3

สิชลนั่งลงตรงเก้าอี้นวดตัวโปรด เปิดเครื่องให้มันทำงาน และจิบน้ำผักผลไม้รวม เขาทำหน้านิ่วเล็กน้อย รสชาติของมัน..แปลกเกินจะบอกว่าอร่อย สีหน้าของเขาทำให้ภรรยาที่เป็นคนทำมาให้ ถึงกับหัวเราะ แล้วเอ่ยเย้าสามีของเธอ

"เป็นยังไงคะคุณ อร่อยบอกอร่อยนะคะ อย่าเอาใจ"

"อร่อย" เขาว่า

"แต่ผมคงไม่เอาอีกแล้วนะคุณมล"

มลธารหัวเราะชอบใจ เธอรอจนสามีดื่มหมด เหมือนกำกับกลายๆ ว่าเขาจะต้องกินสิ่งที่เธอทำมาให้ สิชลเลยรีบกินให้หมด แล้วเธอรับแก้วจากเขา แล้วส่งมันให้กับสาวใช้เอาไปเก็บ

"กินไปเถอะค่ะ ของมีประโยชน์ คุณจะได้แข็งแรงอยู่กับฉันไปนานๆ ต่อไปนี้ฉันสั่งเด็กไว้ ว่าให้ทำให้คุณดื่มทุกเช้า ให้หมด"

เน้นเสียงเน้นหนัก เล่นเอาสามีขนลุกนิดๆ แต่ก็ยังยิ้มส่งให้เธอ มลธารมองดูสามีของเธอ ในวัยนี้ เขายังคงหล่อเหลา...ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี ดูดีกว่าตอนวัยหนุ่มด้วยซ้ำ

ตาของเธอมองดูเขา ซ่อนประกายบางอย่างไว้ในนั้น พร้อมกับยิ้มเยียดแล้วเอ่ยเสียงหวาน

"ของไม่มีประโยชน์กินมาเยอะแล้ว กินของดีๆ บ้างจะเป็นไรไปคะ ของที่เมียหามาให้ดีทุกสิ่งนั่นแหละค่ะ"

เขาหัวเราะ แล้วแกล้งแตะแขนเธอ พร้อมกับเอ่ยเสียงนุ่ม

"ของดีน่ากินที่ว่า อยู่ตรงนี้ยังไงล่ะครับ ผมกินได้ไหมล่ะ"

"ของดีตอนนี้กินไม่ได้แล้วล่ะค่ะ"

มลธารยิ้มส่งให้เขา ใจของเธอวูบไปเล็กน้อย...รู้ว่าเขาจะหยอกอะไร เธอในวัยเดียวกับเขา ไร้ความรู้สึกเรื่องนี้ ไม่ชอบ...ด้วยซ้ำ อาจจะเพราะวัยที่เปลี่ยนด้วยกระมัง ทำให้เธอไม่อยากแม้กระทั่งแตะต้องเนื้อตัวเขา

ยังรัก

แต่ก็ไม่อยากเข้าใกล้

คำสาปของคำว่าวัยทองไหมนะ?

เป็นมาหลายปีดีดักแล้วด้วย

เป็นมาตั้งแต่อายุขึ้นเลขสี่ นับรวมก็เกือบสิบปีแล้ว ที่เธอเป็นแบบนี้ ระยะหลังถึงกับขอแยกห้องนอนกับเขา สิชลก็ยอมไม่ได้ขัดอะไรเธอ

เพราะรู้ว่าตนเองเป็นแบบนี้ เธอจึงเอาหูไปนาเอาตาไปไร่เสีย กับเรื่องบางเรื่องของสามี

ตราบใดเท่าที่เขาไม่เอามายกย่องจริงจัง

เธอก็ไม่ว่าอะไร

ยิ่งหลังๆ มาแล้ว มลธารก็ยิ่งอยากให้เขามีใครสักคนอยู่ดูแลเขาแทนเธอยามเธอไม่อยู่ ตอนนี้มลธารกำลังศึกษาการปฏิบัติธรรมจริงจัง เหมือนพบกับความสุขที่แท้จริง ที่เธอต้องการแล้ว

เธอกับเขามีลูกด้วยกันหนึ่งคน และตอนนี้ลูกชายก็โตแล้ว สุธาร ช่วยพ่อทำงานและก้าวขึ้นมาเป็นผู้บริหารเต็มตัว สิชลถึงสบายมากขึ้น แต่เขาก็ยังโลดแล่นในทางโลก เสพความสุขอีกแบบ ไม่ใช่แบบเธอ

"โธ่...อดเลย"

เขาแกล้งว่าแล้วหัวเราะ ขณะที่ภรรยาเคลื่อนกายเข้าใกล้ เธอโน้มตัวลงกระซิบกับเขาเสียงเบา ให้ได้ยินกันสองคน

"ถ้าหาได้แล้วดีมีประโยชน์ ฉันก็ไม่ว่าอะไรนะคะคุณชล...ถ้าคุณจะมีคนมาดูแลแทนฉัน ฉันจะได้สบายใจด้วย"

"คุณมล"

เงยมองหน้าภรรยา เซอร์ไพรส์มากที่เธอพูดแบบนั้น สามีภรรยาอยู่กันมาเกินยี่สิบปีมองตากัน แค่มองก็รู้แล้ว ว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร

เธอจูบแก้มเขาเบาๆ แล้วบอกกับเขาว่าเธอจะไม่อยู่ราวๆ สองเดือน เพราะจะไปที่อินเดีย...กับเพื่อนที่เขาเอ่ยหยอกๆ ว่าเป็นคณะแสวงธรรมของภรรยา

"สองเดือนเลยหรือ"

"ค่ะ สองเดือน" เธอว่า แล้วขยิบตาให้กับสามี

"คุณจะไปเที่ยวบ้างก็ได้นะคะ ทำงานมาหนักแล้ว เลขาของคุณคงจะจัดทริปที่เหมาะกับคุณไว้รอแล้ว"

สิชลเพียงแค่หัวเราะเบาๆ

ใจเขากระหวัดคิดถึงประพัทธ์เลขาผู้รู้ใจ...

และภาพของสาวสวยตาเศร้าคนนั้นก็ผุดขึ้นมาในห้วงความทรงจำ ก่อนที่เขาจะสั่นหน้าน้อยๆ แล้วเอนหลังลง ปล่อยให้เบาะนวดทำงานไป ให้ร่างกายได้รับการผ่อนคลายเต็มที่