บทที่ 44

บทที่ 4

“ผมเล็งเห็นแล้วว่า ตัวจี๊ดอย่างคุณเหมาะสมที่สุดสำหรับงานนี้” ดวงตาคมของชายหนุ่มฉายแววมั่นใจในตัวหญิงสาวตรงหน้าอย่างเต็มเปี่ยม

“แล้วฉันต้องทำอะไรบ้าง”

“ยอมรับเงื่อนไขของผมแล้วใช่มั้ย” อธินยิ้มพอใจ

“อื้อ” เมษิตาส่งเสียงตอบรับในลำคอ

“ไม่ต้องทำอะไรมาก แค่ทำตัวสวยๆ ยิ้มหวานๆ อยู่ข้างๆ ผมก็พอ”

“โอเค งานง่ายๆ แค่นี้ฉันทำได้สบายมาก ทีนี้ก็คืนสร้อยให้ฉันได้แล้ว” หญิงสาวแบมือขอสร้อยคืน

อธินมองฝ่ามือเล็กตรงหน้าอย่างชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่คิดว่าผู้หญิงหัวรั้นคนนี้จะยอมรับเงื่อนไขของเขาง่ายๆ ดังนั้นแทนที่เขาจะส่งสร้อยคืนให้เธอ เขากลับเอามือของตัวเองวางประกบลงมาบนฝ่ามือของเธอแทน

“เรามาจับมือสัญญากันก่อนดีกว่า เสร็จงานแล้วผมค่อยจะสร้อยเส้นนี้ให้ โอเค้..?”

“ตาบ้านี่! แต๊ะอั๋งฉันอีกแล้ว คนฉวยโอกาส” เมษิตาตวาดพร้อมกับรีบสะบัดมือออก

“มือแข็งอย่างกับหินใครจะไปอยากจับ” อธินแกล้งยั่ว

“เอาสร้อยฉันคืนมาได้แล้ว”

“จบงานแล้วจะคืนให้”

“กลัวฉันโกงเหรอ” เมษิตาถามเสียงสะบัด

“ผมกินข้าวนะคุณ ไม่ได้กินหญ้า ผมรู้ทันหรอกน่า คุณแกล้งรับปากผมเพราะจะเอาสร้อยคืน พอได้สร้อยไปแล้ว คุณก็หายไปกับสายลม”

“บ้า...คุณน่ะคิดมาก ใครจะไปทำอย่างนั้น” หญิงสาวทำเฉไฉ

“คิดมากก็ดีกว่าคิดน้อย”

“นี่คุณ คืนสร้อยฉันมาเถอะนะ ฉันไม่โกงคุณหรอกน่า นะๆ”

“จำไว้เป็นบทเรียนก็แล้วกัน วันหลังอย่าปากพล่อยรับปากอะไรใครส่งเดชอีก”

“ด่าฉันเหรอ!” เมษิตาโกรธควันออกหู

“ในเมื่อคุณพูดออกมาแล้วว่าจะไปงานเลี้ยงกับผม ก็กรุณารับผิดชอบคำพูดของตัวเองด้วย” พูดจบก็เดินไปเก็บกล้องถ่ายรูปและขาตั้ง รวมถึงอุปกรณ์อื่นๆ ที่โยนทิ้งไว้ก่อนเข้ามาช่วยจัดการชายขี้เมา เสร็จแล้วหันหลังกลับไปตะโกนเรียกเมษิตาที่ยืนหน้าหงิกอยู่ที่เดิม “กลับกันได้แล้วคุณ พักที่ไหน ผมจะไปส่ง”

“ไม่ต้อง ฉันกลับเองได้”

“อยากเจอคนเมาอีกหรือไง”

เมษิตาค้อนขวับแล้วเดินกะเผลกๆ นำหน้าเขาไป

“ยัยบ๊องเอ๊ย” อธินอดขำท่าทางกระฟัดกระเฟียดของหญิงสาวแปลกหน้าไม่ได้

“ตาบ้า” เธอตะโกนตอบโต้โดยไม่หันหลังไปมองคนกวนประสาท

“คุณนี่เคยยอมใครบ้างมั้ย”

“ทำไมต้องยอม” พูดแล้วก็ก้าวยาวๆ เพื่อทิ้งระยะห่างจากคนข้างหลังให้มากขึ้นอีก

อธินมองหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดพอดีตัวที่เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของสตรีกับกางเกงขาสั้นที่อวดท่อนขาเรียวยาว ประกอบกับผมยาวสลวยดำขลับที่สะบัดพลิ้วไปตามจังหวะการก้าวเดินที่ถึงแม้ตอนนี้จะเดินกะเผลกเพราะเจ็บข้อเท้าอยู่ก็ตาม เขาอดใจไม่ไหวจึงยกกล้องขึ้นมากดชัตเตอร์บันทึกภาพนี้ไว้

แชะ!

สิ้นเสียงชัตเตอร์ เมษิตาก็หันหน้ากลับมาเตรียมจะวีนทันที จังหวะนี้นี่เองที่เป็นจังหวะที่งดงามยิ่งนักในสายตาของช่างภาพหนุ่ม หญิงสาวสะบัดหน้ากลับมาในมุมเอียงเล็กน้อยโดยมีแสงนุ่มนวลของดวงจันทร์ส่องมากระทบพวงแก้มให้ดูนวลปลั่งชวนมอง ชายหนุ่มไม่ยอมละทิ้งจังหวะที่งดงามนี้ไปแน่นอน เขารัวชัตเตอร์ใส่นางแบบจำเป็นแบบไม่ยั้ง

“ใครอนุญาตให้คุณถ่ายรูปฉัน หยุดถ่ายเดี๋ยวนี้เลยนะ!” เมษิตายืนจังก้า เท้าสะเอวสองข้างมองเขาตาเขียวปั๊ด

‘ผู้หญิงอะไร สวยแต่แสบชะมัด งานเลี้ยงพรุ่งนี้สนุกแน่’ อธินนึกในใจ

“เสร็จแล้ว” เมษิตาพูดพลางเลื่อนกล่องยาไปไว้ที่ริมโต๊ะอาหารเมื่อทำแผลที่ข้อมือให้นันทลีเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“ทีนี้เราก็ทานอาหารเช้ากันได้แล้วนะ” เมษิตาก้มหน้าลงสูดกลิ่นอาหารเช้าตรงหน้า

“ขอบใจมากนะเมที่คอยดูแลลี” นันทลีซึ้งใจที่เพื่อนรักคนนี้อยู่เคียงข้างเธอมาตลอด

“จะมาซาบซึ้งอะไรกันตอนนี้ ทานอาหารเช้าก่อนดีกว่า ดูสิน่ากินทั้งนั้นเลย”

“เมยังไม่ได้เล่าเรื่องเมื่อคืนให้ลีฟังเลยนะ แล้วไหนล่ะสร้อยที่บอกว่าหาเจอแล้ว”

เมษิตาเปลี่ยนจากอารมณ์ดีเป็นหงุดหงิดขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในคืนที่ผ่านมา ไม่ใช่เพราะโกรธเพื่อน แต่เธอโกรธชายหนุ่มคู่กรณีต่างหาก สร้อยน่ะหาเจอแล้วก็จริง แต่คู่กรณีตัวแสบยังไม่ยอมคืนให้ง่ายๆ ยิ่งนึกเธอก็ยิ่งแค้น จนเผลอกระแทกช้อนส้อมลงบนโต๊ะอย่างแรงจนโต๊ะสะเทือน

“ลีอย่าให้เมเล่าเลย แค่นึกถึงเมก็แค้นแล้ว”

ขณะนั้นเอง อธินก็เดินถือถุงชอปปิงขนาดใหญ่สองใบขึ้นมาบนระเบียงที่พักของเมษิตาและนันทลีอย่างถือวิสาสะ เขาตรงเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ว่างข้างเมษิตาแล้ววางถุงสองใบนั้นลงบนพื้นข้างเก้าอี้ จากนั้นก็โน้มใบหน้าลงไปสูดกลิ่นอาหารบนโต๊ะโดยไม่สนใจอาการงุนงงของสองสาว

“หอม...ผมขอทานด้วยคนนะครับ”

“คุณคือคนที่ช่วยเมเมื่อวานนี้นี่นา” นันทลีจำได้

อธินเงยหน้าขึ้นสบตากับคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามแล้วยิ้มให้อย่างเป็นมิตร “ผมขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะครับ ผมชื่ออธิน”

“ฉันชื่อลีค่ะ” นันทลีแนะนำตัวเองพร้อมส่งรอยยิ้มเป็นมิตรตอบกลับเช่นเดียวกัน

“มาทำไม!” เมษิตากำช้อนส้อมในแนวตั้งฉากกับโต๊ะด้วยมือทั้งสองข้าง เม้มปากแน่น มองอธินตาขวาง

อธินหันไปมองหน้าหญิงสาวที่นั่งอยู่ติดกันแล้วแกล้งทำท่าทางตกใจมากแบบโอเวอร์แอคติง

“คุณเป็นลมบ้าหมูเหรอ ดูสิกัดปากแน่นเชียว อย่าเพิ่งชักนะ อย่างนี้ต้องหาอะไรมาให้กัดไม่งั้นกัดลิ้นตัวเองตายแย่เลย” พูดแล้วก็ทำท่าจะดึงช้อนในมือของเมษิตามายัดใส่ปากเธอ แต่หญิงสาวที่ถูกยัดเยียดว่าเป็นโรคลมบ้าหมูก็กระชากมือหลบแล้วลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ล้มหงายหลัง

นันทลีงงหนักมาก ปกติเมษิตาไม่ใช่คนเกรี้ยวกราดไม่มีเหตุผลแบบนี้

“ตาบ้า! คิดจะมายั่วโมโหอะไรฉันแต่เช้าห๊ะ!!!” เมษิตาตวาดเสียงดังลั่น

“ผมมีชื่อนะคุณ ดูปากผมดีๆ นะ ผมชื่อ...” อธินชี้ที่ปากตัวเองแล้วพูดช้าๆ ชัดๆ “อะ-ธิน”

“ฉันจะเรียกตาบ้า มีอะไรมั้ย”

เมษิตาท้าทายแล้วทำท่าจะกระโดดเข้าใส่จอมก่อกวน นันทลีต้องรีบวิ่งอ้อมโต๊ะไปฉุดเพื่อนไว้

“ใจเย็นสิเม คุณอธินยังไม่ได้ทำอะไรเลย ทำไมต้องโกรธขนาดนี้”

“คุณเมคงอารมณ์ค้างมาจากเมื่อคืน” อธินจงใจยิ้มยั่วใส่ดวงตาดำวาวของหญิงสาวเจ้าอารมณ์

“อร้าย! อย่ามาหยาบคายกับฉันนะตาบ้านี่”

“ผมแค่บอกว่า ‘อารมณ์ค้าง’ หยาบคายตรงไหนเหรอ เอ๊ะๆ หรือว่าคุณคิดลึกไปถึงไหนต่อไหน” อธินยังไม่เลิกยั่วโมโห

นันทลีสงสัยว่าคู่นี้ต้องมีเรื่องอะไรกันแน่นอน แต่ยังไม่ใช่เวลาที่จะถาม ตอนนี้เธอต้องรีบสงบศึกก่อน “คุณอธินรู้ได้ยังไงคะว่าพวกเราอยู่ที่นี่”

“เรื่องนี้ให้คุณเมเป็นคนตอบดีกว่า”

อธินหันไปยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างมีเลศนัยกับเมษิตา เธอแยกเขี้ยวใส่ ทำท่าเหมือนจะด่าอะไรสักอย่าง แต่ชายหนุ่มไม่เปิดโอกาสให้เธอพูด เขารีบหยิบถุงกระดาษใบใหญ่สองใบส่งให้เธอ

“ผมเอาของที่คุณจำเป็นต้องใช้คืนนี้มาให้”

“อะไร”

“ก็บอกว่าของที่คุณจำเป็นต้องใช้ไง”

“แล้วมันคืออะไรล่ะ”

“เอาไปดูเองสิ” อธินจับถุงสองใบนั้นยัดใส่มือเมษิตา และทันใดนั้น ก็ถูกเธอชกเข้าที่มุมปากอย่างแรง!!!

“คนฉวยโอกาส แต๊ะอั๋งฉันอีกแล้วนะ”

“มือแข็งอย่างกับหิน ไม่มีใครอยากจับหรอก” อธินพูดเบาๆ พลางเอามือแตะมุมปากบริเวณที่ถูกชก “ไปแล้วนะ หกโมงเย็นจะมารับ” พูดจบก็เดินออกไปหน้าตาเฉย

“เดี๋ยวก่อน ตาบ้า!”

อธินชะงักเท้าแล้วหันกลับไปส่งยิ้มกวนประสาท

“ผมชื่ออธิน แต่ถ้าคุณไม่สะดวกเรียกชื่อนี้ จะเรียกผมว่า ‘ที่รัก’ ผมก็ไม่ขัดข้อง” ว่าแล้วก็เดินผิวปากออกไปอย่างอารมณ์ดี

“เรียกก็บ้าแล้ว!!!” เมษิตาปรี๊ดแตก แทบจะพุ่งเข้าไปหักคอคนกวนประสาท ดีที่นันทลีห้ามไว้ทัน

หลังจากอธินกลับไปแล้ว เมษิตาก็ถูกนันทลีซักเป็นการใหญ่ เธอจึงจำใจต้องเล่าทุกอย่างให้เพื่อนสนิทฟัง

“ในที่สุดก็มีคนมาปราบเมได้แล้ว” นันทลีหัวเราะตาหยีล้อเลียนเพื่อน

“หยุดหัวเราะเลยนะ” เมษิตาเสียงขุ่นหน้าง้ำ “ถ้าไม่ใช่เพราะเขายึดสร้อยของเมไป เมไม่มีวันยอมรับเงื่อนไขงี่เง่าของเขาหรอก”

“แค่ไปงานเลี้ยงคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง” นันทลีพูดอย่างคนมองโลกในแง่ดี ซึ่งบางครั้งก็ดีเกินไปจนเป็นภัยกับตัวเอง

“ไม่ห่วงเพื่อนสักนิดเลยเหรอ เมต้องไปงานกลางคืนกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้นะ”

“ถึงเขาจะเป็นคนแปลกหน้า แต่ลีรู้สึกว่าเขาไว้ใจได้นะ แล้วอีกอย่างเขาก็เคยช่วยชีวิตเมไว้ถึงสองครั้ง เขาคงไม่คิดทำร้ายเมหรอก” เมื่อพูดจบนันทลีก็หันไปหยิบถุงกระดาษใบใหญ่สองใบที่ถูกเมษิตาวางทิ้งไว้อย่างไม่ไยดีมาเปิดดู ถุงใบแรกบรรจุกล่องสี่เหลี่ยมบุผ้าแพรสีครีมขนาดเท่าๆ กับถุง เมื่อนันทลีเปิดกล่องนั้นออกก็พบว่าสิ่งที่บรรจุอยู่ภายในเป็นชุดราตรีสีชมพูหวาน ถุงอีกใบหนึ่งบรรจุรองเท้าส้นสูงเข้ากันได้ดีกับชุดราตรีนั้น

“งานอะไร ทำไมต้องแต่งตัวหรูขนาดนี้” นันทลีพูดพลางยกชุดออกมาทาบตัวเพื่อนรัก

“ไม่รู้ ไม่อยากรู้ แล้วก็ไม่อยากไปด้วย” เมษิตาปัดชุดนั้นออกจากตัวอย่างหงุดหงิด