6

“หน้าคุณภัทรไม่ได้แปลกหรอกค่ะ แต่หน้าคุณภัทรน่ามอง ดูดีมากต่างหากค่ะ” พลอยชมพูพูดหน้าตาเฉย ก่อนจะเอาแก้วกาแฟไปวางให้ชายหนุ่มทันที แต่พอหญิงสาวรู้สึกตัวก็ยิ้มเจื่อนแล้วหลบตาที่เผลอพูดอะไรออกไป

            ภคภัทรถึงกับพูดไม่ออกที่หญิงสาวพูดออกมาเช่นนี้ เขาไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะกล้า ‘เต๊าะ’ เจ้านายทันทีในวันแรกที่เริ่มงาน

            ‘ยัยเด็กแก่แดด’

            “ทำไมยังไม่ออกไปอีก” ภคภัทรพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าพลอยชมพูไม่ยอมออกจากห้องเขาไปเสียที

            “ก็พิงค์ไม่เห็นคุณภัทรลองชิมกาแฟเลย นี่เป็นกาแฟถ้วยแรกที่พิงค์ชงให้คุณ พิงค์ก็อยากรู้ฟีดแบ็กนี่คะว่าโอเคไหม ถ้าไม่อร่อยจะได้ปรับปรุงไงคะ” พลอยชมพูพูดด้วยรอยยิ้ม เธอไม่เคยชงกาแฟให้ใครมาก่อน และเธอก็หวังว่าเขาจะชอบมันเช่นกัน

            “แค่นี้?” ภคภัทรยักคิ้วถามหญิงสาว ในขณะที่เธอก็รีบพยักหน้าด้วยรอยยิ้มแสนหวาน ที่เขาชักจะหมั่นไส้มากขึ้นไปทุกทีว่าทำไมเธอถึงได้ทำตัวสดใสร่าเริงแม้ในยามที่เขาทำหน้าดุเคร่งขรึมเช่นนี้ซึ่งคนอื่นมักจะกลัว

            “ถ้ากับแค่ชงกาแฟให้เจ้านาย คุณยังทำให้อร่อยไม่ได้ ผมก็คงต้องคิดใหม่แล้วว่าควรรับคุณเข้าทำงานดีไหม” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับยกถ้วยกาแฟขึ้นมาชิม

            “เป็นไงคะ พอได้ไหม” พลอยชมพูเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น ในขณะที่ชายหนุ่มยังคงแสดงสีหน้าเรียบเฉยยากจะคาดเดา

            “อืม…จืดไปนิด แค่พอกินได้เท่านั้น” ภคภัทรพูดออกมา เพราะเขาไม่อยากจะยอมรับว่าความจริงแล้วพลอยชมพูชงกาแฟให้เขาได้อย่างพอดิบพอดี ไม่ต่างจากที่ปฐมาเคยชงให้ดื่มเลยสักนิด ออกจะดีกว่าด้วยซ้ำ แต่ไม่อยากชมไง

            “งั้นเหรอคะ…พิงค์ก็ว่าทำตามที่อ่านบทสัมภาษณ์มาเป๊ะๆ แล้วนะ” พลอยชมพูพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พลางคิดว่าตนเองพลาดอะไรตรงไหนไป เธอทดลองชงดื่มเองหลายครั้งก็อร่อยดี แต่เขาบอกจืดไป

            “คุณว่าไงนะ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น เมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่ไม่ถนัด

            “อ๋อ เปล่าค่ะ พิงค์แค่บอกว่าสงสัยพิงค์จะใส่น้ำร้อนมากไปหน่อย ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพิงค์ไปชงมาให้ใหม่นะคะ”

            “ไม่ต้อง!” ภคภัทรรีบพูดอย่างรวดเร็ว

            “ไม่เป็นไรค่ะ คุณภัทรไม่ต้องเกรงใจพิงค์เลย เพราะว่าพิงค์อยากทำให้จริงๆ”

            “ผมไม่ได้เกรงใจคุณ แต่คุณต่างหากที่ต้องเกรงใจผม…” ภคภัทรพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งดุ

            “เอ่อ…ขอโทษค่ะ ถ้าอย่างนั้นไม่เอากาแฟแต่เป็นขนมไหมคะ คุณภัทรน่าจะยังไม่ได้ทานอะไรแต่เช้า…”

            “พลอยชมพู…ผมอยากทำงาน” ภคภัทรเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา พร้อมกับส่งสายตาดุให้หญิงสาวอย่างจริงจัง

            “ค่ะ พิงค์ไม่กวนคุณภัทรแล้วก็ได้ แต่ถ้าคุณภัทรอยากได้อะไรเรียกพิงค์ได้ตลอดเวลาเลยนะคะ” พลอยชมพูพูดด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง

            “อืม…” ชายหนุ่มไม่สนใจ พร้อมกับก้มหน้าอ่านเอกสารของตนเองต่อ จนหญิงสาวเดินลับออกจากห้องไปแล้ว เขาจึงเงยหน้ามองประตูที่เพิ่งปิดสนิท พลางคิดว่าตนเองจะอดทนกับผู้หญิงพูดมากแบบนี้ได้นานแค่ไหน นี่ถ้าไม่ติดว่าเธอเป็นหลานสาวของปฐมา ผู้ที่ทำงานกับแม่เขามาเนิ่นนานละก็ เขาคงไม่รักษาน้ำใจและไล่ออกเธอตั้งแต่วินาทีนี้เลย!

            ‘รำคาญ’

            พลอยชมพูตั้งใจช่วยปฐมาทำงานทุกอย่างด้วยความตั้งใจ เธอไม่ได้คิดว่าจะเข้ามาทำงานที่นี่เพียงเพื่ออยากใกล้ชิดชายหนุ่มเท่านั้น ถึงอย่างไรเธอก็อยากแบ่งเบาภาระของปฐมาเพื่อเป็นการตอบแทนที่อีกฝ่ายยอมเสี่ยงช่วยเธอให้ได้ใกล้ชิดกับภคภัทรตามที่หวังเอาไว้

            ตกเย็นภคภัทรรีบออกจากบริษัทไป แม้เขาจะเดินอย่างเร่งรีบแต่ก็ไม่ลืมที่จะบอกลาพนักงานอย่างปฐมารวมถึงเธอด้วย แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่พลอยชมพูก็สัมผัสได้ถึงความเป็นกันเองกับพนักงานของชายหนุ่ม จึงไม่แปลกที่เขาจะเป็นผู้ชายที่พนักงานสาวๆ ตกหลุมรักมากมาย รวมถึงกลายเป็นกรรมการผู้อำนวยการหนุ่มที่ฮอตที่สุดในตอนนี้

            หญิงสาวกลับมาที่คอนโดมิเนียมของตนเองด้วยความอิ่มสุข แม้วันนี้จะเป็นการเริ่มต้นที่ยังไม่ได้มีความคืบหน้าอะไรนัก แถมชายหนุ่มยังออกมีท่าทางรำคาญเธออย่างเห็นได้ชัด แต่พลอยชมพูก็มั่นใจว่าความสดใสร่าเริงและจริงใจของเธอจะกระแทกใจชายหนุ่มเข้าสักวัน ไม่วันไหนก็วันหนึ่ง

            ‘ต่อให้แม่กระแทกเธอก็จะแอบแทรกเข้าไป’

            ย้อนกลับไปเมื่อสี่ปีก่อน เธอได้บังเอิญอ่านบทสัมภาษณ์ของชายหนุ่มผู้ที่ขึ้นแท่นกรรมการผู้อำนวยการท่าอากาศยานสุวรรณเขตคนใหม่อย่างภคภัทร ในคราแรกหญิงสาวไม่ได้สนใจอะไรในตัวชายหนุ่มมากนัก จนเมื่อเธอได้อ่านบทสัมภาษณ์ที่ดูเหมือนจะเป็นบทสัมภาษณ์ที่ธรรมดาทั่วไป จนมาสะดุดกับคำถามหนึ่ง…

            ‘คุณภคภัทรมีสเป็กสาวๆ แบบไหนครับ แล้วผู้หญิงฐานะธรรมดาๆ มีสิทธิ์บ้างไหมครับ เผื่อว่าสาวๆ ที่อ่านบทสัมภาษณ์นี้จะอยากเสนอตัวเป็นตัวเลือกให้คุณภัทร’