12

​“อ้อ คิราไม่อยู่บ้านน่ะครับคุณแม่”

มธุเอ่ยต้อนรับมารดาของภรรยาด้วยน้ำเสียงสุภาพ จริงๆ แล้วเขาไม่ควรเรียกหล่อนว่าแม่ แต่ให้เกียรติว่าเป็นแม่ของคิราอร วัยของหล่อนจริงๆ แล้วไล่เลี่ยอ่อนแก่กับเขาอยู่ไม่กี่ปี หล่อนยิ้มให้กับเขา แล้วมองกวาดไปรอบๆ บ้านของลูกเขยด้วยสายตาสำรวจซอกแซก อันเป็นบุคลิกประจำของคุณเครือรัตน์

​“แม่ไม่ได้มาหาคิราจ้ะ มาหาคุณธุนั่นแหละ มีเรื่องจะไหว้วาน ขอความช่วยเหลือ”

​“เรื่องอะไรหรือครับ คุณแม่ถึงมาด้วยตัวเอง”

เขาหรี่ตาลง มองสตรีตรงหน้าอย่างพินิจ หล่อนมีหน้าตาละม้ายคล้ายคิราอร สวยกว่าด้วยซ้ำเพราะเครือรัตน์มีนัยน์ตาคมเฉี่ยวแพรวพราว แต่คิราอรนั้นนัยน์ตาของเธอหางตกเล็กน้อย ทำให้เธอเป็นคนนัยน์ตาโศกแต่สวย...

​คนแม่สวยแพรวพราว ส่วนคนลูกสวยแบบน่าถนอมลึกลับ แต่เขาไม่ใคร่ชอบความลึกลับเยือกเย็นของภรรยาแล้วสักเท่าไหร่ หล่อนเหมือนน้ำแข็ง ไม่รู้ว่าจะไปทำให้ท่านพลอยต้องกลายเป็นเสาน้ำแข็งตามหล่อนไปด้วยหรือเปล่า?

​นึกไพล่ไปห่วงหล่อนอยู่นิดหน่อย ห่วงที่ว่าหล่อนจะทำงานพังมากกว่าห่วงหรือหวงในฐานะสามีอย่างที่ควรจะเป็น...

​“คือว่า...”

เครือรัตน์กลืนน้ำลายลังเลนิดหน่อยว่าจะเอ่ยเรื่องนี้กับบุตรเขยดีไหม แต่รอแม่ลูกสาวก็ไม่ทันใจ เธอตัดสินใจผิดไปหรือเปล่านะที่ให้คิราแต่งงานกับมธุ ตอนแรกนึกว่าจะอู้ฟู่มีเงินให้เธอกินเธอใช้ไม่ขาดมือ แต่พบว่ามันไม่เหมือนตอนที่คิราอรทำงานเป็นดารา แบบนั้นเธอได้เงินลูกได้ควบคุมทุกบาททุกสตางค์ แต่พอเธอมาเป็นภรรยาของมธุแล้ว ส่วนที่เครือรัตน์เคยได้จากลูกสาว มันกลับลดน้อยถอยลง เพราะเธอไม่อาจจะควบคุมการเงินของคิราอรได้อีกแล้ว

​“มีเรื่องอะไร คุณแม่บอกผมได้ครับ ทุกเรื่อง”

เกริ่นบอกแบบนี้ เครือรัตน์ก็ยิ้มกว้างขวางแล้วเริ่มเผยไต๋ของตนทันที ว่ามาวันนี้ต้องการอะไร

​“คือว่า...แม่จะมาคุยกับคุณธุน่ะค่ะ เรื่อง เรื่องค่าใช้จ่ายเงินเดือนของแม่”

​“อ้อ...”

มธุหรี่ตาลง เขาคาดเดาไว้ไม่ผิดเลย กับมารดาของคิราอรว่าหล่อนเป็นคนแบบไหน คนที่ลงได้บอกให้บุตรสาวเลิกทำงานเพื่อมาอยู่กับเขาได้ เพื่อแลกกับค่าสินสอดที่เขามอบให้และหน้าตาในวงสังคม มันก็มีอยู่ประเภทเดียวนั่นแหละ

​เขาจ่ายไปเยอะกับคิราอร

​และตอนนี้เขากำลังถอนทุนจากหล่อนคืน เมื่อเห็นว่าหล่อนไม่ได้เป็นประโยชน์จรรโลงใจเขาเท่าไหร่แต่หล่อนมีค่าในทางอื่น อย่างตอนนี้อย่างไรเล่า เขาส่งหล่อนไปบรรณาการท่าน เขาได้เงินและผลประโยชน์กลับคืนเป็นล้าน...

​และแน่นอนว่าน่าจะไม่ใช่แค่หนเดียวที่เขาจะใช้หล่อนเพื่อถอนทุนคืน

​มธุคิดในใจ

​“เมื่อก่อนตอนน้องคิราทำงาน แม่เคยเป็นคนเก็บเงินทองให้ น้องคิราส่งให้แม่ใช้ทุกเดือนน่ะค่ะ ค่าใช้จ่ายที่บ้านก็เยอะแยะมากมาย แล้วตอนนี้ เอ่อ พอคุณธุบอกให้น้องเลิกทำงาน แล้วเป็นคนส่งเงินให้แม่แทน แม่มองว่าเงินสี่หมื่นบาทที่ส่งให้แม่ มัน...มันไม่พอใช้กับค่าใช้จ่ายน่ะค่ะ”

​มธุกระแอม แล้วมองหน้าของมารดาของคิราอร นังกระสือหิวเงิน...เงินสี่หมื่นนั่นเกินจะพอ ถ้าหล่อนไม่หน้าใหญ่เข้าวงสังคม กระหน่ำช้อปของแบรนด์และเครื่องประดับเพื่อเชิดหน้าชูคอแบบนั้น

​“ไม่พอหรือครับ สี่หมื่น”

​“พูดตรงๆ ก็ไม่พอน่ะค่ะ น้องคิราเคยให้แม่เยอะกว่านี้ แล้วเมื่อก่อนแม่ก็เป็นคนเก็บเงินทองให้น้อง แต่แม่คืนให้น้องหมดเลยนะคะพอมาแต่งงานกับคุณธุ พอน้องไม่ได้ทำงาน เอ่อ...แม่ก็เลยพลอยลำบากไปด้วย นี่น้องก็เปรยๆ ว่า น้องอยากจะทำงาน...รับงานบ้างช่วยแม่น่ะค่ะ”

​“แล้วคุณแม่อยากได้เท่าไหร่ครับ” เปรยมาแบบนี้ เธอก็รีบตะครุบในทันที

​“แม่อยากได้สัก... สัก... หกหมื่นบาทน่ะค่ะ คุณธุ แล้วก็วงเงินบัตรเครดิตบัตรเสริมอีกต่างหาก เผื่อไว้ใช้สำรองตอนฉุกเฉิน ตอนนั้นน้องคิราทำให้แม่ไว้ต่างหากสองแสน แต่พอน้องแต่งงานแม่ก็ไม่ได้ตรงนี้อีกเลย”

​“แล้วถ้าผมเกิดบอกว่าผมให้ไม่ได้ แต่จะให้อย่างอื่นคุณแม่แทน คุณแม่จะว่ายังไงครับ”

​เกือบจะไม่พอใจขึ้นมาแล้ว พอมีคำว่าแต่จะให้อย่างอื่น...เครือรัตน์ก็ยิ้มหวานแล้วเอียงคอ ทำหน้าแบ้วเหมือนสาวอายุสักยี่สิบ

​“เอ คุณธุจะให้อะไรแม่ล่ะคะ ถ้าไม่เพิ่มเงินเดือน”

​“ผมเห็นว่า ผมอยากจะให้รีสอร์ตที่คุณแม่เคยบอกว่าอยากซื้อต่อไว้ให้เป็นของคิรา อยากจะช่วยบริหาร อยากมีงานทำ ผมก็เลยคิดว่าจะให้คุณแม่เป็นผู้จัดการน่ะครับ ให้คุณแม่บริหารงาน...แล้วก็แบ่งผลกำไรไป คุณแม่ว่ายังไงครับ”

​“อุ๊ย โอ๊ะ รีสอร์ตที่เขาใหญ่นั่นหรือคะ”

เครือรัตน์ถึงกับเบิกตากว้าง อา...เธอเห็นเงินเต็มไปหมดในหัวตอนนี้ ถ้าเธอรับมันก็จะทำให้เธอมีเงินมากกว่าเงินเดือนที่เธอมาขอเพิ่มนี่แน่ๆ

​“ครับ แต่ถ้าคุณแม่รับตรงนั้น ผมก็จะไม่ให้เงินเดือนที่เคยจ่าย ตกลงว่ายังไงครับ ให้คุณแม่แบ่งผลกำไรไปเป็นเดือนแทน”

ตาจ้องกัน...แน่นอนว่าเขาไม่ยอมเสียผลประโยชน์ง่ายๆ ถ้าเธออยากได้เงินก็ต้องทำงาน จะเจ๊งจะกำไร ก็แล้วแต่ฝีมือของเครือรัตน์ ถ้าหล่อนอยากได้ก็ต้องทำให้มีกำไร

​“แหม ได้สิคะ อุ๊ยแล้วแบบนี้  เอ่อ คุณธุจะใส่ชื่อใครเป็นเจ้าของรีสอร์ตล่ะคะ”

​“ก็ต้องชื่อของคิราสิครับ”

เขาว่า จะอย่างไรแล้วยกให้ใส่เป็นชื่อเธอสุดท้ายมันก็จะกลายเป็นชื่อเขา และเขาก็ไม่ได้ผิดสัญญา เพราะว่าเขาให้มารดาของคิราอรไปบริหารที่นั่น...ก็เหมือนได้หัวโขนเป็นเจ้าของนั่นแหละ

​“แหม...แม่ก็นึกว่าชื่อแม่”

คุณเครือรัตน์บ่นเบาๆ มธุหัวเราะแล้วแตะมือเธอเบาๆ พร้อมกับยิ้มหว่านเสน่ห์ส่งให้กับแม่ยาย ที่พอมองตาลูกเขยก็ทำท่าสะเทิ้น มธุกลั้นขำไว้เกือบแย่กับท่าทีของแม่ยาย ที่ทำเหมือนสะเทิ้นเขินเขา ทั้งที่ไม่สมควรจะทำ

​“ของคิราก็เหมือนของคุณแม่นั่นแหละครับ ผมก็เหมือนยกให้คุณแม่”

​“ขอบคุณมากๆ นะคะ แล้วคุณธุจะให้แม่ไปบริหารได้เมื่อไหร่เอ่ย”

​เอียงคอทำทีเหมือนสาวน้อย มธุแกล้งจับมือของเธอมาบีบเบาๆ และลูบมันเสียด้วย

​แม่ยายของเขาหน้าแดงก่ำขึ้นทันทีพร้อมกับหลบตาเขา

​โธ่! อีแก่คงนึกว่าเขาพิศวาสหล่อน ช่างน่าสมเพช ถึงได้ทำเขินอายเขาแบบนี้ มธุปล่อยมือหล่อน แล้วเอามาประสานกัน พร้อมกับเอ่ยเสียงทุ้ม

​“ผมกำลังให้เลขาไปติดต่อขอซื้อกับเจ้าของเดิม และเดือนหน้าคุณแม่ขึ้นไปจัดการทุกอย่างได้ตามชอบเลยครับ ตามสัญญาของเรา ผมจะไม่ส่งเงินเดือนให้คุณแม่ และแบ่งปันผลกำไรจากการบริหารเอา คุณแม่รับเงินตรงนี้ไปแทนนะครับ”

​“ค่ะ ได้สิคะ ขอบคุณคุณธุมากๆ”

เธอทำทีจะมากราบแนบอกเขา แต่มธุลุกพรวดขึ้นยืนขึ้นเสียก่อน พร้อมกับเอ่ยลาเธอเสียงนุ่ม

​“ผมขอตัวก่อนนะครับ มีธุระต้องรีบไปประชุม ขอฝากรีสอร์ตไว้กับคุณแม่ด้วยนะครับ” เขาทิ้งท้าย ก่อนจะเดินก้าวยาวๆ ออกไปจากห้องรับแขก

​เครือรัตน์ได้แต่ยิ้มอิ่มอกอิ่มใจ ที่โดนเอาหัวโขนมาสวมแบบนั้น ลืมคิดไปว่าเธอนั้นเสียผลประโยชน์เต็มๆ ในตอนนี้ ทั้งที่กะจะมาเรียกผลประโยชน์เพิ่มเอาจากเขาแท้ๆ