5

"ผมเตรียมทริปผ่อนคลายไว้ให้ท่าน"

สิชลเลิกคิ้ว แล้วมองเลขาผู้รู้ใจ ที่เอาเอกสารมาให้เขาเซ็นในตอนสายของวันทำงาน

"ทริปผ่อนคลาย?"

"ครับท่าน ตั้งแต่กลับมาท่านก็ทำงานหนักมาโดยตลอด และไหนจะออกงานสังคมไม่เว้นอีก ผมคิดว่าท่านคงเหนื่อย คุณมลเองก็ฝากฝัง บอกกับผมไว้ว่า ให้พาท่านไปพักผ่อนบ้าง ผมก็เลยถือวิสาสะจัดทริปไว้ให้ท่านครับ"

"หืม"

คิ้วเข้มของสิชลเลิกขึ้น เขามองสบตากับประพัทธ์ แค่สบตาก็พอจะรู้นัย เมื่อเห็นนัยน์ตาวับวามของอีกฝ่าย น่าจะเป็นทริปเด็ด เลขาของเขาถึงได้มีสีหน้าแบบนี้

ทริปเด็ดที่ว่านั่นจะเป็นแบบไหนกันหนอ แถมเมียเขาสนับสนุนเสียด้วยสิ สิชลหัวเราะเบาๆ แล้วควงปากกาในมือเล่น ตาของเขามองจ้องเลขาวัยใกล้เคียงกับเขา แล้วยิ้มนิดๆ

"ต้องเด็ดจริงๆ นะพัทธ์ ไม่อย่างนั้นผมไม่หยุดงานไปแน่ๆ"

"แน่นอนสิครับท่าน" ประพัทธ์หัวเราะ

"ถ้าไม่ดีจริง เด็ดจริง ผมไม่จัดมาให้ท่านหรอกครับ"

"อืม...ถ้ามันคุ้มกับที่ผมหยุดงานไป ผมจะมีโบนัสพิเศษให้"

ประพัทธ์ยิ้มกว้าง เขารับแฟ้มคืนมาจากเจ้านาย และบอกกำหนดการให้กับท่าน เซอร์ไพรส์ของเขาเก็บไว้ไปเฉลยที่บนเรือ สิชลนั้นชอบการเที่ยวทะเลล่องเรืออยู่แล้ว ฟังที่ประพัทธ์บอกก็ตกลงกับเขาโดยไม่ยาก แต่แววตาพราวระยับของประพัทธ์ บอกว่านอกเหนือจากการไปล่องเรือเล่น ตกปลา ดำน้ำ มันมีอะไรบางอย่างแทรกอยู่ด้วย ซึ่งเลขาผู้รู้ใจไม่ต้องให้นายเอ่ยให้เก้อกระดาก ก็จัดให้ในทุกทริปอยู่แล้ว

การที่ภรรยาไม่ได้นอนร่วมเตียง มีกิจกรรมกระชับสัมพันธ์กับเขามานานหลายปี มันทำให้สิชลผู้ยังมีพลังด้านนี้อย่างล้นเหลือ ต้องการเติมเต็ม เพราะการที่ภรรยาของเขาปลีกไปทางธรรมะ ทางสันโดษเสียแล้ว มันก็ไม่ได้หมายถึงว่าเขาจะต้องงดสิ่งนี้ไปเลย เพียงแค่ไม่รับมาเป็นตัวเป็นตน ชั่วครั้งชั่วคราวไป ไม่เคยเลี้ยงดูใครจริงจัง ไม่เคยซ้ำ...เพราะเกรงว่าจะผูกพัน และประพัทธ์ผู้รู้อกรู้ใจนายนัก ก็มักจะจัดของพิเศษไว้รอเขาเสมอ

ลูกชายเองก็รู้ว่าพ่อกับแม่เป็นแบบไหน สุธารไม่ได้ห้ามพ่อ เพราะเห็นใจผู้ชายด้วยกัน และมารดาเองก็รับได้ ท่านแกล้งทำไม่รู้ทั้งรู้ มันก็ทำให้ท่านมีความสุขดี แถมยังเคยเปรยกับเขาว่า ไม่แน่...อนาคตอาจจะหาคนรับใช้พิเศษ เลขาทำงานทั้งนอกและในบ้านมาให้พ่อ ที่เขาก็พอรู้ว่ามารดาหมายถึงยอมให้บิดามีใครเพิ่มมาอีกสักคนนั่นแหละ ท่านจะได้ไม่ต้องห่วงบิดาถ้ามีคนมาดูแลและให้ความสุขในส่วนที่ท่านไม่ได้ให้กับสามีอีกต่อไปแล้ว

"ผมคาดหวังนะ พัทธ์" เขาแกล้งเอ่ยเมื่อเลขาจะขอตัวกลับไปทำงานของตน

"ผมคิดว่าท่านจะต้องเกินคาดแน่นอนครับ"

กับของขวัญเพื่อนาย หนนี้เขาแลกกับผลประโยชน์พอสมควรเลยล่ะกับทางนั้น มธุนั้นยอมให้มาก็เพราะเป็นหนี้...เขาอ้างเอาตรงนี้ไปต่อรองกับมธุ เพื่อปล่อยหล่อนมาให้กับเจ้านาย

สิชลยิ้มที่มุมปาก ภาพของหญิงสาวสวย นัยน์ตาโศกคนนั้นแวบขึ้นมาในห้วงนึก...แปลกที่เขาระลึกถึงเธอ...พักนี้เขาคิดวนถึงแต่หน้าของเธอ ยามคิดถึงเรื่องผู้หญิงและยามว่าง

ความประทับใจแรกพบกระมัง

เขาอยากจะค้นหาว่านัยน์ตาของเธอทำไมถึงเศร้านัก

เขาอยากจะทำให้มันเจิดจรัสไปด้วยความสุข

สิชลถอนใจน้อยๆ มันคงเป็นไปไม่ได้หรอก...คงได้แค่คิดถึงเธอนั่นแหละ อีกพักหนึ่ง เธอก็จะเลือนหายไปเองจากความคิดของเขา