تسجيل الدخول“ท่านประธานรู้ตัวไหมคะว่าตัวเองกำลังวุ่นวายเรื่องส่วนตัวของคนอื่นอยู่ค่ะ” เกล้าเอ่ยตอ
เมื่อไม่เชื่อฟังนักก็ต้องพามาอยู่บ้านใหญ่ และการที่ซีอีโอหนุ่มพาผู้หญิงเข้าบ้านครั้งแรกทำเอาแม่ตกใจ เพราะลูกชายไม่เคยพาผู้หญิงมาบ้านสักคน “แสน ลูกพาใครมาบ้านเนี่ย?” จันทน์กะพ้อถามลูกชายเมื่อลูกชายอุ้มร่างอวบอิ่มเข้ามาในบ้านจนทำให้นางที่กำลังจะออกไปทานข้าวกับเพื่อนคุณหญิงคุณนายต้องหยุดถาม “ปล่อยดิฉันลงเดี๋ยวนี้ท่านประธาน” เกล้าสั่งพร้อมทุบตีหน้าอกเขาแรงๆ ให้ปล่อย แต่เขากลับกอดเธอแน่นพร้อมกับก้มหน้ามาพูดกับเธอ “ถ้าไม่ห่วงตัวเองก็ห่วงลูกของผมในท้องคุณบ้างเกล้า” แสนพูดดังพอควรจนทำให้แม่ของเขายกมือขึ้นทาบอกตกใจ “ว่าไงนะแสน หนูคนนี้ท้องลูกของลูกเหรอ หลานแม่งั้นเหรอ แม่ไม่ได้หูฝาดใช่ไหมตาแสน” นางถามลูกชายเพื่อให้แน่ใจว่าตนเองไม่ได้หูฝาดไป “ครับ ผมกำลังมีหลานให้
“ท่านประธานรู้ตัวไหมคะว่าตัวเองกำลังวุ่นวายเรื่องส่วนตัวของคนอื่นอยู่ค่ะ” เกล้าเอ่ยตอบกลับโดยไม่ได้คิดคำนึงถึงอารมณ์ของอีกฝ่ายที่กำลังเดือดพล่านตอนนี้เพราะหึงหวงตนกับรุ่นพี่ที่มาส่ง “วุ่นวายเรื่องเมียตัวเองไม่ใช่ของคนอื่นสักหน่อย ตอบมาสิว่ามันเป็นใคร สนิทกันแบบไหนถึงได้ให้หิ้วของขึ้นมาส่งถึงหน้าห้อง” ถ้าไม่ติดว่าเธอท้องอยู่และเมื่อคืนจัดหนักห้ายก เขาได้เหวี่ยงเธอลงโทษบนเตียงจนคลานลงจากเตียงแน่นอนวันนี้ “พี่ป้องเป็นแค่พี่ที่รู้จักกันค่ะ รุ่นพี่ที่ทำงานเก่า และดิฉันก็ไม่ได้ไปกับพี่เขาสองคน ไปกับเพื่อนคนอื่นด้วยค่ะ” “แล้วทำไมถึงให้มันมาส่ง ไว้ใจมันขนาดนั้น” “ค่ะ ไว้ใจ” เธอตอบสั้นๆ “เลิกติดต่อหรือไปกินข้าวกับเพื่อนที่ไปด้วยกันเมื่อวานซะ ต่อไปนี้คุณต้องอยู่ในสายตาผม ผมไม่ชอบให้เมียผมไปสนิทกับคนอื่น อยากสนิท
“นอกจากผมแล้วมีใครทำแบบนี้กับคุณไหมเกล้า” อือ! สมองของเกล้าขาดการประมวลผลชั่วคราวทำให้เธอเผลอหลุดความจริงไป “ผมคือผู้ชายคนแรกและคนเดียวของคุณใช่ไหม” “คะ” “ใช่ไหมเกล้า” อือ! เธอครางตอบพร้อมบิดส่ายเอวอวบตัวเองไปมา หึหึ แสนขำในคอเบาๆ ก่อนใช้แขนแข็งแรงกอดยกร่างอวบขึ้นหาตัวเองพร้อมเริ่มเคลื่อนไหวซอยเอวหนาตนเอง ตอนนี้ผลตรวจดีเอ็นเอมันไม่สำคัญอะไรแล้ว เพราะคำตอบมันชัดเจนอยู่แล้วว่าเขาคือพ่อของเด็กในท้องเลขาแบบไม่ต้องสืบ “อ่า...ให้ตายสิ คุณดูดผมแรงมากเกล้า อ่า...เสียว” “ไม่ไหวแล้ว ดิฉันอึดอัดค่ะท่านประธาน” “อ่า...หงุดหงิดเป็นบ้า เลิกแทนตัวเองว่าดิฉันแล้วแทนตัวเองกับผมด้วยชื่อได้แล้วคนสวย อ่า...เสียวเอ็นไม่ไหวแล้วครับเกล้า อ่า...ตอดรัดแรงเป็นบ้า ซี้ด...โอว์...” ซีอีโอหนุ่มเคลื่อนไหวเอวด้วยจังหวะอ่อนโยน ทุกลมหายใจเข้าออกเขานึกถึงลูกน้อยในท้องเกล้าเสมอ ตอนนี้มั่นใจยิ่งกว่าอะไรว่าเจ้าตัวเล็กในท้องเลขาใต้ร่างคือเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเอง “อ่า...ไม่ไหวแล้ว เราไปพร้อมกันนะเกล้า อ่า...” “คนนิสัยไม่ดี อะ..
“อ่า...อื้อ” แสนยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อคนใต้ร่างเริ่มมีอารมณ์ตอบสนองร่วมกับตนเอง ปากหนาบดบี้ดูดคลึงปากน้อยแสนหวานเลขาใต้ร่างตนเอง มือใหญ่สากกร้านก็ลูบไล้เอวสาวพร้อมจับผ้าเนื้อบางลายลูกไม้ขึ้นมาเพื่อถลกถอดออกทางหัว เวลาแค่ไม่กี่อึดใจ ร่างอวบอิ่มก็เปลือยเปล่านอนบิดครางกระเส่าเสียวอยู่ใต้ร่างใหญ่กำยำซีอีโอหนุ่ม “อือ...คุณเป็นคนท้องที่หุ่นสวยน่าฟัดรู้ไหมเกล้า อื้ม..” แสนเอ่ยกับเจ้าของร่างเปลือยใต้ร่างที่กำลังบิดกายอ่อนระทวยใต้ร่างใหญ่ตนเอง “ท่านประธานทำให้ดิฉันเกลียดรู้ไหมคะ อะ...อื้อ” เธอบอกเขาเสียงแผ่วเบาแล้วก็ต้องร้องครางซ่านสยิวออกมาเมื่อยอดอกถูกปากหนากัดงับดูดคลึงสวาท “อื้อ...เกลียดอะไรกัน บิดเร่าเสียวแอ่นยกรับแบบนี้คุณเลขา อ่า...ไม่ไหวแล้ว ผมต้องการคุณตอนนี้ ผมอยากให้คุณตอดรัดดูดผมแรงๆ เกล้า อูว์...” เขาเงยหน้าขึ้นจากอกอวบแล้วขูดไถคางสากตนเองผ่านร่องอกอวบมายังหน้าท้องที่กำลังโตตามอายุครรภ์ “อือ...มะ...ไม่ได้นะท่านประธาน อะ...อุ๊ย!” เธอรู้ว่าตอนนี้สมองของเธอกำลังว่างเปล่า เรี่ยวแรงต่อสู้ขัดขืนก็ไม่มี ร่างกายก็ไม่ได้ดั่งใจ เพราะมันกำลังแอ่นเด้งเร่ายกตอบสน
“มะ...ไม่ค่ะท่านประธาน ดิฉันขอตัวนะคะ” แล้วเธอก็รีบคว้าจับขวดน้ำจะเดินหนี ยังไม่ทันได้เดินหนีก็ถูกกอดรั้งเอวกลมไว้ ว้าย! “ท่านประธาน! ปล่อยดิฉันเดี๋ยวนี้นะคะ” เธอสั่งเขาพร้อมดิ้นและพยายามแกะแขนแข็งแรงที่กอดรัดเอวกลมตัวเองออก “เธอเห็นฉันเปลือยและแข็งขนาดนี้ยังจะใจดำหนีกลับเข้าห้องอีกเหรอเกล้า” เสียงทุ้มต่ำที่ดังอยู่ข้างแก้มทำเอาเธอใจสั่น พูดไม่ออก “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับดิฉันมิทราบคะ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะท่านประธาน คุณกำลังทำไม่ถูกนะ ดิฉันเป็นเลขาของคุณนะ” “แต่ก่อนจะมาเป็นเลขา เราก็เคย ‘เอา’ กันมาแล้วนี่ เผลอๆ เด็กในท้องก็อาจเป็นลูกฉันก็ได้” เขาบอกเธอแล้วกอดเธอแน่นจากด้านหลังพาอุ้มเข้าห้องนอนของเธอไปโดยไม่สนใจว่าเกล้าจะดิ้นรนขัดขืนตนเอง 
“มันเกิดขึ้นเพราะท่านประธานเมาและดิฉันก็แค่ซวยเท่านั้นค่ะ ถึงแม้เราจะเคยนอนด้วยกัน ใช่ว่าท่านประธานจะมาวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัวของดิฉันได้ เราไม่ได้เป็นอะไรกันมากกว่าเจ้านายกับลูกน้องค่ะ” เธอสะบัดแขนให้หลุดจากมือใหญ่แล้วเดินหนีเข้าห้องนอนส่วนตัว ไม่สนใจข้าวของที่หลุดจากมือ ปัง! เสียงประตูห้องกระแทกกับขอบประตูเสียงดังทำเอาเจ้าของห้องขบกรามแน่น เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมถึงต้องมาหวงเลขาคนนี้ด้วย เธอพูดถูกว่าไม่ได้เป็นอะไรกัน คืนนั้นก็แค่เรื่องผิดพลาดเท่านั้น “หงุดหงิดโว้ย!” แสนตะโกนออกมาสุดเสียงด้วยความหงุดหงิดตัวเองแล้วหมุนตัวเดินเข้าห้องนอนส่วนตัวตนเอง ด้านเกล้าได้ยินเสียงซีอีโอหนุ่มก็ตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะตะโกนออกมาเสียงดังแบบนี้ เธอรีบล็อกประตูห้องทันทีด้วยกลัวว่าเขาจะบุกรุกเข้ามาในห้องส่วนตัวตนเอง เที่







