บทที่ 7

เมื่อหลิวเวยเห็นว่าท่านย่าเชื่อมั่นในตัวนางและถึงแม้ว่าผู้ใหญ่อีกสองคนจะยังคงตกตะลึงอยู่แต่ก็ไม่ได้คัดค้านอย่างแข็งขันอีก เสิ่นหลิวเวยก็ไม่รอช้าเพราะนี่คือโอกาสทองที่จะตอกย้ำความน่าเชื่อถือของท่านเทพเซินหนงให้ยิ่งฝังรากลึกมากขึ้น

นางไม่รอให้บรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้คงอยู่นาน เด็กหญิงจึงหันกลับไปยังดงพืชที่ทุกคนหวาดกลัวด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนจะประกาศด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริงและมั่นใจ

“ถ้าเช่นนั้นในเมื่อพวกเราอยู่ที่นี่กันแล้ว ท่านย่า ท่านแม่ ท่านอาสะใภ้รอง ทุกคนก็มาช่วยเวยเวยเก็บพืชทองคำใต้ดินกันเถอะเจ้าค่ะ! ท่านเทพเซินหนงบอกว่ายิ่งเก็บเร็วเท่าไหร่ พลังวิเศษในดินก็จะยิ่งช่วยให้มันงอกงามขึ้นมาใหม่เร็วเท่านั้น!”

คำชักชวนที่ดูไร้เดียงสาแต่ก็แฝงไปด้วยความเร่งด่วนนั้น ทำให้เหล่าผู้ใหญ่หันไปมองหน้ากันอีกครั้ง “เวยเวย... แต่... แต่มันมีพิษนะลูก” หลิวซูซินยังคงอดที่จะท้วงติงด้วยความเป็นห่วงไม่ได้

“ท่านแม่ไม่เชื่อใจเวยเวยหรือเจ้าคะ?” เจ้าตัวเล็กทำแก้มป่องเล็กน้อย ก่อนจะอธิบายอย่างฉะฉานตามที่ได้เตรียมการไว้ “ท่านเทพเซินหนงสอนไว้ชัดเจนแล้วเจ้าค่ะ ว่าพิษของมันอยู่ที่ไหน”

นางกล่าวจบก็ได้เดินนำทุกคนเข้าไปใกล้พุ่มไม้นั้นอย่างไม่เกรงกลัว ชี้ให้ทุกคนดูอย่างละเอียด “ตรงนี้คือใบของมัน... ก้านของมัน... แล้วก็ลูกเล็ก ๆ สีเขียวที่อยู่ข้างบนนี่... ทั้งหมดนี้ห้ามกินเด็ดขาด แต่สมบัติที่แท้จริงน่ะ มันอยู่ใต้ดินต่างหากล่ะเจ้าคะ”

กล่าวจบนางก็หันไปสั่งการกองทัพพิทักษ์ปฐพีของตนอย่างรวดเร็ว “พี่สี่ พี่ห้า เสี่ยวชิง ลงมือได้!”

เด็กแฝดทั้งสองกับอีกหนึ่งเด็กรับใช้หลังจากที่ได้รับการยืนยันจากท่านแม่ทัพและการสนับสนุนโดยนัยจากท่านย่า พวกเขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป ดังนั้นเด็กทั้งสามจึงรีบวิ่งไปหยิบไม้แข็ง ๆ ที่ใช้ขุดมันเทศเมื่อครู่ แล้วเริ่มขุดดินรอบ ๆ โคนต้นพืชพิษนั้นทันที

จางชุนฮวาเห็นดังนั้นก็แทบจะลมจับ “ระวังนะพวกเจ้า! อย่าให้ยางมันโดนมือ!”

แต่หลิวเวยกลับส่ายหน้า “ท่านอาสะใภ้รองอย่ากังวลไปเลยเจ้าค่ะ พืชชนิดนี้มีชื่อว่าถู่โต้วหรือที่ต่อไปนี้ข้าจะขอเรียกว่ามันฝรั่ง ตราบใดที่เราไม่กินส่วนสีเขียวของมัน มันก็ปลอดภัยหายห่วงเจ้าค่ะ!”

ขณะที่กำลังพูดคุยกันอยู่นั้นเอง จื้ออันก็ร้องตะโกนขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “เจอแล้ว! น้องเล็ก! ดูนี่สิ!”

ทุกคนพากันหันไปมอง และภาพที่เห็นก็ทำให้พวกเขาต้องสูดลมหายใจ... หัวมันสีเหลืองนวลขนาดใหญ่กว่ากำปั้นของผู้ใหญ่เสียอีกถูกดึงขึ้นมาจากใต้ดินและเมื่อขุดต่อไปอีกเล็กน้อย ก็พบว่าใต้ดินนั้นเต็มไปด้วยหัวมันฝรั่งลักษณะเดียวกันอีกมากมายนับไม่ถ้วน! มันดูอุดมสมบูรณ์และน่ากินมากกว่ามันเทศป่าที่ขุดได้ก่อนหน้านี้หลายเท่านัก

“โอ้! สวรรค์... นี่มัน...” หลิวซูซินยกมือขึ้นทาบอกไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

หลินเยว่เอ๋อเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ นางใช้ปลายนิ้วสัมผัสหัวมันฝรั่งนั้นเบา ๆ ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ “ไม่ผิดแน่...นี่คือพรจากสวรรค์จริง ๆ”

ความสำเร็จที่ปรากฏต่อหน้าทำให้ความหวาดกลัวในใจของจางชุนฮวาค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นดีใจ หากสิ่งที่หลานสาวคนนี้พูดเป็นความจริงทั้งหมด... นั่นย่อมหมายความว่าครอบครัวของนางจะมีอาหารเพิ่มขึ้นมาอีกมหาศาล!

“รออะไรอยู่เล่า!” จางชุนฮวาตะโกนบอกฮุ่ยจูที่ยืนอึ้งอยู่ “รีบไปหาตะกร้ามาใส่เร็วเข้า! แล้วก็ช่วยกันขุดด้วย!”

บัดนี้การเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างแท้จริง โดยมีเด็กหญิงวัยสี่ขวบยืนบัญชาการอยู่ข้าง ๆ อย่างภาคภูมิใจ

ตกเย็นวันเดียวกันนั้น แสงตะวันสีส้มอ่อนทาบทอลงบนลานกว้างหน้าเรือนใหญ่ของตระกูลเสิ่น ซึ่งบัดนี้ไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป เพราะมันเต็มไปด้วยกองมันเทศป่าและกองมันฝรั่งที่ถูกคัดแยกไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย ที่ส่งกลิ่นไอดินจาง ๆ ไปทั่วบริเวณ

เสียงเจี๊ยวจ๊าวของเหล่าเด็กชายที่โตจนเข้าสำนักศึกษาดังขึ้นก่อนที่ตัวจะมาถึง นำโดยเสิ่นจวินสือ เสิ่นจวินโม่ และเสิ่นจวินหลี่ พร้อมด้วยท่านอาเล็กเสิ่นอี้เฟย

พวกเขาเดินทางกลับมาจากสำนักศึกษาด้วยความเหนื่อยล้าจากการเรียนมาทั้งวันพร้อมกับท่านปู่ที่เป็นอาจารย์ใหญ่ของสำนักศึกษาเดียวกัน

ก่อนที่จะตามมาด้วยเสิ่นอี้หานและท่านอารองเสิ่นอี้เฉิงที่เพิ่งกลับมาจากที่ว่าการอำเภอ... เสิ่นอี้หานถอนหายใจยาวเหยียด ใบหน้าเคร่งขรึมของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

เนื่องจากวันนี้เขาเพิ่งได้รับรายงานเรื่องความแห้งแล้งที่อาจจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ซึ่งจะยิ่งซ้ำเติมปัญหาการขาดแคลนอาหารของราษฎรในอำเภอซีซานให้เลวร้ายลงไปอีก

แต่ทว่า... ก้าวแรกที่เขาย่างเข้าสู่ลานบ้าน ความกังวลทั้งหมดก็พลันหยุดชะงักลง ทุกคนที่เพิ่งกลับมาต่างยืนนิ่งตัวแข็งทื่อเป็นทิวแถว

“นะ... นี่มันอะไรกัน?” เสิ่นอี้เฟยท่านอาเล็กผู้ร่าเริงเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก ดวงตาของเขาเบิกกว้างจ้องมองกองมันเทศและสิ่งที่ไม่รู้จักขนาดมหึมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

“บ้านเราไปปล้นตลาดมาหรืออย่างไร?” คำพูดของเขาทำให้ชายชราอดไม่ได้ที่จะส่งสายตาตำหนิออกไปที่บุตรชาย คนเล็ก

“ท่านลุง! ท่านพ่อ! ท่านอา! ดูนี่สิขอรับ!” เสิ่นจื้อคังวิ่งเข้าไปหาบิดาอย่างตื่นเต้น “นี่คือผลงานของพวกเราเองขอรับ”

เสิ่นอี้เฉิงขมวดคิ้วเอ่ยถามด้วยความกังขา “เสี่ยวคังเจ้าหมายความว่าอย่างไร พวกเจ้าไปหาของกินมากมายขนาดนี้มาจากไหนกัน?”

ก่อนที่ทุกคนจะทันได้ซักถามต่อ จางชุนฮวาที่เปลี่ยนจากความกลัวเป็นความตื่นเต้นอย่างสมบูรณ์แล้ว ก็รีบเดินออกมาเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าปกติหลายส่วน

นางเล่าตั้งแต่ตอนที่เด็ก ๆ หายตัวไป การค้นพบมันเทศป่ากองโต การยืนยันเรื่องต้นพุทราที่เรือนเก็บฟืนเก่า และที่สำคัญที่สุดคือเรื่องราวของเทพเซินหนงมาเข้าฝันเวยเวยโดยท่านได้สอนทุกอย่างให้นาง รวมถึงการบอกว่าพืชพิษอย่างถู่โต้วนั้นแท้จริงแล้วคืออาหารชั้นเลิศ

ยิ่งนางเล่า... ใบหน้าของเหล่าบุรุษหลากหลายวัยก็ยิ่งเต็มไปด้วยความตกตะลึง เหล่าพี่ชายทั้งสามหันไปมองน้องสาวตัวน้อยของตนเป็นตาเดียว... (น้องเล็กของพวกเขาน่ะหรือ คือผู้ที่ได้รับพรจากเทพเจ้า?) เสิ่นจวินโม่หรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาฉายประกายวิเคราะห์อย่างลึกซึ้ง... (เรื่องนี้มันน่าสนใจเกินไปแล้ว)

แต่ผู้ที่ตกตะลึงที่สุดไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือเสิ่นอี้หานนายอำเภอหนุ่ม... และในขณะที่คนอื่นกำลังทึ่งกับเรื่องราวปาฏิหาริย์ สมองของเขากำลังประมวลผลถึงความเป็นไปได้ที่ยิ่งใหญ่มากกว่านั้น... ปัญหาการขาดแคลนอาหาร!

หากสิ่งที่บุตรสาวของเขาพูดเป็นความจริง... หากพืชทองคำใต้ดินนี้สามารถกินได้จริงและให้ผลผลิตสูงดังที่เห็นตรงหน้า... มันไม่ใช่แค่ความโชคดีของตระกูลเสิ่น แต่มันคือความหวังของคนทั้งอำเภอซีซาน!

เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้กองมันฝรั่ง หยิบมันขึ้นมาพิจารณาด้วยมือที่สั่นเทาของตนเอง ทั้งนี้เป็นเพราะความหวังอันแรงกล้าปะทะกับความกลัวในขนบธรรมเนียมดั้งเดิมอย่างรุนแรงในใจ

“เวยเวย” เขาเรียกชื่อบุตรสาวด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่ามากกว่าปกติ “เรื่องที่เจ้าพูด... เป็นความจริงทั้งหมดหรือไม่ลูกรัก”

หลิวเวยพยักหน้ารับด้วยท่าทางหนักแน่นจริงจัง “จริงแท้แน่นอนเจ้าค่ะท่านพ่อ”

ในขณะนั้นเอง ชายชราที่ยืนเงียบอยู่นานก็ได้เอ่ยขึ้น “เวยเวยท่านเทพได้แนะนำมาหรือไม่ว่าถู่โต้วที่เจ้าเรียกนี้สามารถนำมาทำอันใดได้บ้าง”

คำถามของชายชราได้ดึงสติของทุกคนกลับมาที่เด็กหญิงตัวน้อยอีกครั้ง นี่คือคำถามที่สำคัญอย่างที่สุด หากมีวัตถุดิบแต่นำมาปรุงไม่เป็นหรือไม่ถูกต้องก็ไร้ประโยชน์

เสิ่นหลิวเวยเงยหน้าขึ้นสบตากับชายชรา ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างหนักแน่นราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อย “ท่านเทพเซินหนง บอกเวยเวยมาหมดเลยเจ้าค่ะ! ท่านบอกว่าพืชทองคำใต้ดิน หรือมันฝรั่งหรือจะเรียกว่าถู่โต้วนี้ เป็นอาหารวิเศษที่ปรุงได้หลากหลายวิธีมาก”

นางยกนิ้วเล็ก ๆ ขึ้นมานับทีละข้อด้วยท่าทีจริงจัง “วิธีที่ง่ายที่สุด ท่านเทพเรียกว่าย่างเตาถ่านเจ้าค่ะ เพียงแค่โยนมันเข้าไปในกองขี้เถ้าอุ่น ๆ เหมือนที่เราทำกับมันเทศ รอจนสุก กลิ่นหอม ๆ ก็จะออกมาเอง”

การอ้างอิงถึงวิธีที่คุ้นเคยทำให้ผู้ใหญ่หลายคนพยักหน้าตามอย่างเข้าใจ

“วิธีที่สองคือนึ่งและต้มเจ้าค่ะ” นางกล่าวต่อ “ท่านเทพบอกว่าหากนำไปนึ่งจนสุกนิ่ม มันจะมีรสหวานมันในตัว หรือจะนำไปต้มแล้วบดให้ละเอียด ผสมกับน้ำผึ้งหรือน้ำตาลกรวด ก็จะกลายเป็นขนมหวานเนื้อเนียนที่อร่อยมาก”

ข้อเสนอที่สองนี้ทำให้ดวงตาของเหล่าเด็ก ๆ รวมถึงท่านอาเล็กที่อายุห่างจากหลานชายคนโตไม่มากตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

“ยังไม่หมดเท่านี้นะเจ้าคะ!” หลิวเวยรีบพูดต่อเมื่อเห็นว่าทุกคนเริ่มคล้อยตาม “ท่านเทพยังบอกอีกว่า หากนำไปหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วตุ๋นรวมกับเนื้อสัตว์หรือผักอื่น ๆ มันจะช่วยให้น้ำแกงข้นขึ้นและอิ่มท้องได้นานมาก”

เสิ่นอี้หานนายอำเภอผู้กำลังปวดหัวเรื่องเสบียงอาหารเมื่อได้ยินเช่นนี้ก็ยิ่งรู้สึกว่าหัวใจของเขากำลังเต้นแรงขึ้น อาหารที่สามารถเพิ่มปริมาณและทำให้อิ่มท้องได้นาน... นี่คือสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดในยามนี้

“และวิธีสุดท้ายที่ท่านเทพเน้นย้ำกับข้า...” หลิวเวยทิ้งช่วงเล็กน้อยเพื่อสร้างความตื่นเต้น “คือการผัดเจ้าค่ะ! ท่านบอกว่าให้หั่นมันฝรั่งเป็นเส้นฝอย ๆ ล้างน้ำให้สะอาด แล้วนำไปผัดในกระทะที่ใช้น้ำมันเพียงเล็กน้อย เหยาะน้ำส้มสายชูและเกลือลงไป จะได้รสชาติที่ทั้งกรอบ ทั้งเปรี้ยว ทั้งเค็ม อร่อยจนหยุดไม่ได้เลยเจ้าค่ะ!” (ส่วนวิธีการทำมันฝรั่งทอดนั้นเอาไว้ภายหลังก็แล้วกัน เพราะยุคนี้น้ำมันค่อนข้างหายาก) นางคิดในใจ

การบรรยายถึงวิธีการปรุงที่หลากหลาย ตั้งแต่การย่างแบบพื้นบ้านไปจนถึงการผัดที่ต้องใช้ทักษะและเครื่องปรุงเฉพาะ ทำให้เรื่องราวของเทพเซินหนงยิ่งดูน่าเชื่อถือมากขึ้นไปอีกในสายตาของทุกคน เพราะเรื่องนี้เด็กสี่ขวบไม่น่าจะจินตนาการขึ้นมาเองได้อย่างแน่นอน

“วิเศษ... วิเศษมากเหลือเกิน!” เสิ่นเจิ้งเต๋อพึมพำออกมาอย่างตื่นเต้น “หากเป็นจริงดังที่หลานว่า พืชชนิดนี้ก็คือพรจากสวรรค์ที่ส่งมาช่วยตระกูลเสิ่นและชาวอำเภอซีซานโดยแท้!”

“เช่นนั้นจะรออะไรอยู่เล่า!” จางชุนฮวาผู้ใจร้อนกล่าวขึ้นหลังสิ้นคำพูดของพ่อสามี “พวกเราช่วยกันขนมันเข้าไปในครัว แล้วลองทำตามที่เวยเวยบอกกันเลยดีกว่า! ข้าอยากจะรู้จริง ๆ ว่ารสชาติของมันเป็นอย่างไร!”

และข้อเสนอนี้ก็ได้รับการตอบรับจากทุกคนทันที ความหวาดกลัวก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความหวังในรสชาติใหม่ ๆ อย่างเต็มที่