บทที่ 13 ยินดีต้อนรับกลับบ้าน

มู่ฉวนที่นั่งฟังเสียงทะเลาะกันของท่านพ่อท่านแม่มู่ เขาและมู่เจียอิ่งคิดไม่ผิดที่ยังไม่คิดที่จะมีลูกกันถึงอายุจะมากขึ้นทุกวันและสมควรแก่การมีหลานให้ท่านพ่อท่านแม่มู่ แต่เพราะเหตุการณ์ที่ฝังใจมู่เจียอิ่งตอนที่ท่านแม่ของนางล้มป่วยเหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้ทั้งเขาและนางเลือกที่จะไม่มีเพราะไม่อยากให้เด็กเกิดมาอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้

"ท่านพี่…"มูนเจียอิ่งเป็นห่วงความรู้สึกของมู่ฉวนผู้เป็นสามี สิ่งที่ท่านพ่อมู่พูดออกมาท่านคงจะอัดอั้นอยู่ในใจจนระเบิดออกมา เพราะสิ่งที่ท่านแม่มู่กระทำนั้นเป็นสิ่งที่ลำเอียงและเห็นแก่ตัวที่สุด เงินกองกลางของครอบครัวไม่ใช่เพียงเงินที่มู่ซงหยวนส่งกลับมา

แต่ยังมีเงินที่ท่านพ่อมู่กับมู่ฉวนและนางหามาด้วยจากการทำงานในไร่ ซึ่งที่ดินที่หาซื้อมาได้ก็จากเงินที่มู่ซงหยวนส่งกลับมาทั้งนั้น แต่ท่านแม่มู่กลับนำไปใช้หนี้พนันให้มู่จื่อชิว ซึ่งเป็นปัญหาที่เจ้าตัวก่อขึ้นมาเองทั้งนั้น

"พี่รู้ท่านแม่นั้นลำเอียงเกินไป หากจะแยกบ้านพี่ก็เป็นห่วงท่านพ่อน้องเข้าใจพี่นะเจียอิ่ง"

"ท่านพี่น้องเข้าใจเจ้าค่ะน้องเองก็เป็นห่วงท่านพ่อเหมือนกัน ท่านพ่อมู่คือผู้มีพระคุณของน้องเช่นเดียวกับมู่ซงหยวนน้องไม่อาจลืมบุญคุณครั้งนั้นได้จริง ๆ เจ้าค่ะ"

มู่ฉวนฟังสิ่งที่มู่เจียอิ่งเอ่ยก็รับรู้ว่านางนั้นรักครอบครัวของเขาอย่างใจจริง เจ้าสามคงจะดีใจที่มีพี่สะใภ้ใหญ่ที่รักเขาเช่นนี้

"พรุ่งนี้มู่ซงหยวนก็จะกลับมาแล้วแต่ที่บ้านมู่ เหมือนมีพวกเราที่ดีใจกัน แต่กลับท่านแม่มู่นั้นเหมือนไม่ต้องการให้มู่ซงหยวนกลับมาอยู่ที่บ้าน"

"พี่ไม่รู้ว่าทำไมท่านแม่ถึงได้ปฏิบัติกับเจ้าสามแตกต่างออกไป ถึงพี่จะเป็นพี่ใหญ่ท่านแม่ก็ไม่ได้ปลื้มพี่เท่าไหร่ แต่ก็ไม่หนักเท่าเจ้าสาม"

"ท่านแม่ให้ความสำคัญกับมู่จื่อชิวเพราะมีหลานชายให้ และมู่จื่อเหมยที่อนาคตจะได้ออกเรือนกับครอบครัวคนมีเงินในเงิน"

"ที่น้องพูดมันก็จริงเจ้าสามแต่งออกไปที่บ้านก็จะเหลือมู่จื่อเหมยคนเดียวที่ยังไม่ออกเรือน อีกอย่างมู่จื่อเหมยมีนิสัยที่แตกต่างจากท่านแม่อยู่นางถูกท่านแม่เลี้ยงตามใจมาตั้งแต่เด็กทำให้นางมีนิสัยที่ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่"มู่จื่อเหมยแอบคบหากับผู้ชายในเมืองอยู่คนหนึ่งนางบอกท่านแม่ว่าทางบ้านฝ่ายชายนั้นมีฐานะมาก ทำให้ท่านแม่ต้องเตรียมสินสอดมากมายไว้เตรียมให้นางเพื่อที่จะไม่น้อยหน้าฝ่ายผู้ชาย

"มู่จื่อเหมยนางจะได้แต่งจริง ๆ ใช่หรือไม่เจ้าคะ"เพราะเวลาล่วงเลยมาปีกว่าแล้วฝ่ายชายที่มู่จื่อเหมยเอ่ยนั้นคนบ้านมู่ยังไม่เคยมีใครเห็นหน้าค่าตาเลยสักคน แล้วอีกอย่างมู่จื่อเหมยนางนั้นก็เข้าเมืองไปหาอีกฝ่ายอยู่ตลอด หากนางไม่ได้แต่งตัวนางนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายที่เสียเปรียบที่สุด

"พี่เองบอกตามตรงพี่ก็ไม่แน่ใจความเป็นไปได้มันมองแล้วไม่มีทางที่จะเป็นไปได้เลย บุรุษหากเป็นสุภาพบุรุษจริง ๆ ฝ่ายหญิงไปมาหาสู่นานเป็นปีเช่นนี้ และคบหาดูใจกันแต่ครอบครัวฝ่ายหญิงกับไม่ได้รับรู้อะไรเลยรูปร่างหน้าตาก็ไม่เคยเห็นด้วย พี่กลัวว่านางจะถูกคนเมืองหลอกเอา"เรื่องของมู่จื่อเหมยไม่ใช่ว่าเขาและมู่เจียอิ่งไม่เอ่ยเตือนสติ แต่ก็ถูกท่านแม่มู่เอ่ยดุด่ากลับมาว่าอิจฉามู่จื่อเหมยที่นางจะมีชีวิตที่ดีกว่า เขาในฐานะที่เป็นพี่คนโตไม่เคยคิดอิจฉาน้องคนไหนเลย มีแต่ความหวังดีและห่วงใยให้เท่านั้น

"ท่านพี่อะไรที่เตือนและบอกแล้วนางไม่ฟัง บางทีก็อาจจะต้องปล่อยในนางได้เจอจริง ๆ เสียก่อน ว่าชีวิตมนุษย์ที่แท้จริงมันเป็นเช่นไร"มู่เจียอิ่งเองก็เหนื่อยแล้วเหมือนกันคนนางมู่จื่อเหมยจะต้องเจอความผิดพลาด ความเสียใจ ก่อนเพราะนางเป็นคนที่ไม่เชื่อฟังใครประสบการณ์ชีวิตจะสั่งสอนนางเอง เพราะไม่มีใครที่จะสั่งสอนนางได้เลย

"ก็คงจะต้องปล่อยให้นางเลือกทางเดินชีวิตของตนเอง"แม้แต่ท่านแม่มู่เองก็ไม่คิดที่จะสั่งสอนมู่จื่อเหมยมีแต่ให้ท้ายนางในทางที่ผิด

.

.

.

ห้องนอนท่านพ่อท่านแม่มู่

"หวังว่าพรุ่งนี้ลูกกลับมาเจ้าจะทำตัวดีขึ้นนะมู่น่าหลิง"

"ท่านพี่ท่านเป็นอะไรไปท่านไม่เคยที่จะขึ้นเสียงดุด่าข้ามากมายขนาดนี้มาก่อน แต่พอเจ้าสามจะกลับมาท่านกับแสดงออกว่าไม่พอใจในตัวของข้า"

"เจ้าก็ดูสิ่งที่เจ้าทำผ่านมามันสมควรแล้วหรือแทนที่ลูกจากบ้านไปนาน กลับมาบ้านแทนที่เจ้าจะดีใจเตรียมตัวต้อนรับลูก แต่เจ้ากับนิ่งเฉย"

"ท่านพี่จะให้ข้าต้องทำอะไรมากมายเจ้าสามอยู่ไม่นานก็ต้องแต่งออกไปอยู่แล้ว อีกอย่างเจ้ารองนั้นไม่ถูกกับเจ้าสามอยู่ด้วย จะให้อยู่ร่วมบ้านกันนาน ๆ ได้อย่างไรกันท่านพี่"

"เช่นนั้นก็เอาตามที่ข้าบอกเจ้าสามแต่งเมื่อไหร่เจ้ารองก็ต้องแยกบ้านออกไปอยู่ข้างนอก แบ่งที่ดินกับเงินให้ลูกไปซะ"

"ท่านพี่ไม่ได้นะเจ้าคะเจ้ารองต้องอยู่ที่นี่บ้านมู่เท่านั้น ลูกจะต้องอยู่ที่นี่เท่านั้น"มู่น่าหลิงตวาดลั่นบ้านนางไม่มีทางยอมเด็ดขาดมู่จื่อชิวจะไปอยู่ไกลนางได้อย่างไรกัน ไหนจะหลานอีกมู่เยี่ยนเฟยอีกจะให้แยกบ้านออกไปได้อย่างไร

"ต้องทำเพราะคำสั่งข้าใครก็ห้ามขัดแม้กระทั่งเจ้ามู่น่าหลิง"มู่ต๋าเองก็โมโหสุด ๆ ที่ภรรยาของตัวเองลำเอียงยิ่งนักฝืนคุยต่อไปก็มีแต่ทะเลาะกันใหญ่เข้าไปอีก

.

.

.

"ท่านพ่อขอรับ"มู่ฉวนรู้ว่ายังไงคืนนี้ท่านพ่อมู่คงจะไม่เข้าไปนอนกับท่านแม่มู่ เพราะอารมณ์ของคนทั้งคู่เห็นทีว่าจะไม่นิ่งง่าย ๆ

"พ่อรู้ว่าจะพูดอะไร"มู่ต๋าเองรู้ดีว่าสิ่งที่เขาพูดคุยกับมู่น่าหลิงยังไงคนในบ้านก็ย่อมได้ยิน เพราะตอนนั้นใช้ทั้งอารมณ์ทั้งเสียงที่พูดใส่กัน

"ท่านพ่อข้าไม่ได้จะถามเรื่องนั้นขอรับ แต่ข้าจะบอกให้ท่านพ่อนอนที่ห้องเจ้าสามในคืนนี้ขอรับในห้องข้าวของครบสะดวกสบายแล้วขอรับ"มู่เจียอิ่งเองจัดการซื้อข้าวของที่จำเป็นมาไว้ให้มู่ซงหยวนครบเกือบหมด ที่เหลือ ๆ คงจะเป็นตู้เสื้อผ้าที่เก็บข้าวต่าง ๆ หากจะทำคงต้องใช้เวลาหากรวดเร็วก็ต้องเข้าไปซื้อในเมืองราคาก็จะสูงหน่อย

"เดี๋ยวพ่อจะพูดเองเมื่อเจ้าสามกลับมาพรุ่งนี้ยังไงน้องก็ต้องรับรู้เรื่องนี้ ลูกกลับเข้าห้องเถอะสะใภ้ใหญ่วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันลูกก็บีบนวดให้นางบ้าง จะได้หายเมื่อย"มู่ต๋ามักจะสอนให้ลูก ๆ ทุกคนให้เกียรติคู่ชีวิตอยู่เสมอการที่คนสองคนมาเจอกันมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ การร่วมใช้ชีวิตคู่ด้วยกันก็เช่นกันเป็นสิ่งที่ถูกกำหนดมาแล้ว

การใช้ชีวิตคู่ให้ยั่งยืนจะต้องให้เกียรติซึ่งกันและกัน มีหนักเบา มีเหตุผล มีความเชื่อมั่นและเชื่อใจกัน แต่เมื่อวันไหนมีคนที่เปลี่ยนไป คำว่าชีวิตคู่จะเหลือเพียงหน้าที่เท่านั้น

"เช่นนั้นลูกขอตัวไปก่อนขอรับ"

"ฝันดีเจ้าใหญ่"มู่ต๋าลงนอนได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงด้านนอกเหมือนมีคนเข้ามาในบ้าน ตอนแรกเขานั้นจะออกไปดู แต่ได้ยินเสียงสะใภ้รองก็รู้ทันทีว่าเป็นเจ้ารอง ไม่รู้ทำไมถึงกลับบ้านดึกขนาดนี้กันไม่ใช่ไปหาสร้างเรื่องที่ไหนไว้อีกล่ะ

ยามซื่อ(09.00-10.59)

ในเมืองหลวง

มู่ซงหยวนได้พักค้างแรมที่โรงเตี๊ยมในเมืองเมื่อคืนก่อนที่จะเดินทางกลับหมู่บ้านซานซาน นานแล้วที่เขานั้นจากมาเพื่อรับใช้ชาติบ้านเมือง

"หัวหน้าอาหารมาแล้วขอรับ"

"อาหาน"เสี่ยวหมิงเอ่ยเสียงดุเพราะตอนนี้ไม่สามารถที่จะเรียกเช่นนั้นได้อีกแล้ว จนกว่าพี่มู่ซงหยวนจะเอ่ยคำสั่งออกมา

"ข้าขอโทษ ข้าลืมตัวพี่มู่"อาหานกลัวจนตัวสั่นก็พี่ชายของเขาทั้งสามคนนั้นมีแต่โหด ๆ โดยเฉพาะพี่มู่ที่นิ่งขรึม และหน้าตึงเป็นที่สุดในค่ายทหาร

"ไม่เป็นไรหลังจากเข้าหมู่บ้านพวกเจ้าทุกคนไม่มียศมีอย่าง พวกเราตอนนี้เป็นคนธรรมดาเรียกข้าแค่ชื่อก็พอตอนนี้พวกเราไม่ได้มีหน้าที่ทหารอะไรทั้งนั้น"

"ขอรับพี่มู่!"

"ขอรับพี่มู่!"

"ขอรับพี่มู่!"

คนทั้งสามเอ่ยเสียงดังฟังชัดนั่งหลังตรงจนคนในโรงเตี๊ยมต่างมอง เพราะเป็นจุดสนใจถึงจะมีคนหนึ่งที่พิการที่ขา แต่ใบหน้านั้นกับหล่อเหลากระชากใจสตรีที่เดินผ่านไปผ่านมาจนทำผ้าซับใบหน้าตกกันเป็นแถว

"อืม"