1

"คนนั้นใคร?"

เสียงทุ้มของสิชล เกริ่นถามเลขานุการข้างตัว ทางนั้นมองไปตามที่นายพยักเพยิดชี้เป้า ก็หรี่ตาคมลง แล้วกระซิบถาม 

"ท่านชอบหรือครับ"

สิชลเพียงแค่ยิ้มนิดๆ แล้วยกแก้วบรั่นดีในมือขึ้นจิบ ตาคมกริบมองไปยังผู้หญิงที่สวมชุดสีเขียวมรกตแบบของมันเรียบแต่หรู มองดูรู้ว่ามาจากห้องเสื้อไหนของไทย

คนที่สวมเสื้อผ้าราคาหลักแสน ออกแบบเฉพาะได้ คงไม่ธรรมดานักหรอก

หล่อนเพิ่งมาปรากฏตัวในวงสังคมระดับเดียวกับเขาได้ไม่นานนัก เขาเห็นหล่อนมาแล้วสองงาน อาจจะเพราะสิชลไปใช้ชีวิตในต่างประเทศมาเกือบสองปีกระมัง เพิ่งกลับมาได้ไม่กี่อาทิตย์ เขาเองอยู่ในวงสังคมนี้และได้ออกงานบ่อยๆ จึงไม่เคยได้พบหล่อนมาก่อน เลยค่อนข้างแน่ใจว่า หล่อนเพิ่งจะมาปรากฏกายต่อสังคมในระดับเดียวกับเขา ยิ่งงานประมูลของร้านเพชรคุณหญิงวราลักษณ์แล้วด้วย ยากนักที่เศรษฐีระดับธรรมดาจะเข้าถึง

หล่อนหันหน้ามา...วงหน้าเรียวรูปไข่ แต้มประดับด้วยนัยน์ตาโตสวยปนโศก จมูกโด่งปลายเชิดแบบหยดน้ำ และริมฝีปากจิ้มลิ้ม ดูสวยละมุนตาไปหมด ผมของหล่อนมัดขึ้นสูงเป็นหางม้า อวดเครื่องหน้าอย่างชัดเจน หล่อนถูกรายล้อมด้วยสาวๆ วัยใกล้เคียงกัน แม้จะสวมเพียงแค่สร้อยมุกเส้นหนึ่ง และต่างหูมุกเป็นเครื่องประดับ กับชุดสวยแต่เรียบหรู หล่อนก็กลับโดดเด่นเสียยิ่งกว่าใคร ทั้งที่สาวๆ เหล่านั้นโหมประโคมใส่เสื้อผ้า และเครื่องประดับด้วยราคาน่าจะแพงกว่าหล่อนหลายเท่าตัว

สวย...

ดูเศร้าอย่างน่าแปลก...

แต่ในขณะเดียวกันก็มีเสน่ห์เหลือเกิน

เห็นนายมองเจ้าหล่อนด้วยสายตาเป็นประกาย สีหน้าของสิชลราวกับตกหลุมรักเข้าอย่างจัง มันก็ทำให้ประพัทธ์นั้นมองผู้หญิงคนเดียวกับนายด้วยสายตาหมายมาด

อะไรที่นายชอบ

แน่นอนว่าเขาพร้อมที่จะหามาให้

ประพัทธ์หรี่ตาลงเล็กน้อยมองจ้องหล่อนด้วยสายตาหมายมาด เขารู้จักหล่อนดี และรู้ว่าอาจจะเจรจามาให้นายได้ไม่ยากนัก

"ถ้าชอบ ผมจัดการให้ไหมครับ"

ประพัทธ์กระซิบ สิชลหัวเราะจนเห็นริ้วรอยของวัยที่หางตา เขาอายุ 50 ปีแล้วปีนี้ ใช้ชีวิตมามาก โลดโผนมาเยอะ จนถึงตอนนี้

เขาก็อยากจะเพลาๆ บ้างกับความเป็นเสือของตนเอง

"อื้ม ปล่อยเค้าไว้แบบนั้นดีแล้ว บางทีดอกไม้สวยๆ ฉันก็ชอบแค่มองชื่นชม ไม่ได้อยากได้"

ยิ่งนายพูดแบบนี้

เขาก็ยิ่งตีความว่านั่นแหละ คือความอยากได้...อย่างมาก

และแน่นอนว่า เขาจะพาหล่อนมาให้ท่านได้แน่นอน...