ตอนที่ 3 ไม่อยากมีแฟนหรือยังไม่เจอใคร

ตอนที่ 3 ไม่อยากมีแฟนหรือยังไม่เจอใคร

ช่วงพักเที่ยงที่โรงอาหารวิศวะ กั้งถือจานข้าวในมือกำลังจะเดินไปที่โต๊ะนั่งประจำของพวกเธอ แต่เธอยังไม่ทันจะนั่งดี เสียงของเพื่อนร่วมรุ่นก็เรียกเธอเสียงดัง

“กั้ง”

เธอเลยหันไปมอง แล้วก็เห็นเพื่อนชายในคณะเดินถือโทรศัพท์มาหยุดตรงหน้า ก่อนจะยื่นให้เธอ

“มีคนฝากมาขอเบอร์มึงอ่ะ จะให้มั้ย”

“ไม่ให้” เธอตอบสั้น ๆ อย่างไม่ต้องเสียเวลาคิด ก่อนจะหันกลับไปสนใจจานข้าวของตัวเองต่อ

เพื่อนคนนั้นเลยหัวเราะ “มึงตอบไม่คิดเลยนะ ไม่อยากรู้หน่อยเหรอว่าใครเป็นคนขอ”

“ไม่อยากรู้” กั้งตอบ พลางตักข้าวเข้าปากอย่างไม่สนใจ เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองเพื่อนคนนั้นที่ยืนรอ

“เออ ๆ ไม่ให้ก็ไม่ให้ งั้นมึงกินข้าวไปเถอะ กูไปก่อน” พูดจบเพื่อนของเธอคนนั้นก็เดินจากไป

แต่ไม่ถึงห้านาทีต่อมา ขณะที่เธอกำลังเคี้ยวข้าวอยู่ ก็มีผู้ชายอีกคนเดินตรงเข้ามา

“เอ่อ…กั้งใช่มั้ย เราอยู่ปีสามเหมือนกัน ฉันอยากขอไลน์เธอหน่อยได้มั้ย”

กั้งวางช้อนลง ก่อนจะหันไปมองเขานิ่ง ๆ แล้วตอบอย่างอารมณ์เสียที่ถูกขัดจังหวะกินข้าว

“ไม่ได้”

“อ้าว ทำไมอ่ะ แค่ไลน์เอง”

“ก็ไม่อยากให้ไง” เธอตอบเรียบ ๆ ก่อนจะหันกลับไปกินข้าวต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผู้ชายคนนั้นเลยต้องเดินกลับไปอย่างผิดหวัง

ลมที่นั่งอยู่ตรงข้ามถึงกับหลุดหัวเราะ “ช่วงนี้มึงเป็นอะไรของมึงวะกั้ง ทำไมถึงมีแต่ผู้ชายเข้ามาหา”

ที่ลมถามแบบนี้ เพราะว่าช่วงสองสามวันมานี้เขาสังเกตเห็น ว่ามีผู้ชายมาขอช่องทางติดต่อเธอแทบจะตลอดเวลา ทั้งขอตรง ๆ หรือฝากเพื่อน ๆ มา ถึงแม้ทุกคนจะถูกกั้งจะปฏิเสธทุกครั้งก็ตาม

“ใครจะไปรู้” เธอตอบพร้อมไหล่ยักอย่างไม่ใสใจ “สงสัยพวกมันคงตาบอดพร้อมกันมั้ง”

ดิวที่เพิ่งมาถึงเขาวางจานข้าวลงพร้อมหัวเราะเสียงดัง “แต่กูรู้ว่าทำไม” พูดจบดิวก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา ก่อนจะยื่นให้กั้งดูดู “มึงดู เพราะอันนี้ต่างหาก ที่ทำให้ผู้ชายเข้ามาทักมึงเยอะขนาดนี้”

บนหน้าจอโทรศัพท์ของดิว เป็นเพจข่าวนักศึกษาของมหาลัย หน้าฟีดมีรูปของเธอขณะกำลังคุยกับเพื่อน ๆ ที่หน้าคณะ ที่ไม่รู้ใครแอบถ่ายเอาไว้ พร้อมแคปชั่นตัวโตว่า

“เข้าใจผิดมาตลอด นึกว่ากั้งวิศวะเป็นแฟนกับพี่วินหรือพี่ลม ที่ไหนได้โสด สาวห้าวแห่งวิศวะยังไม่มีเจ้าของ แบบนี้ทุกคนก็ยังมีสิทธิ์นะสิ”

“เชี่ยเอ๊ย” กั้งพึมพำออกมาเบา ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองกวินกับลมที่นั่งอยู่ตรงข้าม “พวกมันเอาอะไรคิดวะเนี่ย เป็นแฟนมึงสองคนเนี่ยนะ ให้กูตายยังดีกว่า”

“เชี่ยกั้ง มึงพูดแบบนี้หมายความว่าไง เป็นแฟนกูไม่ดีตรงไหน” กวินถามกั้งอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะหันไปมองณิชา “มึงถามณิชาดูได้ กูนี่ดีที่สุดล่ะ”

“ก็กว่ามึงจะดีได้ ณิชาเหนื่อยแค่ไหนมึงได้ถามน้องมั้ย” กั้งสวนกลับทันที ณิชาเลยได้แต่หัวเราะถูกใจกับคำพูดของกั้ง ส่วนกวินก็ได้แต่หน้าตึง เพราะเถียงไม่ออก

ณิชาที่นั่งข้างกวินหยุดหัวเราะก่อนจะหันมาพูดกับกั้ง “ฉันก็สงสัยมาตั้งนาน ว่าทำไมไม่มีใครมาจีบพี่เลย ทั้งที่พี่ก็ทั้งสวยทั้งเท่ นึกว่าไม่กล้าเข้ามาจีบเพราะว่าพี่เท่เกินไป ที่ไหนได้ เพราะคิดว่าพี่มีแฟนเป็นกับพี่วินหรือพี่ลมนี่เอง”

“อย่ามาล้อนะณิชา” กั้งมองณิชาเหมือนจะค้อน แต่ปากกลับยิ้มบาง ๆ “พี่ก็ไม่ได้อยากให้มีใครเข้ามาจีบสักหน่อย”

“แต่ตอนนี้มีเยอะเลยนะมึง” ดิวแซวขำ ๆ “ตั้งแต่ข่าวนั้นออก คนแชร์กันทั่วมหาลัยแล้วมั้ง เดี๋ยวนี้มึงฮอตกว่าเน็ตไอดอลอีก”

โด้ที่นั่งข้าง ๆ เสริม “ใช่ มีคนในคอมเมนต์บอกว่า ผู้หญิงแบบมึงนี้แหละ ภายนอกดูห้าวแต่คงน่ารักเวลาอยู่กับแฟน โอ๊ย กูอ่านแล้วอยากอ้วกแทน”

“พวกมึงอยากตายเหรอ” กั้งถามพลางมองแรง

“จะยังไงก็เถอะ ระวังพวกที่เข้ามาเพราะกระแสด้วยล่ะ มันต้องมีคนคิดว่าอยากจีบมึง เพราะอยากลองของแน่ ๆ” ลมหันมาพูดด้วยท่าทีจริงจัง

“มาดิ ถ้ากูรู้ กูจะซัดให้น่วมเลย” กั้งบอก

กวินก็พยักหน้าเห็นด้วยกับที่ลมพูด ก่อนที่เขาจะพูดขึ้น “แล้วตกลงจะเอายังไงกับข่าวดีล่ะ จะโพสต์ชี้แจงมั้ย”

“ชี้แจงบ้าบออะไร คนมันจะพูดอะไรก็พูดไปสิ” เธอตอบก่อนจะยักไหล่ “ถึงกูจะโสดก็ไม่ได้แปลว่ากูอยากมีแฟน”

“ไม่อยากมีแฟนเหรอ”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง ทุกคนหันไปมองตามเสียงพร้อมกัน และก็เจอกับไผ่ ที่เพิ่งเดินเข้ามาพอดี เขาอยู่ในชุดเสื้อกาวน์ของคณะสัตวแพทย์ สายตาของเขามองตรงมาที่กั้ง ก่อนจะถามคำถามต่อมา

“หรือแค่ยังไม่เจอคนที่ทำให้อยากมี”

กั้งกลอกตา ก่อนหันไปตอบไผ่ “มึงนี่มาถึงก็พูดมากเลยนะ”

“ก็แค่ถามเฉย ๆ” เขาพูด แต่แววตากลับแฝงความสงสัย

“ไม่อยากมี” กั้งย้ำ “จะได้ไม่มีคนมาจู้จี้กวนใจ”

“แล้วถ้าคนที่จู้จี้มันดูแลดีล่ะ”

“ก็ไม่ต้อง กูดูแลตัวเองได้”

ไผ่เลยหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะวางถุงเค้กลงตรงหน้ากั้ง เธอมองตามถุงเค้กนั้นด้วยสายตางง ๆ

“ถุงอะไรของมึงว่ะ”

“เค้กไง” ไผ่ตอบเสียงนิ่ง “เมื่อเช้าพาผักกาดแวะซื้อ เลยซื้อมาเผื่อเธอด้วย”

“เผื่อกู เผื่อทำไม กูบอกว่าอยากกินเหรอ” กั้งถามอย่างงง ๆ เพราะเธอจำไม่ได้ว่าเธอเคยพูดว่าอยากกิน

“เธอไม่ได้บอก แต่ฉันอยากซื้อมาฝาก” ไผ่บอก กั้งเลยรับถุงนั้นมาอย่างง ๆ ก่อนจะถามต่อ

“ว่าแต่มึงมาที่นี่ทำไมวะ” เธอหันกลับไปถามไผ่ “แค่เอาเค้กมาให้ หรือมีเรื่องอื่นอีก”

เธอถามอย่างสงสัย เพราะปกติเธอกับไผ่ไม่เคยคุยกันที่มหาลัยเลย อาจจะมีโทรหากันบ้าง แต่ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่จะมาเจอหน้ากัน แล้วยิ่งเอาของมาให้กันแบบนี้อีก นี่ครั้งแรกเลย

“ไม่ได้มีอะไร แค่มาดูสถานการณ์”

“สถานการณ์อะไร”

“สถานการณ์คนที่มาจีบเธอไง ช่วงนี้เหมือนจะเยอะกว่าปกติใช่มั้ย”

ดิวพยักหน้า ก่อนที่จะเป็นคนตอบ “เยอะจริง ก่อนมึงมานี่ เพิ่งมีคนมาขอเบอร์มันไปเลย”

ไผ่เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “อืม…งั้นฉันก็คงอยู่เฉยไม่ได้แล้วสินะ”

“อะไรของมึงอีกเนี่ย จะพูดให้รู้เรื่องได้มั้ย กูงงไปหมดแล้ว ตั้งแต่มาดูสถานการณ์ แล้วนี่อยู่เฉยไม่ได้เรื่องอะไรอีก”

ไผ่เลยหันมายิ้มบาง ๆ ให้กั้ง ก่อนจะพูดเสียงเรียบ “กั้ง...ฉันจะจีบเธอนะ” พูดจบไผ่ก็เอามือล้วงกระเป๋า “ไปละ ฉันมีเรียนบ่าย”

แล้วไผ่ก็เดินหันหลังจากไป ทิ้งให้กั้งมองตามหลังเขาที่เดินออกจากโรงอาหารไปอย่างงง ๆ ก่อนที่เธอจะหันมามองหน้าเพื่อนของเธอ แล้วถามออกมา

“เมื่อกี้มันพูดอะไรนะ มันบอกว่าจะจีบใคร”

ทุกคนได้แต่มองเธออย่างยิ้ม ๆ กับท่าทางอึ้ง ๆ ของกั้ง ก่อนที่ลมจะเป็นคนทวนคำพูดของไผ่ ให้กั้งฟังอีกครั้งอย่างชัดเจน

“มันบอกว่า...มันจะจีบมึง”

“เชี่ย มันเล่นอะไรของมันวะเนี่ย” กั้งบ่นพร้อมกับเอามือขยุมหัวตัวเอง

“มันไม่ได้เล่นอะไร แต่มันกะจะเล่นมึงไง” ดิวพูด

“ใช่ มึงเตรียมตัวเป็นเมียหมอหมาได้เลย” โด้พูดต่อ

“พวกมึงหยุดพูดเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นกูจะผ่าเอาหมาออกจากปากพวกมึงออกมาให้หมด” กั้งขู่ แต่ดูเหมือนดิวกับโด้ก็ไม่ได้จะสนใจเท่าไร เพราะพวกเขายังคงแซวเธอไม่เลิก

“ยังไม่ทันมีผัวเป็นหมอหมา ก็จะฝึกผ่าหมาแล้วเหรอ”

“เออ...แล้วหมาสองตัวแรกที่กูจะผ่าก็มึงสองตัวไง” กั้งบอกพร้อมกับลุกขึ้นแล้วเดินออกจากโต๊ะกินข้าวไป แต่ไม่ลืมถือถุงเค้กไปด้วย

“กั้งมึงไม่กินข้าวแล้วเหรอ” กวินตะโกนถาม

“ไม่กินแล้ว กินไม่ลง” กั้งตะโกนตอบกลับ ก่อนจะเดินออกจากโรงอาหารไป ส่วนเพื่อน ๆ ของเธอก็หันมามองหน้ากัน ก่อนที่จะหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน