บทที่ 43

บทที่ 3

เมษิตาเผลอบีบข้อมือของนันทลีแรงตามความแค้นที่มีอยู่ภายในหัวใจจนเจ้าของข้อมือนั้นทำหน้าเบ้

“ลีเจ็บนะเม”

“เอ่อ เมขอโทษ” เมษิตารีบปล่อยมือเมื่อได้สติ

“สร้อยหายไปก็ดีแล้ว เมจะได้เลิกคิดถึงพี่อรรถสักที”

“เมไม่ได้คิดถึงเขาแล้ว เขาตายไปจากชีวิตเมตั้งแต่วันนั้นแล้ว” เมษิตาพยายามข่มน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด หากแต่แววตากลับฉายแววปวดร้าวออกมาอย่างปิดไม่มิด

“แต่เมก็ยังสวมสร้อยที่เขาให้ไว้ตลอดเวลา”

“เมสวมสร้อยไว้เพื่อเตือนตัวเองว่า ไม่ให้ตกเป็นทาสความรู้สึกบ้าบอแบบนั้นอีกต่างหาก”

“ความรักไม่ใช่ความรู้สึกบ้าบอ ความรักเป็นความรู้สึกที่สวยงาม” นันทลีแย้ง

“แต่ความรักก็ทำร้ายลีให้เจ็บจนเกือบตาย” เมษิตากระชากข้อมือที่มีผ้าพันแผลพันไว้โดยรอบของนันทลีขึ้นมา

“แผลนี่ไง ของขวัญที่ความรักมอบให้ลี ความรักที่ลี บอกว่ามันสวยงาม ถ้ามันสวยงามอย่างที่ลีบอกจริง แล้วทำไมมันถึงทำร้ายให้คนเจ็บปวดได้ถึงขนาดนี้” เมษิตากล่าวด้วยน้ำเสียงขมขื่น

“ลีรู้ว่าเมเจ็บปวดกับสิ่งที่พี่อรรถทำไว้กับเม แต่ลีก็ไม่อยากให้เมปิดตายหัวใจ และมองความรักเป็นเรื่องบ้าบออย่างนี้นะ ผู้ชายไม่ได้เลวเหมือนกันหมดทุกคน ลีเชื่อว่าผู้ชายดีๆ ยังมีอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้”

“จะมีหรือไม่มี เมก็ไม่สนใจหรอกเพราะชาตินี้เมจะไม่รักใครอีกแล้ว ลีจำไว้นะว่าเมจะไม่มีวันรักใครอีกเด็ดขาด!” เมษิตาประกาศกร้าวแล้วผละออกไปนอกห้องเพื่อค้นหาสร้อยคอตามจุดต่างๆ ของบ้านพักต่อ

นันทลีรื้อค้นภายในห้องนอนจนทั่ว แต่ก็ไม่พบจึงตามออกไปหาเมษิตาที่หน้าบ้านพัก ทว่าเมื่อออกมาด้านนอกกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเพื่อนรัก

“เม!” นันทลีตะโกนเรียกเพื่อน ทว่าไร้สัญญาณตอบรับ

เมษิตาเดินลัดเลาะไปตามชายหาดพลางใช้กิ่งไม้เล็กๆ คุ้ยเขี่ยไปตามผืนทรายตลอดทางจนมาถึงบริเวณที่เธอจมน้ำเมื่อเช้านี้

ชายหาดร้างผู้คนยามค่ำคืนเงียบสงัด มีแสงไฟส่องมาจากที่ไกลๆ พอสลัวๆ เท่านั้น แถบนี้เป็นชายหาดส่วนตัว บ้านแต่ละหลังจึงปลูกไว้ห่างกันมาก แต่โชคดีที่ยังมีแสงจากพระจันทร์เต็มดวงส่องลงมาให้เห็นทางเดินบ้าง

“อยู่ไหนนะ” เมษิตาบ่นพลางใช้กิ่งไม้คุ้ยเขี่ยไปบนหาดทราย แต่แล้วก็ต้องชะงักงันยืนนิ่งอยู่กับที่ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าคนก้าวเข้ามาใกล้จากทางด้านหลัง หญิงสาวทำใจกล้าหันหน้าไปมอง แล้วพบว่าเจ้าของเสียงฝีเท้านั้นเป็นชายขี้เมาร่างกายบึกบึนกำลังเดินโซเซถือขวดเหล้าขาวมุ่งหน้าเข้ามาหาเธอ

“น้องสาว เดินคนเดียวเหงามั้ยจ๊ะ ให้พี่เดินเป็นเพื่อนเอามั้ย” ชายขี้เมาพูดอ้อแอ้ยานคางพลางมองสำรวจร่างกายเธอด้วยแววตาหื่นกระหาย

“อย่ามายุ่งกับฉัน ไปนะ ไปให้พ้น ไป๊!”

เมษิตาทำใจกล้าตวาดเสียงดังเพื่อข่มขู่ ทว่านัยน์ตาก็ฉายแววหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย หญิงสาวยกกิ่งไม้ที่ถือติดมืออยู่ขึ้นขู่ราวกับมันเป็นอาวุธชั้นเยี่ยม แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ชายขี้เมากลัวเกรงได้เลยแม้แต่น้อย เขายังคงเดินโซเซเข้ามาหาเธอ พร้อมกันกับที่เธอเองก็ก้าวท้าวถอยหลังหนีเขาไปทีละก้าวเช่นกัน

“อย่าเข้ามานะ ฉันสู้นะ อย่าคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงแล้วจะรังแกกันได้ง่ายๆ ไม่มีทางหรอก” หญิงสาวตะโกนเสียงดังเพื่อข่มขู่แต่เมื่อเห็นว่าไม่เป็นผลเธอจึงตัดสินใจวิ่งหนี แต่ก็ช้ากว่าชายขี้เมาที่คว้าข้อมือของเธอไว้ได้ก่อน สัญชาติญาณของการป้องกันตัวสั่งให้เมษิตาตวัดกิ่งไม้ในมือฟาดไปที่ลำตัวของเขาอย่างสุดแรงจนกิ่งไม้หัก แต่ชายผู้นั้นก็ไม่สะดุ้งสะเทือน

“ปล่อยนะ ปล่อยฉัน ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย ช่วยด้วย” เมษิตาตะโกนร้องขอความช่วยเหลืออย่างสุดเสียง

“อย่าร้องให้เหนื่อยเลยคนสวย แถวนี้มันเปลี่ยว ไม่มีใครผ่านมาช่วยหรอก” ชายขี้เมาพูดพร้อมโน้มใบหน้าเข้าใกล้แก้มนวลที่ล่อตาอยู่ตรงหน้า

“กรี๊ดดด !!!”

เมษิตากรีดร้องด้วยความกลัวระคนขยะแขยงแล้วยกเข่าขึ้นกระแทกเข้าที่ท้องของชายขี้เมาอย่างจังจนเขาล้มลงกับพื้น เมื่อได้จังหวะเธอจึงรีบวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต แต่วิ่งไปได้เพียงสองก้าวก็สะดุดล้ม ชายขี้เมาจึงเดินตามมาประชิดตัวเธออีกครั้ง

“ไปนะ ไป๊!” เมษิตาหลับตาปี๋แล้วร้องเสียงดังลั่นหาด แต่แล้วเธอก็ได้ยินเสียงดัง ‘พลั่ก’ และตามมาด้วยเสียงร้องโอดโอยของชายขี้เมา เธอหรี่ตามองจึงได้เห็นว่ามีผู้ชายคนหนึ่งยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ในวินาทีนี้เมษิตารู้สึกดีใจสุดชีวิตและนึกขอบคุณชายผู้นั้นเหลือเกินที่เขามีน้ำใจเสี่ยงอันตรายมาช่วยเหลือ

“รังแกผู้หญิงไม่ใช่ลูกผู้ชายนี่หว่า”

“ไม่ใช่เรื่องของมึง อย่าแส่ดีกว่านะไอ้หน้าอ่อน” พูดพลางยกมือขึ้นลูบมุมปากที่ถูกชกจนเลือดซิบ

ชายขี้เมาเดินโซเซเข้าหาฮีโร่ของเมษิตาอย่างไม่ยอมแพ้ เขาพยายามที่จะชกหนุ่มหน้าอ่อนคนนั้นแต่ก็ชกไม่เข้าเป้า ได้แต่วาดมือวืดไปในอากาศ แต่กระนั้นเขาก็ยังไม่ละความพยายาม ชายขี้เมากำหมัดแล้วตั้งการ์ด จ้องหน้าหนุ่มหน้าอ่อนเขม็งแล้วตั้งใจปล่อยหมัดขวาตรงออกไป แต่แล้วชายขี้เมาก็ถูกสวนหมัดเข้าใส่ที่กรามซ้ายหนึ่งหมัด กรามขวาหนึ่งหมัดและที่ท้องอีกหนึ่งหมัดจนตัวงอทรุดลงไปกองกับพื้น

“ถ้าไม่อยากถูกจับตัวส่งตำรวจก็รีบไสหัวไป!”

ฮีโร่หนุ่มประกาศเสียงแข็งกร้าว

ชายขี้เมาวิ่งหนีหางจุกตูด

“คุณ” เขาลงนั่งข้างหญิงสาวที่ยังคงปิดตาไว้แน่นสนิท “จะนั่งหลับบนชายหาดจนถึงเช้าเลยหรือไงคุณ เปิดตาได้แล้ว มันไปแล้ว”

เมษิตาค่อยๆ เอามือออกจากหน้า และทันทีที่ลืมตาใบหน้าของผู้มีพระคุณก็ลอยเด่นอยู่ในระยะประชิดจนสามารถมองเห็นได้ชัดถนัดตาโดยไม่ต้องใช้แว่นขยาย

“คุณ! คุณคนเมื่อเช้านี่” เมษิตาร้องลั่น

“ดีใจจังที่คุณจำผมได้” อธินยิ้มรับหน้าระรื่น

“นี่มันวันซวยอะไรของฉันเนี่ยที่ต้องมาเจอกับคุณอีก”

“ถ้าไม่เจอผม คุณจะซวยกว่านี้อีก แล้วช่วยพูดกับผู้มีพระคุณให้มันรื่นหูกว่านี้หน่อยได้ป่ะ”

“ผู้มีพระคุณเหรอ?” เมษิตาทำหน้าเหยียด

“วันนี้ผมช่วยชีวิตคุณไว้ตั้งสองครั้ง ถ้าไม่เรียกว่าผู้มีพระคุณจะเรียกว่าอะไร”

“ทวงบุญคุณว่างั้น”

“แล้วคุณจะให้อะไรผมเป็นการตอบแทนบุญคุณล่ะ” ว่าแล้วก็แกล้งส่งสายตาโลมเลียพร้อมโน้มหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของเมษิตา

“อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ ฉันว่าแล้วว่าคุณต้องเป็นพวกโรคจิต เป็นผู้ชายฉวยโอกาส” เมษิตาผลักคนตัวโตที่นั่งยองๆ อยู่ข้างเธอให้หงายหลังลงพื้นทรายแล้วตัวเองก็ลุกขึ้นเตรียมจะเดินหนีแต่ก็เสียหลักล้มทับลงบนตัวเขาเสียก่อน

หน้าชนหน้า

จมูกชนจมูก

ปากชนปาก

สองหนุ่มสาวมองตากันอย่างตกตะลึง เสียงเต้นโครมครามของสองหัวใจดูเหมือนว่าจะดังกว่าเสียงคลื่นที่กระทบฝั่งลูกแล้วลูกเล่าอยู่ในเวลานี้เสียอีก เมษิตาเป็นฝ่ายได้สติแล้วลุกขึ้นก่อน อธินจึงลุกขึ้นตาม

“ตาบ้า คุณเป็นพวกฉวยโอกาสจริงๆ ด้วย” หญิงสาวโวยวาย

“ยัยบ๊อง คุณเป็นคนล้มทับผมเองนะ” ชายหนุ่มแย้ง

“อร๊าย! อย่ามาเรียกฉันอย่างนี้นะ” เมษิตาขึ้นเสียง

“คุณก็อย่ามาเรียกผมอย่างนั้นเหมือนกัน”

“ตาบ้า” เมษิตาโมโห

“ยัยบ๊อง” อธินแกล้งยั่ว

“ตาบ้า”

“ยัยบ๊อง”

“ตาบ้า”

“ยัยบ๊อง” อธินยังคงสนุกกับการยั่วโมโหเมษิตา

“กรี๊ด! ตาบ้า” เมษิตาร้องจนสุดเสียงแล้วก็หอบตัวโยน

“ผมยอมแพ้ก็ได้ เดี๋ยวคุณจะเป็นลมตายไปซะก่อน” อธินพูดกลั้วหัวเราะพลางนึกในใจว่า ‘คนอะไรอารมณ์ขึ้นง่ายชะมัด อย่างนี้สิถึงจะสนุก’

เมษิตาค้อนเขาแวบหนึ่งก่อนที่จะเดินกะเผลกๆ ไปหยิบกิ่งไม้แห้งมาคุ้ยเขี่ยตามชายหาดเพื่อค้นหาสร้อยคอของเธอต่อไป

“เจ็บขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมกลับบ้านอีก” อธินบ่นพึมพำกับตัวเองพลางเดินตามเมษิตาไป

“คุณหานี่อยู่ใช่มั้ย” ชายหนุ่มชูสร้อยคอพร้อมจี้เพชรไว้ในระดับสายตาของหญิงสาว

“ใช่” เมษิตารีบตวัดมือคว้าด้วยความดีใจแต่ก็ช้ากว่าอธินที่ชักมือหลบได้ก่อน

“นั่นมันของฉัน เอาคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”

“มีหลักฐานมั้ยว่าสร้อยเส้นนี้เป็นของคุณจริงๆ” อธินแกล้งยั่วทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจ

“คิดจะฮุบสร้อยฉันเหรอ” เมษิตาเริ่มโมโห

“สร้อยเส้นแค่นี้จะขายได้กี่บาทกันคุณ ผมไม่อยากได้หรอก”

“งั้นก็เอาคืนมาสิ”

“มันต้องมีข้อแลกเปลี่ยน” ชายหนุ่มทำตาเจ้าเล่ห์

“ของของฉัน ทำไมฉันต้องเอาอะไรไปแลกด้วย”

“จะไม่ลองฟังเงื่อนไขของผมก่อนเหรอ”

“ไม่!”

“แปลว่าคุณจะไม่ยอมรับเงื่อนไขของผมใช่มั้ย ถ้าอย่างนั้นผมก็จะ...” อธินทำท่าจะโยนสร้อยเส้นนั้นลงทะเล

“อย่านะ” ผู้เป็นเจ้าของตกใจร้องห้ามเสียงหลง

“ยอมรับเงื่อนไขของผมแล้วใช่มั้ย” อธินหยั่งเชิง

“ไม่!” หญิงสาวยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง

“เงื่อนไขของผมไม่ยากหรอก ลองฟังก่อนดีกว่า” ชายหนุ่มพูดอย่างใจเย็นพลางโยนสร้อยเส้นนั้นขึ้นลงเพื่อล่อตาผู้เป็นเจ้าของ

“ฉันไม่ฟัง แล้วก็จะไม่มีวันยอมรับเงื่อนไขของคุณ” เมษิตาขึ้นเสียงอย่างฉุนเฉียว

“คุณยังไม่รู้เลยว่าผมจะให้คุณทำอะไร” อธินยังคงใจเย็น

“ฉันไม่สน เพราะถึงยังไงฉันก็จะไม่มีวันยอมทำตามเงื่อนไขของคุณอยู่แล้ว” หญิงสาวยังคงยืนกรานหนักแน่น

เมษิตาโมโห ยืนจ้องหน้าอธินนิ่งเหมือนกับกำลังรวบรวมพลัง แล้วจู่ๆ ก็กระโจนเข้าแย่งสร้อยจากอธินเป็นพัลวัน ชายหนุ่มตกใจ ไม่คิดว่าเธอจะมาไม้นี้ สองหนุ่มสาวยื้อแย่งสร้อยคอกันอย่างชุลมุนอยู่พักใหญ่ สุดท้ายเมษิตาก็ไม่อาจแย่งสร้อยคืนไปได้ เพียงแค่อธินชูสร้อยขึ้นสูงจนสุดแขนแค่นี้เมษิตาก็เอื้อมไม่ถึงแล้ว

“อยากได้ก็กระโดดมาแย่งไปสิ” ชายหนุ่มยักคิ้วท้าทาย

“ตาบ้านี่กินเสาไฟฟ้าเป็นอาหารเสริมหรือไง” เมษิตาตวาดแหวขณะก้มหน้าเอามือยันหัวเข่าตัวเองแล้วหายใจหอบถี่

“หมดแรงแล้วใช่มั้ยยัยบ๊องเอ๊ย” อธินโน้มตัวลงมาถาม

เมษิตายืดตัวขึ้นตรง ตั้งใจให้ศีรษะเสยคางของอธิน

“อูย...” ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบคางตัวเองด้วยความเจ็บ แต่เจ็บตัวไม่เท่าไร เจ็บใจมากกว่า

“อย่าเรียกฉันว่ายัยบ๊องอีก!” เมษิตาจ้องหน้าอธินอย่างเอาเรื่อง

“ข้อเสนอของผมไม่ยากหรอก”

“จะให้ฉันทำอะไร”

“ไปงานเลี้ยงกับผม”

“งานอะไร แล้วทำไมต้องให้ฉันไปด้วย” เมษิตาสงสัย