5

            ครั้งก่อนที่เจอกันโดยบังเอิญก็โขมยจูบเขา แค่มีกระจกกั้น นี่ยังต้องมาเจอในที่ทำงานอีก เพราะบังเอิญยัยเด็กบ๊องชอบส่องเป็นหลานสาวปฐมา

            “เอ่อ แฮ่ม! นี่หนูพลอยชมพูค่ะ หลานสาวของปัทเอง” ปฐมากระแอมออกมาเมื่อเห็นว่าพลอยชมพูเอาแต่จ้องเจ้านายสุดหล่อของเธออย่างลืมตัว พร้อมกับสะกิดให้หญิงสาวรู้ตัวให้ระวังกิริยา เพราะเจ้านายสุดหล่อของเธอไม่ชอบที่สุดคือผู้หญิงที่ให้ความสนใจเขามากๆ ตามนิสัยผู้ชายมาตรฐานสูง

            “อะเอ่อ…สวัสดีค่ะ พลอยชมพูนะคะ แต่คุณภัทรจะเรียกว่าชม…เอ่อ เรียกพิงค์ก็ได้ค่ะ” พลอยชมพูไม่ได้อยากจะโกหกชายหนุ่มเรื่องชื่อของตนเอง แต่ทำอย่างไรได้ หากเธอบอกความจริงไป เกิดเขาสงสัยขึ้นมาจะแย่เอา

            “พลอยชมพู…” ภคภัทรรู้สึกคุ้นกับชื่อนี้เหลือเกิน แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก บางทีเขาอาจจะคิดมากไป เพราะผู้หญิงชื่อนี้มีตั้งมากมาย

            “ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณภัทร พิงค์สัญญาค่ะว่าจะทำหน้าที่ผู้ช่วยเลขาฯ ให้ดีที่สุด ไม่ทำให้คุณภัทรต้องหนักใจเลยค่ะ” พลอยชมพูพูดด้วยท่าทีสดใส พร้อมส่งยิ้มให้ชายหนุ่มด้วยท่าทีเป็นมิตร แต่เขากลับมองเธอด้วยสายตาเย็นชาว่างเปล่า

            “ประโยคนี้ผมว่าคุณควรจะพูดกับคุณปัทมากกว่านะ ไม่ใช่ผม” ชายหนุ่มตอบราวกับหักหน้าหญิงสาว ทำเอาสาวเจ้าหุบยิ้มเจื่อนไปทันที แต่ก็พยายามฝืนฉีกยิ้มหวานให้เขาอีกครั้ง

            “แหม ก็หน้าที่ของน้าปัทก็คือช่วยงานคุณภัทรไม่ใช่เหรอคะ พิงค์มาเป็นผู้ช่วยน้าปัทก็เท่ากับว่าช่วยงานคุณภัทรเหมือนกัน ถ้าคุณภัทรมีอะไรก็บอกพิงค์ได้เสมอเลยนะคะ ถึงพิงค์จะยังไม่มีประสบการณ์แต่พิงค์ก็…”

            “หลานสาวคุณปัทพูดมากเป็นปกติแบบนี้ตลอดเลยหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มพูดขึ้นพร้อมกับมองหน้าปฐมาด้วยท่าทางเหมือนรำคาญน้ำเสียงเจื้อยแจ้วของพลอยชมพู

            “เอ่อ…สงสัยชม…พิงค์คงจะตื่นเต้นที่ได้เจอคุณภัทรน่ะค่ะ” ปฐมาพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ก่อนจะส่งสายตาให้พลอยชมพูรู้ตัวว่าพูดให้น้อยหน่อย

            “ขอโทษค่ะ พอดีพิงค์แค่อยากให้คุณภัทรรู้ว่าพิงค์ตั้งใจอยากช่วยงานคุณจริงๆ” พลอยชมพูก้มหน้างุดทันทีที่นึกได้ว่าตนเองคงจะแสดงท่าทีออกนอกหน้าไปเสียหน่อย เธอก็แค่ดีใจมากไปหน่อยที่ได้เจอกับเขาตัวเป็นๆ ไม่คิดว่าเขาจะรำคาญ

            “ผมก็หวังว่าคุณจะตั้งใจทำงานได้อย่างที่พูดจริงๆ ไม่ใช่วันๆ เอาแต่ส่องกระจก แล้วพูดว่าจะพยายามทำงานให้เต็มที่” ภคภัทรลอบยิ้มร้ายกาจ ขณะที่พลอยชมพูอึ้งไป ทำไมเขาถึงคิดว่าเธอจะไม่ทำงานเอาแต่ส่องกระจก

            “ถ้าอย่างนั้นปัทกับชมพูไม่รบกวนคุณภัทรแล้วค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” ปฐมาพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว

            “เดี๋ยวค่ะ…คุณภัทรอยากดื่มกาแฟไหมคะ เดี๋ยวพิงค์จัดการให้ค่ะ” พลอยชมพูพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าบนโต๊ะของชายหนุ่มยังว่างเปล่าไม่มีถ้วยกาแฟ

            “อืม ก็ดี ผมขอ…”

            “กาแฟสี่ช้อน ไม่ใส่น้ำตาล” พลอยชมพูพูดดักขึ้นมาก่อน เธอเคยอ่านบทสัมภาษณ์ของชายหนุ่มมาจนรู้ว่าเขาชอบดื่มอะไร

            “อืม…” ภคภัทรมองหญิงสาวด้วยสายตาสงสัย เพราะไม่คิดว่าเจ้าตัวจะรู้ว่าเขาชอบดื่มอะไร แต่เธอคงจะถามจากปฐมามาก่อนอยู่แล้ว ถือว่าเป็นงานใช้ได้!

            ‘ไม่ได้ดีแค่อ่อย รู้งานดี แบบนี้พอร่วมงานกันได้’

            “งั้นเดี๋ยวพิงค์รีบจัดการให้ค่ะ รับรองไม่ถึงห้านาทีค่ะ” พลอยชมพูพูดก่อนจะเดินออกจากห้องชายหนุ่มพร้อมกับปฐมาทันที

            “โอ๊ยยย…คุณชมพู น้าตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะหลุดออกมาแล้ว” ปฐมารีบเดินนำพลอยชมพูไปที่ห้องชงกาแฟด้วยความเร่งรีบ

            “พิงค์ค่ะ…ต่อไปนี้น้าปัทต้องเรียกชมพูว่าพิงค์ให้ติดปากนะคะ”

            “ทำไมคุณชมพูต้องเปลี่ยนชื่อด้วยล่ะคะ แบบนี้น้าก็ไม่ชินเหมือนกัน”

            “ก็ชมพูกลัวคุณภัทรจะสงสัยนี่คะ แค่ยอมบอกชื่อจริงไปแบบนั้นก็ไม่รู้ว่าเขาจะคุ้นๆ บ้างหรือเปล่า” พลอยชมพูพูดอย่างเป็นกังวล แต่ก็หวังว่าชายหนุ่มจะไม่ได้เอะใจอะไร

            “เฮ้อ น้าไม่สบายใจเลยที่ต้องโกหกคุณภัทรแบบนี้” ปฐมาถอนหายใจออกมา

            “ชมพูก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้หรอกค่ะน้าปัท แต่น้าปัทก็รู้นี่คะว่าถ้าชมพูบอกความจริงว่าชมพูเป็นใคร คุณภัทรอาจจะไม่ยอมให้ชมพูเข้าใกล้ก็ได้”

            “แต่น้าก็ไม่อยากให้คุณชมพูเริ่มต้นด้วยการหลอกลวงนะคะ ถึงคุณภัทรจะไม่ได้เข้าถึงตัวง่ายๆ แต่น้าก็พอรู้มาว่าคุณภัทรเกลียดคนโกหก…”

            “เถอะน่า ชมพูไม่ได้คิดจะโกหกไปตลอดนี่คะ สักวันชมพูก็ต้องบอกเรื่องนี้กับคุณภัทรอยู่ดี น้าปัทอย่าคิดมากเลยค่ะ มาค่ะ เดี๋ยวชมพูต้องรีบเอากาแฟไปให้คุณภัทรแล้ว” พลอยชมพูยิ้มให้ปฐมาด้วยความจริงใจ

            “ก็ได้ค่ะ”

            “ขอบคุณน้าปัทมากนะคะที่ช่วยชมพู” หญิงสาวพูดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะรีบเดินเอากาแฟไปให้ชายหนุ่มทันที

           

            ก๊อกๆ

            พลอยชมพูเคาะห้องทำงานเจ้านายหนุ่ม ก่อนจะเปิดเข้าไปด้านในทันทีที่ได้ยินเสียงอนุญาตจากเขา เมื่อเธอเปิดเข้ามาด้านในก็พบว่าภคภัทรกำลังจับจ้องอยู่ที่กองเอกสารอย่างมีสมาธิ เรียวคิ้วดกดำของเขากำลังขมวดอย่างเห็นได้ชัดจนเธอไม่กล้าขัดเขา แต่ทันใดนั้นดวงตาคมกริบก็ช้อนขึ้นมาสบตากับเธอ พลอยชมพูแทบหยุดหายใจอีกครั้ง…

            ภคภัทรเป็นชายหนุ่มที่มีผิวขาวเนียนละเอียด คิ้วเรียวหนา ริมฝีปากบาง ตามแบบฉบับชายหนุ่มมาดเนี้ยบ ขณะเดียวกันดวงตาของเขากลับคมกริบและดุแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ขัดกับภาพลักษณ์นักธุรกิจผู้ดูเจ้าระเบียบ ทำให้ชายหนุ่มเป็นที่ต้องตาต้องใจของหญิงสาวมากมาย ไม่เว้นแม้แต่เธอ…

            “หน้าผมมันมีอะไรแปลกหรือไงถึงได้เอาแต่จ้องแบบนั้น รีบเอากาแฟมาให้ผมแล้วก็ออกไปได้แล้ว” ภคภัทรพูดขึ้นเมื่อรู้สึกได้ว่าสาวน้อยตรงหน้าเอาแต่จ้องหน้าเขาไม่หยุด ชกจูบเขาไปอย่างไม่มีมารยาท แล้วยังมาจ้องตาแป๋ว