเพราะไม่รู้แน่แม่คุยกับใคร ระหว่างเขากับชีวีซึ่งมันนั่งอยู่เบาะหลัง ชีวินนั่งเบาะหน้าที่มีแม่นั่งข้าง

“ปีไหนล่ะครับ หลายปีที่แม่ว่า” 

“ตอนพวกลูกสามสี่ขวบไงล่ะจ๊ะ”

“สามสี่ขวบ !” ชีวีที่นั่งเบาะหลังเด้งตัวมาเกาะเบาะหน้าที่ชีวินกับแม่นั่งอยู่พร้อมอุทานทันที

“นั่งดี ๆ แม่คุยกับพี่เขา”

เวียงพิงค์ยกมือตีแขนลูกชายคนเล็กสองทีให้กลับไปนั่งที่ดี ๆ ชีวีทำหน้ามุ่ยนิด ผละถอยกลับไปนั่งเล่นโทรศัพท์ตามเดิม แต่หูยังฟังสิ่งที่สองแม่ลูกเบาะหน้าจะคุยกัน

“ตอนไหน แม่ช่วยระบุเวลาสถานที่คร่าว ๆ”

ชีวินถอนหายใจเพียงนิด เมื่อแม่หันกลับมาใช้สายตาคาดคั้นเอาคำตอบจากเขาสามสี่ขวบเหรอแล้วมันช่วงไหนล่ะ ใช่ว่าจะจำได้ไปหมดทุกเรื่องผ่านมาเกือบยี่สิบปีแล้วด้วย

“ตอนที่แม่พาวินกับวีไปเยี่ยมน้าวันที่โรงพยาบาลไงลูก”

พอแม่พูดแบบนั้นทั้งสองแฝดกลับชะงักไป ชีวีนั่งเบาะหลังกำลังทำท่านึกคิดย้อนอดีตในหัวเพื่อนึกถึง แต่ชีวินนั่งนิ่งไม่แสดงสีหน้าอารมณ์ใด ๆ

“ลูกจำได้ใช่ไหม”

“ครับผมจำได้ แค่เพียงไปเยี่ยมน้าวันคลอดลูกเท่านั้น” ชีวินตอบแม่ออกไปทั้งที่สายตากดต่ำไม่ยอมสบตากับผู้เป็นแม่ที่จ้องมองเขาอยู่

“วินโกหกไม่เก่งรู้ตัวใช่ไหม” คุณเวียงพิงค์หรี่ตามองอย่างจับผิดทั้งยิ้มน้อย ๆ อย่างรู้ทันลูกชายคนโต

ใช่ ชีวินโกหกไม่เก่งและแม่คือคนที่รู้ทันเพียงจ้องหน้าเขาเวลาคุยกัน ประโยคไหนจริงประโยคไหนโกหกแม่กลับรู้หมด ด้วยท่านเลี้ยงเองมากับมือ ชายหนุ่มพูดน้อยแสดงความรู้สึกยาก ใบหน้ามักไร้อารมณ์ยินดียินร้าย แต่เขาทำได้ถ้าถึงคราวที่ต้องทำและจำเป็น พูดทีมีแต่ความตรงและจริงจัง คิดแล้วว่าพูดครั้งเดียวต้องจบสิ้นสุดบทสนทนา กับคนอื่นใช้ได้หมดยกเว้นแม่คนเดียว

“น้องกลับมาแล้ว”

คนที่ปกติมักไม่แสดงสีหน้าใด ๆ กลับคิ้วขมวดเมื่อคิดตามคำพูดแม่ มีลางสังหรณ์เหมือนชีวิตที่สงบสุขของเขาจะถูกกลบด้วยความปั่นป่วนแปลก ๆ

“แล้วที่เรากำลังจะไปคือบ้านน้าวัน แม่จะไปงานแต่งลูกสาวเพื่อนอีกคน วินจะได้เจอน้องด้วย”

“แม่ครับ ผม...”

“น้องน่ารักเรียบร้อยมากนะ ทั้งอ่อนหวาน แบบบางน่าทะนุถนอมสุด ๆ ถ้าลูกทั้งสองได้เจอได้คุยกันแล้วไม่ใช่จริง ๆ ทั้งแม่และน้าวันจะไม่บังคับ แต่อยากให้ลูกเปิดใจ”

ชีวินพูดยังไม่ทันจบผู้เป็นแม่ยื่นมือนุ่มนิ่มมากุมมือลูกชายไว้ พร้อมสบตาและพูดจริงจังกับเขา

เวียงพิงค์มองลูกชายเธอทั้งสองคนที่หน้าตาดีพอใช้ได้ ฐานะทางบ้านก็ไม่ได้แย่ ตั้งแต่โตเป็นหนุ่มจนถึงตอนนี้ จะเรียนจบกันอยู่แล้วไม่มีใครพาผู้หญิงเข้าบ้านสักคน ชีวียังพอทนเห็นคุยกับสาว ๆ บ้าง

แต่ชีวินเขานิ่งมาก บางทีเวียงพิงค์ก็ดูไม่ออกบอกไม่ถูก หรือลูกจะรักเพศเดียวกัน อันนี้ก็ไม่รู้ได้ แต่ถ้าลูกเลือกมีความสุขเธอพร้อมเปิดใจ