ความรักในความลับ บทที่ 7

“อืม สายตาพี่มินใช่ไหม”

“ใช่แก” สายตาของมินตราที่มองภามนั้นไม่ธรรมดา นี่แหละมั้งที่เขาว่าผู้หญิงด้วยกันมองออก สายตาชื่นชมแต่แฝงด้วยความรู้สึกมากกว่านั้น ความรู้สึกที่ไม่ใช่เพื่อนกันอย่างแน่นอน

“แล้วพี่ภามเขามีอาการไหม”

“ไม่มี” พาฝันถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ เขาไม่มีอาการอะไร แต่เธอกลัว ตลอดเวลาที่คบกันเขาดีกับเธอมาก ทั้งสองคนมีความสุข แต่สิ่งหนึ่งที่เธอไม่มั่นใจคือความสวยของมินตรา

มินตราเป็นถึงดาวคณะฯ และคนจีบเธอเยอะมาก มีหลายต่อหลายครั้งที่มินตราจะขอให้เพื่อนหนึ่งในสามของกลุ่มผู้ชายช่วยเป็นไม้กันหมา ไม่เว้นแม้แต่ภาม

พาฝันอดเปรียบเทียบตัวเองกับมินตราไม่ได้เลย มินตราเย้ายวนใจแต่เธอเหมือนเด็กเพิ่งโตได้ไม่นาน รูปร่างของมินตราเป็นอย่างที่ผู้ชายหลายคนต้องการ อกใหญ่ เอวคอดกิ่ว สะโพกผาย แต่ถ้าเทียบกับตัวเธอแล้วไม่อยากจะคิด

“ในเมื่อพี่ภามไม่ได้มีอาการอะไร แกจะกลัวทำไมฝัน” ฐานัฐถามเพื่อนออกมา

“แกแต่พี่มินเขาสวยมากเลยนะ”

“สวยแล้วไงแต่คนที่พี่ภามรักคือมึงนะฝัน”

“แต่...”

“ฝันมึงอย่าทำตัวงี่เง่าเป็นผู้หญิงน่าเบื่อสิ ความไว้ใจเป็นเรื่องสำคัญ ถ้ามัวแต่หวาดระแวงความรักมันก็น่าเบื่อไหมแก” ฐานัฐแนะนำเพื่อน

“แต่ฉันหวง ฉันไม่อยากให้เขาเข้าใกล้พี่มินเลย”

“ฝัน...ฟังฉันนะแก พี่ภามรู้จักพี่มินก่อนแกตั้งสองปี ถ้าเขาจะชอบพี่มิน เขาก็ชอบไปนานแล้วไม่มาคบแกหรอก” คำพูดของฐานัฐเหมือนเรียกสติคนขี้หึงอย่างพาฝันให้ได้สติคืนมา

ใช่ ถ้าเขาจะรักจะชอบกันเขาคงรักและชอบตั้งแต่ก่อนที่จะเจอเธอแล้ว

“ก็จริง” พาฝันก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด

“นี่เป็นเมนส์หรือเปล่าเนี่ยอารมณ์ถึงได้แปรปรวน” ฐานัฐเดาจากอาการของเพื่อน

“อืม” พาฝันพยักหน้ารับ เป็นแบบนี้ทุกทีเวลาเป็นวันนั้นของเดือนเธอมักจะอารมณ์ไม่คงที่ ไม่อยากเป็นอย่างนี้เลย แต่มันเป็นไปเอง

“แก คนเราจะอยู่ด้วยกันรอด ไม่ใช่แค่ความรักนะ ต้องมีสติและความไว้ใจ ความเชื่อใจด้วย ไม่อย่างนั้นแกก็จะอยู่ด้วยความระแวง แล้วแกจะไม่มีความสุขนะฝัน”

“เข้าใจแล้วน่า” พาฝันพยักหน้าเข้าใจ รู้สึกผิดกับภามที่เธอไม่เชื่อใจเขา และรู้สึกผิดกับฐานัฐที่ต้องมาฟังอะไรงี่เง่าจากเธอ

และแล้ววันที่ภามฝึกงานเสร็จก็มาถึง หลังจากนั้นเขาจะกลับมาเรียนอีกแค่เทอมเดียว เขาก็จะเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวและอยู่ในวัยทำงานแล้ว

พาฝันนั่งมองเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาป่านนี้เขายังไม่กลับห้อง วันนี้ภามขอไปเลี้ยงฉลองกับเพื่อน พาฝันนอนไม่หลับ เธอเลยมานั่งรอภามอยู่ที่ห้องของเขา เผื่อว่าเขาเมากลับมาจะได้ดูแล

พาฝันนอนอยู่บนเตียงนอนรอเขาเงียบ ๆ เธอไม่ได้เปิดไฟแต่เปิดประตูห้องนอนแง้มไว้ ถ้าเขาเข้ามาเธอน่าจะได้ยิน

พาฝันหลับไปตอนไหนไม่รู้ จนได้ยินเสียงของ

“อย่า...”

“ภาม...อื้อ” เสียงของภามและเสียงของผู้หญิงที่เธอหวั่นใจอยู่ทุกครั้ง มินตรา...

“อย่า...มิน” เสียงของภามที่เหนื่อยล้า เขาไม่มีแรงพอ

“ให้มินช่วย...ภาม...ภาม”

“พี่มิน! ทำบ้าอะไรเนี่ย” พาฝันเปิดไฟทั้งห้องจนสว่างโล่ ภาพที่เห็นตรงหน้าคือภามนอนอยู่บนโซฟาตัวใหญ่กลางห้องรับแขก และมินตรากำลังปล้ำถอดกางเกงของฝ่ายชายอยู่

“ฝัน...ช่วยพี่ด้วย” เสียงของภามร้องเรียกเธออย่างน่าสงสาร พาฝันรีบเดินเข้าไปหาร่างบาง กระชากนังผู้หญิงหน้าด้านออกจากร่างของแฟนเธอ

“...” มินตราเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรงด้วยความโกรธ ภามกำลังจะเป็นของเธอแล้วเชียว เธอหลอกพาเขากลับมาที่ห้องเพราะไม่คิดว่าแฟนของเพื่อนจะอยู่ที่ห้อง

“เสี้ยนมากก็ไปเอากับคนอื่น ไม่ใช่มาเอาเพื่อนตัวเองแบบนี้” พาฝันเข้าไปกอดภามแน่น ภามที่ยังไม่ค่อยมีสติเพราะความเมาได้แต่กอดร่างบางที่เขาคุ้นเคยไว้

“อีบ้า!” มินตราด่ากราดแล้วก็พรวดออกจากห้องไป พาฝันส่ายหัวให้กับนิสัยกินไม่เลือกที่อย่างมินตรา

“ฝัน...ฝัน” คนเมาหลับไปทั้งที่ละเมอชื่อเธอไปด้วย คิดว่าภามคงแทบไม่มีสติตอนที่มินตราพาเขาเข้ามา นี่ถ้าเธอไม่อยู่ตรงนี้ ถ้าเธอไม่อยู่ถูกที่ถูกเวลาแบบนี้ อะไรจะเกิดขึ้น แล้วเรื่องราวของเขากับเธอจะเป็นอย่างไร

“นอนนะคะ ฝันอยู่นี่แล้ว” ขอบคุณที่เขาไม่มีสติแต่ก็ยังพยายามป้องกันตัวเอง

ภามตื่นขึ้นมาในตอนสายของวันถัดมา หัวที่หนักเพราะความเมาที่ยังคงค้างตั้งแต่เมื่อคืน

“ฝัน” เขาตื่นขึ้นมาเห็นหน้าแฟนนั่งอยู่ข้างโซฟาตัวใหญ่ เธอกำลังนั่งจ้องหน้าเขา ทำไมแค่จ้องหน้าเขากับรับรู้ถึงความน่ากลัวในนั้น

“ทำไมปล่อยให้ตัวเองเมาขนาดนั้นคะ”

“คือ...คือ” เสียงของภามตะกุกตะกัก เขาเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะเมาจนควบคุมตัวเองไม่ได้

“ถ้าฝันไม่อยู่ที่นี่พี่จะทำยังไง”