ตอนที่ 2 กัดปาก

ตอนที่ 2 กัดปาก

“กั้ง”

เสียงหนึ่งเรียกกั้งจากข้างหลัง เธอเลยหันกลับไปมอง แล้วก็เจอกับผู้ชายคนหนึ่ง ที่เธอจำได้ว่าเขาเป็นหนึ่งในนักแข่ง ที่แข่งรถกับไผ่เมื่อสักครู่

“มีอะไร” กั้งถามเสียงห้วน ๆ

“ฉันขอเบอร์ไว้หน่อยได้มั้ย ฉันอยากทำความรู้จักเธอนะ” น้ำเสียงของอีกฝ่ายพยายามจะเป็นมิตร แต่สายตากั้งกลับแข็งขึ้นทันที

“ไม่ได้ เพราะกูไม่อยากรู้จักมึง” เธอตอบทันทีโดยไม่ลังเล ก่อนจะหมุนตัวเดินหนีไปอย่างไม่สนใจ ปล่อยให้ชายหนุ่มคนนั้นยืนอึ้งกับคำปฏิเสธอย่างไม่ใยดีของเธอ

“เชี่ยกั้ง” โด้ถามขึ้นทันทีที่ทุกคนเดินพ้นมาได้ระยะหนึ่ง “มึงไม่สนใจหน่อยเหรอวะ หมอนั่นหน้าตาก็ไม่ได้แย่นะเว้ย”

“เออ นั่นดิ” ดิวเสริมพร้อมหัวเราะ “มึงไม่ให้โอกาสมันหน่อยเหรอวะ มันอุตส่าห์กล้าเข้ามาขอเบอร์มึงเลยนะเว้ย นาน ๆ ทีจะมีคนกล้า”

กั้งเหล่มองดิวกับโด้แปบนึงก่อนจะตอบ “ถ้าพวกมึงชอบก็ให้เบอร์พวกมึงไปสิ” พูดจบเธอก็เร่งความเร็วให้เดินไปทันกวินกับณิชาที่เดินนำหน้าไป

หลังจากออกจากที่สนาม ตอนนี้พวกเขากำลังนั่งล้อมวงที่ร้านหมูกะทะตามที่คุยกันในตอนแรก

“ไอ้ดิว สั่งหมูสามชั้นมาอีกดิ” กั้งสั่งดิว

“น้องเอาหมูสามชั้นอีกสองจาน” ดิวตะโกนสั่งพนักงานก่อนจะหันมามองกั้ง “ทีหลังมึงสั่งเองนะ ใช้แต่กู จนกูกินไม่ทันพวกมึงแล้วเนี่ย”

“นั่นดิ กูได้กินหมูแค่ชิ้นเดียวเอง ที่เหลือมันแย่งคีบไปหมด มึงแดกหมูดิบไปบ้างป่ะเนี่ยกั้ง ระวังหูดับนะมึง” โด้เองก็อดที่จะบ่นไม่ได้ เพราะเขาถูกกั้งแย่งหมูที่ย่างไปหมด

“พวกมึงเลิกบ่นได้มั้ย แดกหมูไม่ทันมึงก็แดกผักไปดิ อ่ะนี่” กั้งบอก ก่อนจะคีบผักให้โด้ “ตังค์ก็ไม่ได้จ่าย ไอ้ไผ่มันจ่ายมันยังไม่บ่นเลย”

“ไผ่ มึงจนแน่ถ้ายังคบมันอยู่ กูบอกเลย” ดิวหันไปกระซิบกับไผ่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

“ให้กินไปเถอะ จะกินได้เท่าไรกันเชี่ยว” ไผ่บอก ก่อนจะช่วยกั้งคีบหมูขึ้นไปย่าง

“เห็นมั้ย คนจ่ายตังค์ยังไม่บ่น พวกมึงก็เลิกบ่นได้แล้ว” กั้งบอกก่อนจะชี้ตะเกียบไปที่หมูชิ้นที่สุกแล้วตรงหน้าไผ่ “ชิ้นนั้นสุกแล้ว มึงคีบมาให้กูหน่อย แล้วเอาชิ้นใหม่ขึ้นไปย่างด้วย”

ดิวกับโด้มองกั้งที่สั่งไผ่ อย่างเป็นธรรมชาติ เลยอดที่จะแซวไม่ได้

“กั้ง มึงนี่สั่งไอ้ไผ่ยังกับมันเป็นผัวเลยนะ”

“เออจริง” โด้เห็นด้วย ก่อนจะหันไปมองไผ่ “มึงเองก็เหมือนกัน จะตามใจอะไรมันนักหนา เป็นผัวมันหรือไง”

“มันไม่ใช่ผัวกู แต่เพราะมันเป็นคนดีต่างหาก ไม่ได้ชั่วเหมือนพวกมึงสองตัว” กั้งตอบ พร้อมกับมองหน้าดิวและโด้อย่างเยาะเย้ย

“กูรู้แล้ว ว่าทำไมกั้งมันไม่สนใจผู้ชายคนไหน” อยู่ ๆ โด้ก็พูดขึ้น จนทุกคนต้องหันไปมองเขา

“ทำไมวะ” ดิวถาม

โด้มองไปไผ่ที่กำลังคีบหมูขึ้นย่างตามคำสั่งของกั้ง ก่อนที่จะพูด “เพราะถ้ากูมีคนอย่างไอ้ไผ่อยู่ข้าง ๆ กูก็ไม่สนใจใครว่ะ”

ทุกคนเลยหันไปมองไผ่ ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย

“จริง กูเห็นด้วย” ดิวพูด

“เลิกเพ้อ แล้วกิน” กั้งหันมาพูด ก่อนจะคีบหมูใส่จานดิวกับโด้คนล่ะชิ้น “แดกไปปากจะได้ไม่ว่าง แล้วก็เติมโปรตีนใส่สมองหน่อย จะได้เลิกโง่”

“แค่ชิ้นเดียว จะเลิกโง่ได้ไงวะ”  ดิวกับโด้บ่นเบา ๆ แต่ก็คีบหมูเข้าปากกัน

ไผ่เองก็ยิ้มออกมาเบา ๆ ก่อนจะคีบหมูชิ้นที่สุกแล้วใส่จานกั้ง

“ระวังร้อนนะ” เขาบอกเสียงนุ่ม “เดี๋ยวปากพอง”

ดิวหรี่ตามองก่อนจะแซวขึ้นทันที “มีห่วงกันด้วย”

ไผ่พยักหน้า “อืม…ห่วง”

คำตอบของไผ่ ทำเอาทุกคนอึ้งรวมถึงกั้งด้วย เพราะไม่คิดว่าไผ่จะยอมรับออกมาตรง ๆ แบบนี้ แต่คำพูดต่อมาก็ทำเอากั้งแทบจะล้มโต๊ะ

“กลัวปากพองแล้วจะกัดคนไม่ได้”

กั้งชะงักกับคำตอบของไผ่ทันที “ไอ้ไผ่ กูไม่ใช่หมาเว้ย จะได้กัดคน” เธอชี้ตะเกียบใส่หน้าไผ่ “แต่ถ้ากูจะกัดใครสักคนนะ กูจะกัดปากมึงเป็็็็็้้้

นคนแรกนี่แหละ”

โต๊ะเงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนเสียงหัวเราะจะระเบิด ยกเว้นกวินที่ยกคิ้วช้า ๆ แล้วหันไปถามนิ่ง ๆ

“กัดปากนี่กัดยังไงวะ แบบ…ใช้ลิ้นด้วยหรือเปล่า”

เพี๊ยะ! ณิชาตีแขนกวินทันที “พี่วิน พูดอะไรทะลึ่ง”

หน้ากั้งร้อนวาบ เพราะเธอเพิ่งรู้ตัวว่าพูดสองแง่สองง่ามเข้าแล้ว เธอเลยกระแอมเบา ๆ ก่อนที่จะพยายามแก้ตัว ถึงมันจะฟังดูไม่ขึ้นก็ตาม

“กูหมายถึงกัดจริง ๆ โว้ย แบบงับให้เจ็บ ไม่ได้หมายถึงแบบอย่างที่มึงคิด”

กวินยิ้มเจ้าเล่ห์ “อ๋อ…เหรอ กูกับณิชาก็กัดปากกันแบบนั้นแหละ”

“ไอ้เชี่ยวิน” กั้งเรียกกวินเสียงดัง แต่กวินก็ไม่สนใจ เพราะตอนนี้เขาหันไปสนใจคู่หมั้นของเขาแล้ว

ดิวกับโด้เองก็พยักหน้าหงึก ๆ ทำหน้าตากรุ้มกริ่มจนกั้งอยากจะทุมเตาถ่านใส่ให้รู้แล้วรู้รอด

ไผ่เลยเลื่อนแก้วน้ำเย็นมาให้กั้ง “ดื่มก่อน จะได้ใจเย็น ๆ”  

“บริการดี”

“แล้วบริการแค่คนเดียวด้วยนะ” ดิวและโด้ก็ยังไม่หยุดแซว

“พวกมึงหยุดพูดกันเลยนะ ไม่งั้นกูจะเอาถ่านยัดปากพวกมึง” กั้งขู่ แต่ดูเหมือนดิวกับโด้ไม่ได้จะกลัวเธอเลย เพราะทั้งสองคนยังคงหัวเราะไม่หยุดเลย

แต่ระหว่างที่ทุกคนกำลังคุยกันสนุกสนาน ผู้ชายคนเดิมที่เคยขอเบอร์กั้งก็เดินเข้ามาที่โต๊ะ ที่พวกเธอนั่งอยู่

“สวัสดี” เขาพูดขึ้น

ทุกคนเลยหยุดกิน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนที่มาขัดจังหวะแทบจะพร้อมกัน ก่อนที่กั้งจะเป็นคนแรกที่พูดขึ้น

“มึงอีกแล้วเหรอ” เธอพึมพำในลำคอ ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้ มองผู้ชายคนนั้นด้วยสายตานิ่ง ๆ

“ฉันยังอยากได้เบอร์เธออยู่นะ เธอจะไม่ให้ฉันจริง ๆ เหรอ”

“ไม่ได้บอกไปแล้วเหรอว่าไม่ให้” กั้งตอบสั้น ๆ เสียงเรียบติดจะหงุดหงิด

“บอกแล้ว แต่ฉันก็แค่อยากลองอีกที เผื่อเธอจะเปลี่ยนใจ”

“กูยังยืนยันคำเดิม ไม่ให้” กั้งบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แล้วต่อไปก็อย่ามายุ่งกับกูอีก เข้าใจมั้ย”

“เข้าใจ แต่ฉันอยากคุยกับเธอจริง ๆ ไม่ได้เหรอ หรือว่าเธอมีแฟนแล้ว” ผู้ชายคนนั้นพูดก่อนจะเหลือบตามองไผ่ ก่อนจะหันมาพูดกับกั้งต่อ “แต่เท่าที่ฉันรู้ เธอยังไม่มีแฟนไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงลองคุยกับฉันไม่ได้”

“มันกล้า หรือหน้าด้านว่ะ” ดิวหันไปกระซิบกับโด้

“กูว่ามันบ้ามากว่า” โด้เองก็กระซิบตอบ

ส่วนกั้ง ตอนนี้เธอหงุดหงิดจนแทบอยากจะทุบโต๊ะ แต่ก่อนที่เธอจะได้ลุกขึ้นอาละวาดจริง ๆ ไผ่ก็พูดขึ้นมา

“ให้ไปเถอะ จะได้จบ ๆ”

“อะไรนะ มึงจะให้กูให้เบอร์มันเหรอ”

“อืม ให้ไปเถอะ เพราะถ้าเธอไม่ให้ หมอนี่คงไม่ไปหรอก” ไผ่ตอบ ก่อนจะมองไปที่โทรศัพท์ที่อยู่ตรงหน้ากั้ง

กั้งเลยได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะนั่งกอดอก แล้วพยายามความคุมความโมโห “กูจะบอกแค่ครั้งเดียว จำได้ก็ได้ จำไม่ได้ก็เรื่องของมึง”

พูดจบ กั้งก็บอกเบอร์โทรออกไปอย่างรวดเร็ว ผู้ชายคนนั้นเลยรีบกดเลขตามที่เธอบอก ก่อนจะกดโทรออก ไม่นานโทรศัพท์ที่อยู่ข้างหน้ากั้งก็สั่น แต่กั้งก็ไม่แม้แต่จะหยิบขึ้นมาดูเบอร์คนโทรเข้า แต่ทุกคนก็รู้ว่าใครเป็นคนโทรมา

“เบอร์ฉันเอง อย่าบล็อกล่ะ แต่ถ้าเธอบล็อก ฉันก็จะเอาเบอร์อื่นโทรหาอยู่ดี”

“เออ กูไม่บล็อกมึงหรอก” เธอตอบ แต่สายตามองหน้าไผ่ “แล้วมึงจะไปได้หรือยัง” เธอหันไปถามอย่างหงุดหงิด

“ไปแล้ว ไว้ฉันจะโทรหานะ” เขายิ้มให้กั้ง ก่อนจะโบกมือแล้วหันหลังเดินจากไป

หลังจากที่ผู้ชายคนนั้นเดินจากไปแล้ว ลมที่นั่งเงียบมาตลอดก็ถามขึ้น

“มึงเปลี่ยนเบอร์เหรอ ทำไมกูจำได้ว่านั่นไม่ใช่เบอร์มึง”

“เออ นั่นดิ กูก็ว่าอยู่ กูไม่คุ้นเลย” โด้เองก็ถาม

“เปลี่ยนเชี่ยไร กูไม่ได้เปลี่ยน กูยังใช้เบอร์เดิม”

“อ้าว..แล้วพี่กั้งบอกเบอร์ใครไปเหรอคะ แถมยังโทรติดอีก” ณิชาถามอย่างสงสัย

กั้งเลยหันไปมองไผ่แล้วชี้นิ้วไปทางเขา ก่อนที่จะตอบ “เบอร์มัน”

ทั้งโต๊ะเลยเงียบสนิท ก่อนเสียงหัวเราะของดิวกับโด้จะดังขึ้นอย่างชอบใจ

“เชี่ยกั้ง มึงโคตรร้าย คิดได้ไงว่ะ ให้เบอร์ไอ้ไผ่เนี่ย”

“เออนั่นดิ ถ้ากูเป็นไอ้หมอนั้นกูนั่งร้องให้แน่ โทรหามึงแต่ผู้ชายรับ”

ณิชาที่กำลังหัวเราะจนตัวสั่น ก็อดถามไม่ได้ “แล้วทำไมโทรศัพท์พี่ไผ่ ถึงอยู่พี่กับกั้งได้ล่ะคะ”

“เอามาส่งของในเกมนะ”

กั้งตอบหน้าตาย พลางยื่นโทรศัพท์คืนให้เจ้าของ ไผ่เองก็รับมือถือคืนมา ก่อนจะเก็บใส่กระเป๋า แล้วลมก็ถามขึ้น เรียกความสนใจของทั้งกลุ่มอีกครั้ง

“แต่ว่านั่นเคสโทรศัพท์มึงไม่ใช่เหรอ” 

“เปล่า นี่ของกู” กั้งบอก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาวางตรงหน้า แล้วดิวกับโด้ก็หยิบโทรศัพท์ของเธอไปดู

“เชี่ย เหมือนกับของไอ้ไผ่จริงด้วยว่ะ ต่างกันนิดเดียวเอง มึงใช้เคสคู่เหรอ” ดิวถาม

“เคสคู่บ้านมึงสิ” กั้งบอก ก่อนจะแย่งโทรศัพท์คืนจากมือดิว “แค่ซื้อสองอันมันได้ส่วนลดเฉย ๆ”

“อ่อ...” ทุกคนประสานเสียงออกมาแทบจะพร้อมกัน ก่อนที่โด้จะพูดออกมา

“ถ้าวันไหนพวกมึงสองคนเปิดตัวว่าเป็นแฟนกันนะ กูจะแกล้งทำหน้าให้ตกใจสุดชีวิตเลย”

“หุบปากไปเลยพวกมึง จะแดกมั้ยหมูกระทะ ถ้าไม่แดกก็กลับ” กั้งบอกอย่างโมโห พร้อมกับทำท่าจะลุก ดิวเลยต้องรีบจับตัวเธอไว้ แล้วดึงให้นั่งลง

“แซวนิดแซวหน่อยก็ไม่ได้”

“กูเกลียดพวกมึงว่ะ” กั้งบอกอย่างหงุดหงิด แต่ก็ยอมกลับมานั่งตามเดิม

ส่วนไผ่ เขาเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นนิดเดียว ก่อนจะคีบหมูให้เธอเหมือนเดิม