บทที่ 70

บทที่ 30

ร่างบางของนวินดาวิ่งพ้นกรอบประตูบานใหญ่ของตัวบ้านออก มาถึงบริเวณสวนด้านหน้า หญิงสาวหยุดยืนหอบอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำ เธอเหลียวซ้ายแลขวาคล้ายว่าจะมองหาใครบางคนอยู่สักครู่แล้วจึงออกวิ่งอีกครั้ง โดยมีเป้าหมายคือประตูอัลลอยด์บานใหญ่ ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ประตูบานที่เป็นความหวังว่าจะพาเธอหลุดพ้นไปจากความวุ่นวายทั้งหลาย ที่กำลังถาโถมเข้าใส่หัวใจของเธออยู่ตอนนี้

ทันทีที่นวินดาวิ่งเข้าไปใกล้ ประตูบานนั้นก็เปิดออกอย่างอัตโนมัติ จากนั้นแสงไฟหน้ารถของใครบางคนก็สาดเข้ามาปะทะร่างบางที่ยืนขวางอยู่กลางถนนเส้นเล็กๆ ที่ทอดยาวจากตัวบ้านมายังประตูทางออกนี้ หญิงสาวยกหลังมือขึ้นบังแสงไฟแล้วหรี่ดวงตาที่ยังคงเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตามองไปยังรถคันนั้นและเห็นว่าคนขับกำลังเปิดประตูรถและวิ่งตรงเข้ามาหาเธออย่างเร็ว

“ดา!” ธันวาเกษมร้องเรียกอย่างตกใจ เมื่อเห็นนวินดาวิ่งออกมาจากบ้าน และยิ่งตกใจมากขึ้นเมื่อเห็นว่าใบหน้าของหญิงสาวนองด้วยน้ำตา ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขารู้แต่เพียงว่าเขารู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นเธอต้องร้องไห้

“พี่ธันว์...” นวินดาร้องเรียกชื่อของชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความดีใจ เพียงแค่เห็นชายคนนี้ยืนอยู่ตรงหน้า เธอก็รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยขึ้นมาทันที “พี่ธันว์ช่วยพาดาออกไปจากที่นี่ทีเถอะนะคะ”

“เกิดอะไรขึ้นครับ”

“อย่าเพิ่งถามอะไรดาตอนนี้เลยค่ะ ช่วยพาดาไปจากที่นี่ก่อน เร็วเถอะค่ะพี่ธันว์” นวินดาละล่ำละลักบอกเมื่อหันไปเห็นผู้เป็นบิดาวิ่งตามออกมาติดๆ

ธันวาเกษมและนวินดาพากันรีบวิ่งขึ้นรถ จากนั้นสารถีหนุ่มก็ถอยรถออกจากประตูบ้าน แล้วขับออกไปด้วยความเร็วสูง แม้ว่าจะยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ธันวาเกษมก็พร้อมที่จะอยู่เคียงข้างและปกป้องผู้หญิงที่เขารักในทุกสถานการณ์

ธันวาเกษมขับรถพานวินดาออกมาถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่งแล้วจอดรถเข้าข้างทาง จากนั้นจึงชวนหญิงสาวลงไปเดินเล่น เผื่อว่าจะทำให้เธอคลายเศร้าลงไปได้บ้าง

“เกิดอะไรขึ้น” ชายหนุ่มเอ่ยถามขณะเดินนำหญิงสาวเข้าไปที่สวนสาธารณะแห่งนั้น

นวินดาชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะก้าวตามธันวาเกษมไปนั่งที่ม้านั่งตัวยาวใต้ต้นไม้ใหญ่ แล้วเล่าเรื่องราวที่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้เขาฟัง กับผู้ชายคนนี้เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย ที่จะเล่าเรื่องราวทุกอย่างได้โดยไม่มีอะไรต้องปิดบัง

“ไม่น่าเชื่อว่าคุณเมจะกล้าทำอย่างนั้น” ธันวาเกษมเอ่ยออกมาเบาๆ อย่างคาดไม่ถึง

“ดาเข้าใจคุณเมนะคะ คงไม่มีผู้หญิงคนไหนยอมให้คนรักของตัวเองไปแต่งงานกับคนอื่นได้หรอกค่ะ” นวินดากล่าวพลางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ระยิบระยับด้วยดวงดาวอยู่เบื้องหน้า

“ดาโอเคมั้ยครับที่เรื่องมันจบลงแบบนี้” ธันวาเกษมถามเมื่อหันไปเห็นดวงตาคู่หวานยังคงชื้นน้ำตาอยู่

ใบหน้ารีรูปไข่ที่ถูกล้อมไว้ด้วยกลุ่มผมดำขลับ ซึ่งถูกม้วนเป็นลอนอย่างสวยงามตามสมัยนิยม หันมายิ้มให้คนถาม เป็นรอยยิ้มที่ยิ้มทั้งใบหน้าและดวงตา เป็นรอยยิ้มที่มาจากใจ ก่อนจะบอกว่า “ดารู้สึกสบายใจมากเลยค่ะพี่ธันว์ ตอนนี้ดารู้สึกโล่งอกมาก มันเหมือนกับยกภูเขาออกจากอกเลย”

ธันวาเกษมพลอยยิ้มไปกับเธอด้วย นี่นับเป็นรอยยิ้มแรกของนวินดาเลยก็ว่าได้ที่เขาเห็น เพราะการพบกันแต่ละครั้งที่ผ่านมา หญิงสาวมักจะมีน้ำตาให้เห็นอยู่เสมอ

“ดารู้ใจตัวเองแล้วว่าจริงๆ แล้วดาไม่ได้รักพี่ธินแบบคนรัก พี่ธินเป็นเหมือนพี่ชายมากกว่าค่ะ”

“อะไรทำให้ดามั่นใจอย่างนั้น” ชายหนุ่มอดที่จะถามเพื่อสร้างความมั่นใจให้กับตัวเองไม่ได้

“ก็ตอนที่คุณเมมาประกาศต่อหน้าทุกคนว่า เธอจะไม่ยอมให้พี่ธินแต่งงานกับดาน่ะ ดาไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยสักนิด ดากลับรู้สึกสงสารคุณเมมากกว่า ตอนนั้นดาก็ตัดสินใจได้โดยไม่ลังเลยล่ะค่ะว่า ดาจะไม่แต่งงานกับพี่ธิน” นวินดาแหงนหน้ามองท้องฟ้าแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างสบายใจที่สุด

“ถ้าดาไม่ได้เสียใจ แล้วทำไมดาถึงได้วิ่งร้องไห้ออกมาจากบ้านอย่างนั้นล่ะครับ”

“ที่ดาร้องไห้เป็นเพราะไม่มีใครเข้าใจดาเลยต่างหาก ไม่ว่าจะเป็นคุณพ่อหรือคุณแม่พี่ธันว์ ทุกคนยังคงยืนกรานจะให้มีงานแต่งงานเกิดขึ้นตามเดิม” หญิงสาวหันมามองหน้าคนที่นั่งข้างๆ แล้วพินิจมองใบหน้าคมสันนั้นแล้วคลี่ยิ้มออกมาก่อนจะเอ่ยถามเขาว่า “พี่ธันว์รู้มั้ยคะว่าในนาทีที่ไม่มีใครเข้าใจดาเลย ดาคิดถึงใครมากที่สุด”

“ใครครับ” คิ้วหนาของธันวาเกษมขมวดเข้าหากันอย่างนึกไม่ออกจริงๆ

“ก็พี่ธันว์ไงคะ” หญิงสาวตอบชัดเจนแล้วประสานสายตากับดวงตาอบอุ่นของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ติดกัน

“หืม...” คนฟังส่งเสียงเบาๆ ในลำคออย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนี้คือ ทั้งดีใจ ทั้งประหม่า ทั้งเขินอาย ที่กำลังถูกคนที่ตนแอบรักเผยความในใจออกมาโดยที่เจ้าตัวไม่ทันได้ตั้งตัว

“พี่ดีใจนะครับ ที่คนที่ดาคิดถึงในเวลาที่ดาเป็นทุกข์ที่สุดคือพี่ อย่างที่พี่เคยบอกดาว่า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พี่ธันว์คนนี้จะอยู่ข้างๆ ดาเสมอนะครับ”

“ดาจำได้ค่ะ แล้วมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ” หญิงสาวกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มที่ผุดพราวขึ้นบนใบหน้า เพราะในวันนี้ ขณะที่เธอต้องการใครสักคน ธันวาเกษมก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าเธอราวปาฏิหาริย์จริงๆ

ธันวาเกษมเอื้อมมือเข้าหามือเรียวของนวินดาที่เกาะยึดอยู่ตรงขอบพื้นม้านั่งข้างลำตัวอย่างกล้าๆ กลัวๆ และในที่สุดเขาก็กลั้นใจประทับฝ่ามือของตนไว้บนมือนุ่มนั้น นวินดาก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มอิ่มใจเมื่อรู้ตัวว่ากำลังถูกอีกฝ่ายกุมมือไว้

ท่ามกลางสายลมยามค่ำคืนที่ชื้นน้ำค้าง ซึ่งพัดผ่านมากระทบผิวกายให้ทั้งคู่หนาวเย็นอยู่เป็นระยะ ทว่าภายในหัวใจทั้งสองดวงนั้นกลับอบอุ่นขึ้นมาได้ เพียงแค่มีสัมผัสแผ่วเบาจากคนที่หัวใจต้องการ

“ขอบคุณนะคะพี่ธันว์” จู่ๆ นวินดาก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา

“ขอบคุณพี่เรื่องอะไรครับ”

“ขอบคุณที่พี่ธันว์นั่งอยู่ตรงนี้กับดา แค่มีพี่ธันว์อยู่ข้างๆ แค่นี้ดาก็ไม่กลัวอะไรอีกแล้วล่ะค่ะ”

ธันวาเกษมแค่เพียงยิ้มรับคำพูดนั้น สองหนุ่มสาวนั่งเคียงข้างและกุมมือกันอย่างเงียบเชียบภายใต้ราตรีที่มีเพียงแสงเดือนและแสงสาวเป็นเพื่อน โดยไม่ต้องมีคำพูดใดๆ แต่ทั้งคู่ก็อุ่นใจที่มีกันและกันอยู่เคียงข้าง

หลังจากที่นวินดาวิ่งหนีออกมาจากคฤหาสน์หลังงามของอธินได้ไม่นาน อธินก็พาเมษิตาออกมาจากที่นั่นด้วยเช่นกัน ชายหนุ่มจับหญิงสาวตัวก่อเหตุยัดใส่รถยนต์ของเธอที่จอดอยู่หน้าบ้านของเขาและขับรถคันนั้นออกมาด้วยความเร็วสูง

สารถีหนุ่มขับรถทะยานไปข้างหน้าโดยไม่พูดไม่จา เช่นเดียวกับผู้โดยสารสาวที่นั่งเงียบกริบมาตลอดทางเช่นกัน เนิ่นนานจนรถคันนั้นมาหยุดอยู่ที่ใต้สะพานแขวนแห่งหนึ่ง อธินจอดรถแล้วเปิดประตูเดินอ้อมไปยังฝั่งที่เมษิตานั่งอยู่แล้วเปิดประตูรถด้านนั้นออก จากนั้นฝ่ามือหนาจึงเอื้อมลงไปฉุดข้อมือของหญิงสาวที่นั่งหน้าเฉยไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ให้ออกมาข้างนอกตัวรถ “ลงมาคุยกันหน่อยสิคุณ”

เจ้าของข้อมือเล็กนั้นนั่งนิ่งไม่ไหวติง

“ลงมาคุยกันก่อนนะ” อธินกล่าวซ้ำพร้อมกับออกแรงฉุดซ้ำอีกครั้ง คราวนี้คนถูกฉุดยอมก้าวลงจากรถแต่ก็เป็นการลงมาอย่างไม่เต็มใจสักเท่าใด

“คุณมีอะไรก็รีบพูดมา จะได้จบกันไปซะที” น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นช่างเย็นชาจนคนฟังรู้สึกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ

“ทำไมคุณถึงทำอย่างนี้” อธินเอ่ยถามถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่บ้านเขาเมื่อครู่

“ฉันบอกคุณไปแล้วนี่ ว่าฉันกำลังทำให้ทุกอย่างมันจบอย่างที่คุณต้องการ” หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นมองใบหน้าเคร่งเครียดของชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้า

“คุณรู้ตัวหรือเปล่าว่าวันนี้คุณทำอะไรลงไป” อธินกล่าวพลางระบายลมหายใจออกมายาวเหยียดแล้วหันหน้ามองแม่น้ำเจ้าพระยาที่ทอดตัวยาวในความมืดมิดเบื้องหน้า “คุณทำให้คุณแม่ผมโกรธมาก คุณทำให้คุณสมบัติเสียหน้า คุณทำให้ดาเสียใจ สิ่งที่คุณทำในวันนี้มันไม่เป็นผลดีกับใครเลยแม้แต่กับตัวคุณเอง คุณคิดอะไรอยู่ถึงได้ทำแบบนี้”

เมษิตาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อข่มอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านแล้วก้าวไปยืนประจันหน้ากับอธิน หญิงสาวเพ่งมองใบหน้าที่ซ่อนอยู่ในความมืดมิดนั้นนิ่งนานก่อนจะระบายความอัดอั้นออกมา “นี่คือสิ่งที่คุณต้องการจากฉันตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอ คุณต้องการให้ฉันทำลายงานแต่งงานของคุณกับคุณดา ฉันก็ทำให้ แล้วคุณยังจะมาว่าอะไรฉันอีก” หญิงสาวกล่าวพลางใช้มือเล็กเรียวทั้งสองข้างขยำเสื้อบริเวณหน้าออกของชายหนุ่มตรงหน้าแล้วเขย่าแรงๆ จนร่างสูงนั้นโอนเอนไปมา

แรงเขย่านั้นมีมากเท่าๆ กับความอัดอั้นตันใจที่ถูกกดไว้อยู่ภายในใจของเมษิตา ‘ใช่...คุณพูดถูก ฉันทำร้ายทุกคน แต่ฉันจำเป็นต้องทำเพื่อเพื่อนของฉัน...ลีเสียใจมามากแล้วฉันไม่อยากเห็นเพื่อนรักของฉันต้องเสียใจอีกแล้ว’ แม้ว่าลึกๆ แล้วเจ้าตัวจะรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เหตุผลสำหรับการกระทำในวันนี้ แต่มันก็เป็นเหตุผลเดียวที่พอจะทำให้เธอต่อสู้กับความรู้สึกผิดในสิ่งที่ตนเองได้กระทำลงไปเมื่อครู่นี้ได้บ้าง

อธินปล่อยให้คนตัวเล็กนั้นจับเขาเขย่าไปมาตามแต่เธอจะพอใจ เนิ่นนานกว่ามือเรียวนั้นจะหยุด ทว่าก็ยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากเสื้อเขาอยู่ดี ชายหนุ่มจึงยกมือหนาของตนขึ้นกุมมือเธอไว้แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่คลายมึนตึงลงแล้วว่า “หมดแรงแล้วสิท่า”

ร่างเล็กตรงหน้าเงยหน้าขึ้นแล้วเม้มปากอย่างขัดใจและทำท่าจะขยับปากเถียงแต่ก็ต้องชะงักเมื่อมือหนาที่กุมมือเธอยู่นั้นเลื่อนมาแตะที่ริมฝีปากบางได้รูปของเธอเสียก่อน จากนั้นชายหนุ่มจึงใช้ปลายนิ้วโป้งไล้อย่างแผ่วเบามายังมุมปากซึ่งบวมช้ำจากการถูกตบอย่างเห็นได้ชัดแม้จะอยู่ในมุมสลัว

“เจ็บมั้ย” อธินเอ่ยถามราวกับเจ็บไปด้วย แล้วโน้มใบหน้าลงมาดูรอยแผลนั้นใกล้ๆ ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน

‘เจ็บสิ...เจ็บมากด้วย ตั้งแต่เกิดมาฉันยังไม่เคยโดนใครตบมาก่อนเลยนะ’ หญิงสาวร้องตะโกนอยู่ภายใจ หากแต่ก็ไม่ยอมเอ่ยปากให้อธินได้รับรู้ว่าเธอนั้นทั้งเจ็บทั้งอายมากเพียงใดกับสิ่งที่ได้กระทำลงไปในวันนี้