보관함
검색
홈 / โรแมนติก / ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว / 70.1 # นานแค่ไหนก็รอ

공유

70.1 # นานแค่ไหนก็รอ

작가: นิมิตจันทร์
last update 게시일: 2026-11-07 09:08:31

ภายในห้องบอลรูมที่ใหญ่ที่สุดในโรงแรมห้าดาว ถูกประดับประดาไปด้วยดอกกุหลาบสีขาว ตัดกับใบไม้สีเขียวเ

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요
이전 챕터 다음 챕터
잠긴 챕터

최신 챕터

  • ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว   74.2 # ความสุขเหลือล้น

    ผมยอมรับว่ารู้สึกแปลกใจไม่น้อย เมื่อตำแหน่งที่ตั้งร้านอาหารที่นิต้าตั้งพิกัดเอาไว้ให้ผม เป็นร้านที่ผมชอบมาก และมันจะไปกินกับไอ้ภีมบ่อย ๆ แต่มันก็นานมากแล้วที่ไม่ได้กลับไปความรู้สึกแปลกใจนั้นยังไม่จบ เมื่อเราสองคน สั่งอาหารเมนูเดียวกันที่เหมือนกันเป๊ะ และผมคิดว่านี่คงเป็นเหตุผลหนึ่งละมั้ง ที่ทำให้เธอยอมเปิดใจกับผมมากขึ้นระหว่างที่นั่งทานอาหารที่ร้านข้างทางกับเธอ ผมยิ่งรู้สึกว่าเธอพิเศษกว่าผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่ผมเคยรู้จักมา เธอสดใสได้แม้จะอยู่ที่ร้านข้างทาง แถมผมรู้สึกว่า เธอดูเหมือนสาวแรกแย้มที่ร่าเริงมากกว่าตอนที่เธออยู่ในร้านอาหารหรูที่ผมมักพาเธอไปก่อนหน้านี้เสียอีกผมชอบที่จะพูดคุยกับเธอแบบนี้ ผมรู้สึกสบายใจและอยากจะเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาของผมให้เธอฟัง แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องที่ไม่เท่เอาเสียเลย แถมบางเรื่องยังน่าอายเสียด้วยซ้ำไปผมเล่าให้เธอฟังเรื่องที่ผมกับไอ้ภีมไปค่ายอาสาตอนที่เรียนปีห้า ผมเล่าเรื่องที่ผมถูกผู้หญิงคนหนึ่งเข้าใจผิดว่าผมไปจับก้นเธอ เธอจึงหันมาตบหน้าผมอย่างแรงแล้วก็หนีไป จนสุดท้ายผมไปเอาเรื่องกับผู้ร้ายตัวจริงที่เมาอยู่ที่โต๊ะใกล้ที่เกิดเห

  • ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว   74.1 # ความสุขเหลือล้น

    “ลุง…ต้มเล้งไม่ใส่ผักชีค่ะ/ครับ” ฉันกับเขาพูดขึ้นมาพร้อมกัน เมื่อเราทั้งคู่ได้ที่นั่งที่ร้านข้างทาง ฉันมองหน้าเขาเลิกคิ้วอย่างเป็นคำถาม“คุณรู้ได้…” ฉันอยากจะถามเขาว่าทำไมถึงรู้เมนูที่ฉันจะสั่งแต่เมื่อเห็นหน้าเขาที่มองกลับมาด้วยหน้าตาตั้งคำถามไม่ต่างกัน“มาที่นี่ทีไรผมก็สั่งเมนูนี้ ไม่คิดเลยว่าคุณก็กินแบบนี้เหมือนกัน ผมล่ะโดนไอ้ภีมบ่นทุกทีที่สั่งเลย” หมอวัตเล่าออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ฉันไม่รู้สึกว่าเป็นคำลวงเลยซักนิด“สมแล้วที่เป็นผัวเมียกัน ยัยอัยย์ก็ไม่ต่างกันเลย บ่นชั้นทุกครั้งเวลาซื้อกลับไปให้” ท่าทางการพูดคุยของหมอวัตตอนนี้เหมือนกับเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ไร้มาดของชายหนุ่มอย่างสิ้นเชิง ทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายกับการพูดคุยกับเขาไม่น้อยเลยฉันย้อนคิดถึงคำขอร้องที่เขาขอฉันก่อนจะมาที่นี่ ระหว่างที่เรานั่งกินมื้อเย็นที่ร้านข้างทาง ฉันพบว่า เราสองคนมีรสนิยมใกล้เคียงกันมาก แถมทัศนคติบางเรื่องก็เหมือนกัน ต่างจากหมอวัตคนก่อนที่ฉันเข้าใจว่าเขาเป็น จากภาพลักษณ์ภายนอกที่ได้สัมผัส“โอเคค่ะ ชั

  • ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว   73.2 # ว่างอยู่พอดี

    สติของฉันเพิ่งตื่นตัวขึ้นมา หลังจากมองไปรอบห้องแล้วได้รู้ว่า นี่คือห้องของหมอวัต แต่ไม่ทันไรฉันก็ต้องสะดุ้งตัวโยน เมื่อมีเสียงของเจ้าของห้องดังมาจากทางประตูห้องนอน“เป็นอะไรไป ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า หรือยังเพลียอยู่ แต่ผมว่าคุณไปกินอะไรซักหน่อยก่อนเถอะแล้วค่อยมานอนต่อนะ” ยังไม่ทันทีฉันจะได้เอ่ยปากโวยวายใส่เจ้าของห้อง ที่ถือวิสาสะพาฉันมาที่นี่ แต่เขาพุ่งตัวจากประตูเข้ามานั่งข้างเตียง พูดจายืดยาวแสดงความห่วงใย แถมยังจะพยุงแกมฉุดฉันให้ลุกขึ้นตามเขาออกไปที่โต๊ะกินข้าวด้านนอกอีก“คุณพาชั้นมาที่นี่ทำไม” เมื่อเห็นอาหารที่วางอยู่เต็มโต๊ะ ความโมโหที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ทั้งหมด ลดลงไปกว่าครึ่ง แต่ฉันก็ยังไม่อยากจะยอมเขาง่ายจนเกิดไป ฉันนั่งลงยกแขนกอดอก แถมคนที่เพิ่งเดินอ้อมไปนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามด้วยเสียงเรียบแต่เจือด้วยความไม่พอใจให้เขารับรู้“ผมเห็นคุณหลับสบายเลยไม่อยากปลุก แล้วผมก็ไม่รู้รหัสเข้าห้องคุณนี่ พามาที่นี่คุณก็ได้พักผ่อนได้สบาย เป็นยังไงบ้างสดชื่นขึ้นเลยใช่มั้ย” ถึงแม้ฉันจะรู้สึกสดชื่นขึ้นอย่างที่เขาบอกก็จริง แต่ก็ยังไม่อ

  • ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว   73.1 # ว่างอยู่พอดี

    ตั้งแต่ผมเห็น นิต้า เดินออกมาพร้อมกระเป๋าเดินทางที่สนามบิน ผมยืนอึ้งทำอะไรไปถูกไปชั่วขณะ แต่ต้องรีบดึงสติตัวเองกลับมา ผมเผลอขยี้ตาตัวเองสองสามครั้ง เพื่อให้มั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด แต่ก็ต้องแน่ใจเมื่อคุณอัยย์เป็นคนเรียกชื่อเธอผมรีบหันหลังกลับเดินเลี่ยงออกมาก่อนที่เธอจะเห็นผม เพราะคิดกลัวไปว่าหากเธอเห็นผม เธออาจจะหนีกลับเข้าไปด้านในอีก และอาจจะหนีผมไปอีก มันเป็นความคิดโง่ ๆ ที่น่าขำเมื่อกลับมานั่งคิดตอนที่ได้สติแล้วเมื่อเห็นว่าเธอเดินเข้ามาคุยกับคุณอัยย์แล้ว ผมก็เริ่มวางใจ เดินกลับไปที่รถเพื่อวนออกจากที่จอดมารับผู้หญิงทั้งสองคนที่ด้านหน้า เพราะไม่อยากให้ต้องเดินไกล คนหนึ่งก็กำลังท้องอ่อน ๆ ส่วนอีกคนก็เดินทางไกลมาพร้อมกระเป๋าใบใหญ่จังหวะดีมาก ที่เมื่อผมได้ที่จอดก็เห็นทั้งสองคนเดินออกมาทางหน้าประตูพอดี ผมจึงรีบไปเจอทั้งคู่จัดแจงเข็นกระเป๋ามายกใส่รถ และให้ทั้งคู่รีบขึ้นรถเพื่อขับออกมาก่อนที่จะถูกไล่ เพราะไม่สามารถจอดรถนานได้ตลอดทาง ผมคอยลอบมองนิต้าที่นั่งอยู่ด้านหลังกับคุณอัยย์ ผ่านทางกระจกมองหลัง เพียงแค่ได้มองเห็นหน้าเธออยู่ตรงนี้ ไม่จำเป็นต้องได้พูดค

  • ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว   72.2 # รักเค้าใช่มั้ย

    “ฝากเพื่อนอัยย์ด้วยนะคะ หมอวัต ส่งให้ถึงบ้านนะคะ แล้วเจอกันตอนเย็นนะ นิต้า ถึงบ้านก็รีบพักผ่อนนะจ๊ะ” เมื่อคนท้องอ่อนลงจากรถที่จอดส่งด้านหน้าโรงพยาบาลได้ ก็ยังขอให้ลดกระจกลงเพื่อฝากฝังฉันไว้กับคนขับโดยไม่สนใจเลยว่าฉันจะเต็มใจหรือไม่“นี่คุณจะนั่งเป็นคุณนายที่ด้านหลัง ให้ผมเป็นคนขับรถจริง ๆ น่ะหรอ” ฉันทำสีหน้าสงสัยมองหน้าเข้าที่กำลังมองมาผ่านกระจกมองหลัง แต่แล้วก็ได้คำตอบที่ฉันสงสัย ว่าทำไมเขาไม่ออกรถเสียที ทั้ง ๆ ที่ ยัยอัยย์ก็เดินเข้าประตูโรงพยาบาลไปจนลับตาแล้ว“ฮึ ก็คุณเป็นคนขับรถไม่ใช่เหรอ ชั้นนั่งแบบนี้ก็ถูกแล้วสิ” ฉันลอยหน้าลอยตาพูดตอบกลับไปด้วยความหมั่นไส้ ที่เขาเงียบและทำสีหน้าเรียบเฉยมาตลอดทางตั้งแต่ที่สนามบิน“คุณจะลุกมานั่งข้างหน้าดี ๆ หรืออยากจะให้ผมลงไปอุ้มคุณมาครับ” หมอวัตไม่เพียงแค่พูด แต่เขากำลังปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองออก เพื่อจะเปิดประตูลงจากรถ “โอ้ย ก็ได้ ๆ ไม่ต้องลงเลย ชั้นไปเอง” ฉันหงุดหงิดกับตัวเองมากที่ทำตัวลนลานลงจากรถ เพื่อเปลี่ยนไปนั่งที่นั่งด้านหน้าข้างคนขับทุกอย่างมันผ

  • ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว   72.1 # รักเค้าใช่มั้ย

    “ทางนี้ นิต้า ทางนี้จ๊ะ” เสียงคุ้นหูดังมาจากฝูงชนที่ยืนออกันอยู่หลังรั้วเหล็กกั้น ฉันมองไปทางที่มาของเสียง จึงเห็นว่า ยัยอัยย์ในชุดคลุมท้องลูกไม้น่ารักกำลังยืนเขย่งเท้าโบกไม้โบกมือให้ฉันอยู่ฉันนึกเอ็นดูเพื่อนตัวเองมาก ถึงแม้ว่าเธอจะเพิ่งตั้งครรภ์ได้เพียง 3 เดือน รูปร่างยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเลย แต่ยัยอัยย์บ่นให้ฉันฟังก่อนที่ฉันจะขึ้นเครื่องที่สนามบินชาร์ลเดอโกล ฝรั่งเศส(นิต้า ลงเครื่องเราไปรับเธอเองนะ แต่ห้ามขำเรานะ เธอคิดดูสิ ภีมบังคับให้เราใส่ชุดคลุมท้องแล้ว นี่เราเพิ่งท้องได้ 3 เดือนเองนะ ท้องยังแบนอยู่เลย ถ้าเราไม่ใส่เค้าก็ไม่ยอมให้เราออกไปไหน เฮ้อ)“ทำไมว่าที่คุณพ่อถึงรีบขนาดนั้นล่ะ ชั้นก็ชักจะอยากเห็นแล้วเหมือนกันนะ ว่าเธอใส่ชุดคลุมท้องจะน่ารักขนาดไหนน๊า”(นิต้า อย่ามาแซวเรานะ ภีมเค้าบอกว่าใส่ชุดคลุมท้องเอาไว้ คนอื่นเห็นจะได้รู้ว่าเราท้อง นี่ให้ติดเข็มกลัดด้วยนะ คนเห็นจะได้ไม่เผลอเข้ามาชนเรา กลัวจะเป็นอันตรายน่ะ)“โถ่ๆๆ ว่าที่คุณพ่อป้ายแดง ห่วงลูกห่วงเมียใช่เ

더보기

다른 추천

좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status