บทที่ 45

บทที่ 5

อธินแต้มยาแก้ฟกช้ำที่มุมปากพลางร้องซี้ดไปด้วย ปราบดาเห็นแล้วอดขำไม่ได้

“ผู้หญิงที่ไหนวะกล้ากระตุกหนวดเสืออย่างมึงได้”

“แฟนกูเอง” อธินตอบอู้อี้เพราะยังเจ็บปากอยู่

ปราบดาสำลักกาแฟพุ่งพรวดออกมาทันทีเมื่อได้ยินคำว่า ‘แฟน’ จากปากอธิน เพราะเป็นที่รู้กันดีในหมู่เพื่อนฝูงว่าตั้งแต่อธินเลิกกับแพรวพรรณเมื่อหลายปีก่อน เขาก็ไม่คิดที่จะคบใครจริงจังหรือยอมเรียกใครว่าแฟนอีกเลย

อธินเป็นผู้ชายหน้าตาดี มีเสน่ห์ ขี้เล่นและเป็นกันเอง ดังนั้นจึงมีหญิงสาวมากหน้าหลายตาวนเวียนอยู่รอบตัว แม้อธินจะไม่ตอบรับ แต่ก็ไม่ปฏิเสธ จึงทำให้ดูเหมือนเป็นผู้ชายเจ้าชู้

“คบกันนานหรือยัง เก็บเงียบไม่พามาแนะนำให้เพื่อนรู้จักบ้างเลย” ปราบดาซักถามอย่างตื่นเต้น

“เย็นนี้มึงก็จะได้เจอ” อธินหลับตาผ่อนลมหายใจยาวเหยียดอย่างอ่อนใจแล้วเอนกายพิงพนักเก้าอี้สีหน้ามีแววกังวลเกี่ยวกับงานเย็นนี้นิดหน่อย

อธินในชุดสูทสากลภูมิฐานและเป็นทางการเดินลงมาจากชั้นสอง ของคฤหาสน์ริมทะเลซึ่งเป็นบ้านพักตากอากาศของครอบครัว

“วันนี้คุณหนูของป้าหล่อจังเลยค่ะ” ป้านวลทักคุณหนูตัวโตของเธอด้วยแววตาเปี่ยมรัก

“ก็เพราะป้านวลไงครับที่เตรียมชุดนี้มาให้ผม”

อธินส่งยิ้มให้หญิงสูงวัยก่อนจะเดินเลยไปที่โถงรับแขก ซึ่งคุณหญิงนลินีที่อยู่ในชุดราตรีหรูพร้อมเครื่องประดับเพชรชุดใหญ่ที่กระพริบพราวอยู่เต็มตัวได้นั่งรอเขาอยู่ที่โซฟาชุดใหญ่อลังการซึ่งส่งตรงมาจากประเทศอิตาลี

“ไปกันได้แล้ว” คุณหญิงนลินีบอกลูกชายคนกลางพลางลุกขึ้นยืน

“ผมต้องไปรับเพื่อนก่อนแล้วจะตามไปทีหลังครับคุณแม่”

คุณหญิงนลินีหวั่นใจขึ้นทันทีที่ได้ยินคำตอบจากลูกชายหัวดื้อแต่ก็ทำใจเย็นไว้ก่อน เพราะรู้จักนิสัยลูกชายคนนี้ดีว่าหากพูดจารุนแรงไปก็มีแต่จะแตกหัก

“ตามไปเร็วๆ ก็แล้วกัน ป่านนี้ธันว์กับธารคงมาถึงงานแล้ว”

“พี่ธันว์กับยัยธารก็มางานนี้ด้วยเหรอครับ”

อธินรู้ดีว่าคุณหญิงนลินีมีวัตถุประสงค์แอบแฝงในการบังคับให้เขาไปร่วมงานเปิดตัวโรงแรมสาขาของนายสมบัติเพื่อนร่วมวงการธุรกิจ แต่เขาไม่คิดว่ามารดาของเขาจะให้ธันวาเกษมและธารวารินทร์ขับรถจากกรุงเทพฯ เพื่อมาร่วมงานนี้ด้วย

“ไปถึงงานแล้วก็ทำตัวให้ดีด้วย” คุณหญิงนลินีไม่ตอบคำถามบุตรชาย หากแต่กล่าวกำชับแล้วก้าวเดินออกจากห้อง

“ผมรู้นะครับว่าคืนนี้คุณแม่คิดจะทำอะไร”

คุณหญิงนลินีหยุดกึก สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์โกรธ ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มไว้ด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีตเชิดขึ้นก่อนพูดโดยไม่หันหลังกลับไปมองหน้าลูกชาย

“ในเมื่อรู้แล้วก็ช่วยให้ความร่วมมือกับแม่ด้วย” เมื่อสิ้นประโยคนั้น คุณหญิงนลินีก็ก้าวเท้ายาวๆ ออกไปขึ้นรถยุโรปคันหรูซึ่งคนขับรถนำมาจอดรออยู่ที่หน้าคฤหาสน์

ป้านวลซึ่งลอบสังเกตการณ์อยู่หลังตู้โชว์เดินเข้ามาลูบต้นแขนอธินเป็นการปลอบประโลม

“ใจเย็นๆ นะคะคุณหนู”

“ผมยอมคุณแม่ได้แค่เรื่องงานเรื่องเดียวเท่านั้นเพราะถือว่าเป็นหน้าที่ที่ผมต้องรับผิดชอบต่อครอบครัวและเป็นสิ่งเดียวที่ผมจะทำเพื่อคุณพ่อได้ ถึงแม้ว่าท่านจะไม่มีชีวิตอยู่แล้วก็ตาม ส่วน ‘เรื่องอื่น’ ผมขอเป็นคนเลือกเอง”

อธินย้ำประโยคสุดท้ายเสียงหนักจนป้านวลนึกหวั่นใจกลัวจะเกิดเรื่องที่งานคืนนี้

นันทลีตาค้างมองอธินที่ก้าวเดินขึ้นมาบนระเบียงบ้านพักอย่างตกตะลึงในความหล่อและบุคลิกภาพที่ดูดีของเขาซึ่งต่างจากการพบกันในตอนเช้าที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง

ในตอนนั้นชายหนุ่มปรากฏกายในคราบของผู้ชายมาดเซอร์ สวมเสื้อยืดสีขาวพิมพ์ลายตัวอักษรภาษาอังกฤษสีดำเรียบๆ ที่ด้านหน้ากับกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลอ่อนและสวมรองเท้าแตะแบบลำลองเท่านั้น แต่ขณะนี้เขามาในชุดสูทสากลที่ตัดเย็บอย่างดี มองปราดเดียวนันทลีก็รู้ว่าเป็นยี่ห้อยุโรปชื่อดังราคาชุดละหลายหมื่นบาท

“คุณลีครับ” อธินเดินเข้ามาประชิดตัวนันทลีแล้วดีดนิ้วเสียงดังเปาะ

นันทลีสะดุ้งรู้สึกตัวแล้วยิ้มแก้เก้อพร้อมกล่าวทักทาย “มารับเมใช่มั้ยคะ”

“ครับ” อธินตอบรับพลางกวาดตามองไปทั่วบริเวณ

“เมแต่งตัวอยู่ในห้องค่ะ เดี๋ยวลีไปตามให้” นันทลีรีบบอกอย่างรู้ทันสายตาของผู้มาเยือน

“ไม่ต้องหรอกครับ ผมไม่รีบ” อธินห้ามเจ้าบ้านไว้เมื่อเธอทำท่าจะลุกไปตามเมษิตา เขาไม่ได้รีบ ดังนั้นจึงยินดีที่จะรอมากกว่าที่จะไปสะกิดให้แม่มังกรพ่นไฟอารมณ์เสีย

ไม่นานนักเมษิตาก็ออกมาปรากฏกายอยู่เบื้องหน้าอธินด้วยชุดราตรียาวเกาะอกสีชมพูหวานที่เขาเป็นผู้นำมาให้เมื่อเช้านี้ สีชมพูอ่อนของชุดช่วยขับให้ผิวที่ขาวอยู่แล้วนั้นยิ่งขาวอมชมพูชวนมองมากขึ้นไปอีก ใบหน้ารีรูปไข่ของเมษิตาถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนสีชมพูเข้ากันได้ดีกับชุดที่สวมใส่ ผมยาวดำขลับที่ปลิวกระเซิงในวันที่อธินพบเธอครั้งแรกได้ถูกเกล้าขึ้นและจัดทรงอย่างสวยงามตามสมัยนิยม

อธินมองเมษิตาตาไม่กะพริบราวถูกสะกดไว้ด้วยความงามของหญิงสาวเบื้องหน้า ชายหนุ่มยอมรับในความสวยของเธอตั้งแต่แรกพบแล้ว แต่เขาไม่คิดว่าลูกแมวมอมแมมที่เขาเคยช่วยขึ้นมาจากทะเลในวันก่อนนั้นจะหมดจดงดงามได้ถึงเพียงนี้

“ฉันสวยจนตะลึงตาค้างเลยหรือไงคุณ” เสียงแหลมกึ่งประชดของเมษิตากระตุกให้อธินตื่นจากอาการตะลึงงัน

“แบบนี้แถวบ้านผมไม่เรียกว่าสวยหรอก” ชายหนุ่มโต้กลับด้วยคำพูดที่สวนทางกับความคิด

“โอ้โห เมใส่ชุดนี้แล้วสวยมากเลย” นันทลีกล่าวชื่นชมเพื่อนแล้วหันไปพูดกับอธิน

“คุณอธินเลือกขนาดชุดได้พอดีตัวเมเป๊ะ” พูดพลางเข้าไปจับบริเวณเอวของเพื่อนสาวหมุนไปมา

“ผมวัดมาแล้วด้วยมือของผมเองนี่ครับคุณลี” อธินยิ้มยั่วใส่แววตาคู่สวยของเมษิตาที่จ้องเขม็งมาที่เขา

“พูดน้อยๆ หน่อยคุณ วันนี้ฉันสวย ไม่อยากอารมณ์เสีย”

อธินนึกขำคำพูดของเมษิตาแต่ก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรเพราะวันนี้เธอสวยจริงๆ แล้วไม่ใช่สวยธรรมดา สวยมากด้วย ชายหนุ่มเดินเข้าไปยืนประชิดตัวเมษิตาแล้วส่งแขนให้โดยหมายจะให้เธอคล้องแต่หญิงสาวกลับผลักแขนของเขาออกอย่างแรงแล้วหันไปพูดกับเพื่อนสาว

“ลีอยู่คนเดียวได้แน่นะ”

“ไม่ต้องห่วงหรอก ลีอยู่ได้ สบายมาก”

“เสร็จงานแล้วผมจะรีบพาคุณเมกลับมาคืนคุณลี” อธิน กล่าวกับนันทลีสีหน้ายิ้มแย้ม

นันทลีสะดุดใจตรงคำว่า ‘เสร็จงาน’ แต่ก่อนที่จะได้ถามอะไรอธินก็เดินนำเมษิตาลงจากบ้านพักไปแล้ว

สองหนุ่มสาวพากันเดินลัดเลาะไปตามทางเดินที่คดเคี้ยวในรีสอร์ตจนมาถึงรถยนต์ยุโรปรุ่นใหม่ล่าสุดราคาแพงลิบที่จอดอยู่บริเวณด้านหน้า เมษิตามองหน้าอธินอย่างไม่อยากเชื่อ

“ผิดคันหรือเปล่าคุณ?”

แทนคำตอบ อธินล้วงกุญแจรถออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วกดปุ่มปลดล็อกจากนั้นเขาจึงเปิดประตูรถแล้วผายมือเชื้อเชิญให้หญิงสาวเข้าไปนั่งด้านใน

“เชิญคร้าบ...คุณผู้หญิง” เขาลากเสียงยาวอย่างกวนอารมณ์พร้อมค้อมศีรษะลงต่ำจนแทบจะถึงเอว

“ถามจริง ไปเอารถใครมา” เมษิตายังแคลงใจเพราะไม่คิดว่าผู้ชายมาดเซอร์อย่างอธินจะขับรถยนต์สัญชาติยุโรปราคาหลายล้านบาทอย่างนี้ได้

“ขึ้นไปเถอะน่าคุณ ผมรับรองว่าผมไม่ได้ไปขโมยใครมาหรอก” อธินพูดพลางดันหลังเมษิตาให้เข้าไปภายในตัวรถ หลังจากปิดประตูรถเรียบร้อยแล้วเขาก็วิ่งอ้อมไปประจำที่คนขับทันที

รถยนต์คันหรูของอธินแล่นออกจากรีสอร์ตมาไกลมากแล้วแต่ภายในรถยังคงเงียบสนิทผิดจากทุกครั้งที่ทั้งคู่เจอกันซึ่งจะต้องมีการต่อปากต่อคำกันอยู่เสมอ เจ้าของรถมิอาจทนกับสถานการณ์อันชวนอึดอัดเช่นนี้ได้จึงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบด้วยการเปิดเพลงคลอเบาๆ จนกระทั่งเพลงเล่นจบไปสามเพลงแต่หญิงสาวข้างกายเขาก็ยังคงนั่งนิ่งดวงตาของเธอมองเหม่อไปยังถนนเบื้องหน้าอย่างไม่อาจคาดเดาความคิด เขาจึงตัดสินใจทำลายความเงียบงันอันแสนอึดอัด

“ไม่คิดจะถามอะไรผมสักคำเลยเหรอ ไม่กลัวผมหลอกพาคุณไปขายหรือไง” อธินตั้งใจยั่วโทสะ

“ฉันไว้ใจคุณได้ใช่มั้ย” เมษิตาหันไปสบตาอธินด้วยแววตาที่จริงจังกว่าทุกครั้ง

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายจริงจัง อธินจึงตอบกลับด้วยอารมณ์เดียวกัน “ผมสัญญาด้วยเกียรติของผมว่าคุณจะปลอดภัยและการทำงานครั้งนี้คุณจะไม่เสียหายใดๆ ทั้งสิ้น”

เมษิตาหันกลับไปมองถนนเบื้องหน้าแล้วนิ่งเงียบดังเดิม หญิงสาวไม่รู้ว่าถนนสายนี้จะพาเธอไปพบกับอะไร แต่ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว เธอก็พร้อมเผชิญหน้ากับทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น

พนักงานต้อนรับที่ยืนประจำอยู่ด้านหน้าประตูโรงแรมซันสวีตซึ่ง เป็นโรงแรมหรูระดับห้าดาวรีบก้าวเข้ามาเปิดประตูรถด้านที่เมษิตานั่งอยู่ทันทีที่รถของอธินเคลื่อนเข้ามาจอดเทียบที่หน้าประตู

เมษิตาก้าวลงจากรถอย่างงุนงงเพราะไม่คาดคิดว่าอธินจะพาเธอมายังโรงแรมหรูขนาดนี้ ส่วนอธินนั้นเดินอ้อมจากอีกด้านของรถมายืนคู่กับเธอแล้วส่งกุญแจรถให้พนักงานเพื่อนำรถไปจอดยังที่จอดรถของโรงแรม

“พร้อมมั้ย”

“ฉันต้องทำอะไรบ้าง”

“แค่เป็นตัวของตัวเอง ผมขออย่างเดียว อย่าเถียงแล้วก็อย่าปฏิเสธไม่ว่าผมจะพูดหรือจะทำอะไรก็ตาม โอเค้...?”

เมษิตาไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่อธินบอกแต่ก็คร้านจะถามให้มากความเพราะไหนๆ เธอก็ถลำตัวมาถึงขั้นนี้แล้วหากคิดกลับลำก็คงไม่ทัน และหากความต้องการของอธินมีเพียงเท่านี้จริงๆ ก็ไม่เหนือบ่ากว่าแรงที่เธอจะทำเพื่อแลกกับสร้อยคอที่ถูกเขายึดไว้

อธินเดินนำเมษิตาเข้าไปด้านในโรงแรม เดินผ่านล็อบบี้ตรงไปยังบันไดซึ่งอยู่ลึกเข้าไปภายในตัวอาคาร บันไดที่จะขึ้นไปสู่ห้องจัดเลี้ยงปูพรมแดงใหม่เอี่ยมจนเมษิตาไม่กล้าเหยียบ ร่างเพรียวสมส่วนในชุดราตรียาวระพื้นหยุดอ่านป้ายแสดงรายละเอียดของงานที่ถูกตั้งไว้ข้างบันไดทางขึ้น ป้ายนั้นบอกว่าเป็นงานเปิดตัวโรงแรมซันสวีตสาขาหัวหิน

“เรากำลังจะไปร่วมงานนี้แหละ” อธินเดินเข้ามายืนซ้อนอยู่ด้านหลังแล้วพูดออกมาเบาๆ

เมษิตารับฟังแล้วก้าวขึ้นบันไดไปพลางคิดว่าชายหนุ่มที่เดินอยู่ข้างเธอผู้นี้เป็นใครกันแน่ ทำไมเขาถึงได้รับเกียรติให้เป็นแขกรับเชิญมาร่วมงานเปิดตัวโรงแรมหรูแห่งนี้ หญิงสาวมั่นใจว่าเขาต้องไม่ได้เป็นช่างภาพมาดเซอร์ธรรมดาๆ อย่างที่เธอเคยคิดไว้แน่นอน

“ว้าย!”

เมษิตามัวแต่ใจลอยคิดถึงฐานะที่แท้จริงของอธินจนเดินสะดุดชายกระโปรงเกือบพลัดตกบันได โชคดีที่อธินคว้าเอวบางของเธอไว้ได้ทัน

“ระวัง!”

“ฉวยโอกาสอีกแล้วนะตาบ้านี่” หญิงสาวรีบแกะแขนแข็งแรงนั้นออกทันทีที่ตั้งหลักได้

“วันหลังไม่ช่วยแล้ว จะปล่อยให้กลิ้งตกบันไดไปเลย” อธินหัวเราะเบาๆ อย่างไม่ถือสาความเจ้าอารมณ์ของหญิงสาว

ภายในห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่คลาคล่ำไปด้วยแขกผู้มีเกียรติและมีชื่อเสียงในวงสังคมชั้นสูงแทบทั้งสิ้น อย่างเช่นหญิงวัยสี่สิบตอนปลายที่กำลังยืนคุยอยู่กับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงใหญ่ที่ด้านในก็เป็นที่คุ้นหน้าคุ้นตาของเมษิตาดีเพราะเคยเห็นเธอผ่านจอโทรทัศน์อยู่บ่อยครั้ง รวมถึงคนรุ่นหนุ่มสาวที่จับกลุ่มคุยกันอยู่ทั่วบริเวณงานก็ล้วนได้รับการกล่าวขานว่าเป็น ‘เซเลปฯ’ ด้วยกันทุกคน ปราบดาซึ่งเป็นหนึ่งในหนุ่มสาวกลุ่มนั้นโบกมือทักทายอธินแล้วผละออกจากกลุ่ม

“ทำไมมาช้านักวะ นึกว่าจะเบี้ยวซะแล้ว”

“ขืนเบี้ยวซิ แม่กูเอาตาย” อธินพูดอย่างเซ็งๆ

“ไม่คิดจะแนะนำให้เพื่อนได้รู้จักหน่อยเหรอ” ปราบดากระแทกไหล่อธินเบาๆ แล้วหันไปยิ้มทักทายเมษิตา

“นี่คุณเม แฟนกูเอง”

เมษิตาปรี๊ดปรอทแทบแตกเมื่อได้ยินอธินแนะนำว่าเธอเป็นแฟนของเขา อธินพอจะเดาอารมณ์ของหญิงสาวข้างกายได้จึงรีบยกมือขึ้นโอบไหล่เธอแล้วบีบเบาๆ เพื่อเตือนเรื่องข้อตกลงที่คุยกันไว้ก่อนเข้างาน

“นี่ปราบดาเพื่อนผมที่บอกคุณไว้ตอนก่อนเข้างานไงครับที่รัก” เขาเน้นหนักที่คำว่า ‘ก่อนเข้างาน’ เพื่อเตือนความจำของหญิงสาว

เมษิตานึกถึงข้อตกลงขึ้นมาได้ว่า ห้ามเถียงและห้ามปฏิเสธไม่ว่าอธินจะพูดหรือทำอะไรก็ตาม ดังนั้นเธอจึงได้แต่ฝืนยิ้มให้ปราบดาแล้วเบี่ยงตัวออกจากการโอบของอธินอย่างแนบเนียนจนปราบดาไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณปราบดา” เมษิตาทักทายพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวานชนิดที่อธินไม่เคยเห็นมาก่อน

“เช่นกันครับ ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงหน้าหวานอย่างคุณเมจะหมัดหนักขนาดนี้” ปราบดาพูดพลางมองรอยช้ำที่มุมปากของอธินแล้วหัวเราะร่วน

เมษิตารู้ดีว่าปราบดาหมายถึงอะไรจึงปรายตามองไปที่อธินเช่นกันและทันได้เห็นเขายกมือขึ้นลูบมุมปากซึ่งยังมีรอยช้ำให้เห็นอยู่

“นี่แค่เบาะๆ นะคะ” เมษิตากลั้นขำจนเจ็บแก้ม

ปราบดาหัวเราะแบบไม่เกรงใจเพื่อน มีแต่อธินคนเดียวที่ไม่สนุกด้วย