13

​“วันนี้ คิราอยากไปเล่นน้ำไหม”

เสียงทุ้มเอ่ยถาม คนในอ้อมแขนเขาสองวันสองคืนแล้วที่เขาพาเธอหมกอยู่ในห้อง และให้คนมาส่งอาหาร คิราอรนั้นถูกปรนเปรอและได้เรียนรู้บทพิศวาสมากมาย มันอิ่มเอม และมีความสุขอย่างที่เธอไม่เคยพบเจอมาก่อน

​เธอปรือตามองท่าน หน้าแดงนิดๆ เมื่อคิดเตลิดไปไกล สิชลสวมเสื้อคลุมทับกางเกงว่ายน้ำไว้ เขามองตรงมายังเธอด้วยสายตาเปี่ยมเสน่หา สายตาที่ทำให้คิราอรคิดอะไรไม่ออก นอกจากความปรารถนาอันหวามหวิว เธอควรจะออกไปสูดอากาศบ้าง เพราะไม่อย่างนั้นก็จะคิดหมกมุ่นอยู่แต่เรื่องเดียว

​ท่านกำลังทำให้เธอหลงใหล กับรสชาติคาวใคร่ โอ...สองอาทิตย์ที่ต้องอยู่กับท่าน ถ้าแบบนี้ เธอจะเป็นอย่างไรนะ ถ้าเกิดว่ากลับไปอยู่กับมธุ

​เพียงแค่คิดชื่อของสามี ผู้ที่ส่งเธอมาเป็นของบรรณาการได้อย่างหน้าตาเฉย คิราอรก็รู้สึกอย่างอื่นที่ไม่ใช่ความปรารถนา...มันคือความหวาดกลัวและเกลียดชัง

​“ไปสิคะ”

เธอมองท่าน อาจจะเพราะฮอร์โมนบางอย่างกระมัง ที่เธอเคยอ่านเคยฟังมา ว่ามันจะก่อตัวขึ้นถ้าเกิดผู้หญิงมีเซ็กซ์กับผู้ชายคนหนึ่งซ้ำๆ

​เธอกำลังตกหลุมรัก...

​รักหรือแค่ใคร่

​คิราอรฝืนยิ้มให้กับสิชล นัยน์ตาโศกเจือแววเศร้าขึ้นมาชั่วครู่ให้สิชลได้ทันเห็น เขาหรี่ตาลง มองกวาดวงหน้าสวยหวานของคิราอร เขาดึงเธอมาสู่อ้อมกอดอันอบอุ่น คิราอรยอมอยู่ในอ้อมแขนนั้นไม่ได้ขัดขืน และเต็มใจอย่างที่สุด

​“ชอบที่เราอยู่ด้วยกันไหม? คิรา”

เขากระซิบถาม มือไล้ลำแขนเรียวไปมา ตอนนี้เธอสวมเพียงเสื้อยืดของเขาตัวเดียว เพราะอยู่ด้วยกันมาสองวันนี้เขาแทบไม่ยอมให้เธอได้สวมเสื้อผ้า...เขาเองก็เช่นกัน สิชลราวกับได้วัยหนุ่มคลั่งรักกลับมาอีกหน เขาควบคุมตนเองไม่ได้เลย กับเธอ...

​“ชอบค่ะ”

​“ตอบเอาใจฉันหรือเปล่าสาวน้อย”

เขาเชยคางมนของเธอขึ้นมาให้มองสบตากับเขา นัยน์ตาโศกนั้นตอนนี้ มีแต่ประกายพราวระยับเหมือนเพชรเจิดจ้า มันทำให้สิชลอดนึกรักเอ็นดูเธอไม่ได้ เขากำลังถลำลึกลงไปทุกทีภายในเวลาอันรวดเร็ว

​“เปล่าค่ะ คิราพูดจากใจค่ะท่าน”

​“ไปอาบน้ำ แล้วก็เปลี่ยนชุดว่ายน้ำ เอาแบบที่คิราคิดว่าฉันจะชอบ”

เขาเอ่ยทิ้งท้าย คิราอรหน้าแดงนิดๆ เธอพยักหน้า แล้วลุกขึ้นจากอ้อมกอดของเขา เดินตรงไปยังห้องน้ำ

​สิชลมองตามหลังหญิงสาว เขาถอนใจน้อยๆ ไม่เคยอยากรู้ประวัติของหญิงสาวชั่วคราวคนไหน นอกจากเสพรสรักและผ่านเลย แต่กับคิราอร...เขากลับสนใจขึ้นมา

​นัยน์ตากลมโตสวยโศกที่เจือแววเศร้านั้นกระมัง มันทำให้เขาอยากรู้ว่าอะไรคือความเศร้านั้น

​เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเริ่มค้นหาจากชื่อของเธอ คิราอร และภาพของเธอก็ปรากฏขึ้นมาในทันที เขาไปอยู่ที่ไหนมานะ ถึงไม่รู้ว่าเธอคือดาราดาวรุ่งคนหนึ่ง แต่ก็จบชีวิตดาวรุ่งของตัวเองเพราะการแต่งงานกับมธุเมื่อปีที่แล้วและหายไปจากวงการบันเทิง มาสู่สังคมไฮโซแทนข่าวของเธอมีน้อยมาก...เขานั้นไปใช้ชีวิตที่ต่างประเทศมาสองปีกว่าถึงไม่รู้เลยว่ามีเธอและความที่ไม่ค่อยสนใจกับวงการบันเทิงนั่นเอง หนังละครเขาดูน้อยครั้งมาก ถึงไม่รู้จักว่าเธอมีตัวตนมาก่อน

​มิน่าล่ะ ประพัทธ์ถึงพาหล่อนมาให้กับเขาได้...

​มธุ...

​เขานึกถึงชายหนุ่มใหญ่รุ่นน้องเขาไม่กี่ปี ผู้ที่มีทั้งเขี้ยวและเล็บแพรวพราวราวกับหมาป่า อะไรทำให้มธุแต่งงานกับคิราอรกันหรือจะเพราะเรื่องนี้...บางคนก็มีรสนิยมแบบนี้ เว้นเขา...ถ้าเขารู้ว่าเธอเป็นของคนอื่นเขาคงไม่รับไว้

​เขาไม่ชอบยุ่งกับของคนอื่น...

​นี่เป็นหนแรกกระมังที่เขาทำแบบนี้

​คิราอรไม่ใช่มืออาชีพ

​หล่อนไม่ได้เชี่ยวชาญในเกมสวาทด้วยซ้ำ ไหนจะร่างกายของหล่อนอีก เขารู้...

​ยกเว้นว่าเธอจะเล่นละครได้ดีจนเหลือเชื่อ หรือไปจัดการทางการแพทย์กับร่างกายของตนเองมา มันถึงแน่นกระชับมากขนาดนั้น

​สิชลถอนใจ

​เขาไม่ควรคิดมากกับ ‘ของขวัญ’

​ทำมันเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาสิ

​“เรียบร้อยแล้วค่ะท่าน เอ่อ...คิราเลือกชุดนี้มา ท่านชอบไหมคะ”

เสียงหวานเอ่ยอย่างเอียงอาย เขาหันไปมองทางต้นเสียง คิราอรยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับชุดบิกินี่สีเนื้อสองชิ้น พร้อมกับชุดคลุมแบบซีทรูตัวยาวสีดำ ตัดกับผิวขาวผ่องลออนั่นนัก เขาก็ร้อนผ่าว...ไปทั้งกาย ร้อนเร่าไปทั้งใจ

​“ชอบมาก คนสวยของฉัน ไปกันดีกว่าคิรา ขืนอยู่กันในห้องนี้อีกแค่นาทีเดียว ฉันจะได้ชวนคิราทำอย่างอื่นแน่ๆ แล้วเราอาจจะไม่ต้องออกไปจากห้องอีกหลายวันเลยล่ะ”

​คิราอรหน้าแดงจัด เดินนำท่านออกไปก่อนอย่างรวดเร็ว สิชลหัวเราะตามหลังเธอก่อนจะก้าวเดินเธอไปติดๆ