บทที่ 71

บทที่ 31

“ผมขอโทษแทนคุณแม่ด้วยที่ทำรุนแรงกับคุณ” อธินกล่าวพลางขยับผ่ามือใหญ่ที่นุ่มราวฝ่ามือสตรีของตนไปลูบไล้พวงแก้มของหญิงสาวที่ยังปรากฏรอยแดงเป็นริ้วฝ่ามือให้เห็นอยู่

เมษิตาใจเต้นไม่เป็นจังหวะกับปฏิกิริยาที่ชายหนุ่มปฏิบัติต่อเธอ สัมผัสจากเขาราวกับสัมผัสวิเศษที่ทำให้ความเจ็บปวดที่มีทั้งหมดมลายหายไปจนหมดสิ้นและสิ่งที่เกิดตามมาคือความอบอุ่นในหัวใจ แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นความรู้สึกที่ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกด้วยเช่นกัน เธอกลัวว่ามันจะเป็น ความรัก ความรู้สึกที่เคยทำร้ายเธอให้เจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ความรู้สึกที่เธอหวาดกลัวมาตลอดนับตั้งแต่วันที่ความรักครั้งแรกกับอรรถพลพังทลายลง

หญิงสาวกลั้นใจปัดมือหนานั้นออกแล้วถอยห่างจากเขาหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างให้ตัวเองมีพื้นที่ให้หายใจได้สะดวกขึ้นและเพื่อปกปิดความรู้สึกหวั่นไหวที่กำลังก่อตัวขึ้นในหัวใจอย่างไม่อาจต้านทาน อธินเองก็ถูกความรู้สึกแบบเดียวกันผลักให้ต้องถอยห่างจากเมษิตาออกมาหนึ่งก้าวเช่นกัน

“ฉันไม่โกรธแม่คุณหรอก ฉันเข้าใจท่านดี ฉันซะอีกที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษท่าน ที่บุกไปอาละวาดอย่างไม่ให้เกียรติท่านแบบนั้น” เมษิตาหลุบตามลงมองพื้นดินเบื้องล่างอย่างรู้สึกผิดอย่างที่พูดจริงๆ

“ช่างเถอะ ไหนๆ มันก็เกิดขึ้นแล้ว ผ่านแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะ ก็ดีเหมือนกัน มันจะได้จบเรื่องกันไปสักที” ชายหนุ่มพูดอย่างปลงกับสิ่งที่ไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้อีก และไม่ว่าผู้หญิงคนนี้จะทำผิดมากมายสักแค่ไหนเขาก็พร้อมจะอภัยให้เธอได้โดยไม่มีเงื่อนไข

“ฉันทำงานของฉันเสร็จแล้ว หวังว่าคุณคงจะไม่ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับฉันนะ” หญิงสาวเอ่ยทวงสัญญา

“ที่คุณลงทุนทำทุกอย่างในวันนี้ ยอมทำตัวเป็นผู้หญิงหน้าไม่อายถึงขนาดนั้น เป็นเพราะสร้อยเส้นนั้นเนี่ยนะ” ชายหนุ่มนึกโมโหขึ้นมาทันทีที่เมษิตาเอ่ยทวงสร้อย

เมษิตาจุกในอกขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินถ้อยคำรุนแรงจากปากของผู้ชายตรงหน้า หญิงสาวพยายามข่มความรู้สึกเสียใจ น้อยใจ และความรู้สึกต่างๆ นานาที่ประเดประดังเข้ามาในหัวใจอย่างไม่ทันตั้งตัว แล้วขึ้นเสียงกลับไปว่า “ฉันจะทำเพราะอะไร หรือจะทำเพื่ออะไร คุณก็ไม่ต้องมาสนใจหรอก คุณแค่ทำตามสัญญาเท่านั้นก็พอ คืนสร้อยให้ฉันเดี๋ยวนี้!”

“ทำไมคุณถึงอยากได้คืนนักนะ หรือเป็นเพราะคุณยังรักไอ้อรรถพลนั่นอยู่ บอกผมมาสิว่าคุณยังรักมันอยู่ใช่มั้ย” อธินปราดเข้ามาบีบต้นแขนของเมษิตาอย่างแรงด้วยความลืมตัว จนหญิงสาวหน้าเบ้

“ฉันจะรักหรือจะลืมก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ ในเมื่อเราไม่ได้เป็นอะไรกัน เพราะฉะนั้นคุณไม่จำเป็นต้องรู้ ไม่ต้องมายุ่งเรื่องส่วนตัวของฉัน”

“ฮึ่ย!” อธินเปล่งเสียงออกมาอย่างหงุดหงิดกับคำตอบที่ได้รับแล้วสะบัดมือออกจากต้นแขนของเมษิตาอย่างแรง

“ถ้าอยากได้คืนนักผมก็จะคืนให้ มันจะได้จบเรื่องจบราวกันไปสักที” เพียงแค่พูดคำว่า จบ เท่านั้นในใจของชายหนุ่มก็รู้สึก เจ็บ ขึ้นมาราวกับว่าหัวใจดวงนี้มันยังไม่อยากให้เรื่องราวระหว่างเขาและหญิงสาวตรงหน้าจบลงง่ายๆ เช่นนี้

อธินล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วดึงซองผ้าเล็กๆ ออกมาถือไว้ในมือ ความจริงเขาพกสร้อยคอเส้นนี้ติดตัวไว้ตลอดเวลานับตั้งแต่วันที่เก็บจากชายหาด แต่ทุกครั้งที่หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของทวงมันคืนเขาก็จะบ่ายเบี่ยงไม่ยอมคืนให้เพียงเพราะเขายังอยากมีเหตุที่จะพูดคุยกับเธออยู่นั่นเอง ถึงแม้ว่าการคุยกันแต่ละครั้งจะจบลงด้วยการทะเลาะกัน แต่มันก็ทำให้เขามีความสุขทุกครั้ง

“นี่ไง สร้อยคอที่คุณอยากได้มันคืนนักหนา” อธินแกะซองพร้อมกับดึงสร้อยคอเจ้าปัญหาเส้นนั้นออกมาชูไว้ในระดับสายตาของเมษิตา

หญิงสาวคลี่ยิ้มที่มุมปากอย่างสมใจที่ในที่สุดเธอก็จะได้มันคืนเสียที แต่ในขณะที่มีรอยยิ้มพราวบนใบหน้าภายในหัวใจกลับเบาโหวงขึ้นมาทันที

เมษิตามองสร้อยเส้นนั้นนิ่งนานไม่ยอมยื่นมือออกไปรับทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอรอวันนี้มาตลอด แต่เมื่อถึงเวลาที่จะได้มันกลับคืนมาจริงๆ เธอกลับไม่อยากจะรับ หรือเป็นเพราะเธอรู้ว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่เธอได้สร้อยเส้นนี้กลับคืนมาเธอจะต้องเสียผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าคนนี้ไป ‘มันเป็นการแลกเปลี่ยนที่เธอต้องเลือกเหรอ’ แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เธอก็ไม่มีวันจะได้ครอบครองผู้ชายคนนี้อยู่แล้ว ในเมื่อเขาถูกนันทลีตีตราจองเอาไว้แล้ว

ในที่สุดเมษิตาก็แบมือแล้วยื่นไปข้างหน้า จากนั้นจึงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของอธินเป็นผู้หย่อนสร้อยคอลงมาบนฝ่ามือของเธอ อธินหย่อนสร้อยลงอย่างอ้อยอิ่ง มือหนาลดระดับต่ำลงตามความยาวของสร้อยที่ลดลงเรื่อยๆ จนในที่สุดฝ่ามือของชายหนุ่มก็วางประกบลงบนฝ่ามือนุ่มนิ่มของหญิงสาว เขาประทับฝ่ามือไว้นานเนิ่นพลางทอดสายตาอาวรณ์ไปยังดวงตากลมโตของคนตัวเล็กที่ยืนอยู่เกือบจะชิดกัน เนิ่นนานจนหญิงสาวต้องเป็นฝ่ายชักมือออก

“ขอบคุณนะที่รักษาสัญญา” เมษิตากล่าวพลางกำสร้อยเส้นนั้นไว้แน่น ราวกับต้องการข่มอารมณ์ที่กำลังหวั่นไหวให้กลับมามั่นคงดังเดิม “จบเรื่องแล้ว ฉันไปละนะ...ลาก่อน” เมษิตากลั้นใจกล่าวคำลาออกมาแล้วหมุนตัวเดินจากไป

“เดี๋ยวก่อนสิคุณ! ทำไมต้องพูดว่าลาก่อนด้วยล่ะ คุณพูดเหมือนกับว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีก”

ร่างระหงในความมืดชะงักเท้าแล้วตอบโดยไม่หันกลับมามองหน้าคนถามว่า “แล้วเราจะเจอกันอีกเพื่ออะไร”

หญิงสาวจากไปแล้ว แต่อธินยังคงยืนเหม่อมองผืนน้ำกว้างใหญ่ของแม่น้ำเจ้าพระยาที่ทอดตัวยาวในความมืดอยู่เบื้องหน้าราวกับต้องการค้นหาคำตอบให้กับคำถามที่หญิงสาวทิ้งไว้ และในขณะที่ยังไม่สามารถหาคำตอบให้กับคำถามเดิมได้ กลับมีคำถามใหม่ผุดขึ้นมาในหัวใจให้ชายหนุ่มต้องขบคิดมากขึ้นไปอีกว่า ‘เราจะจากกันง่ายๆ อย่างนี้เหรอ’

ดึกมากแล้วแต่เมษิตายังไม่อาจข่มตาหลับได้ เรือนร่างสมส่วนในชุดนอนบางเบาสีขาวความยาวเสมอเข่าผุดลุกผุดนั่งบนเตียงแล้วก็ทิ้งตัวกลับลงไปนอนคว่ำหน้าบนที่นอนหนานุ่มอีกครั้ง คราวนี้มือเรียวตวัดไปคว้าหมอนใบใหญ่มาปิดศีรษะไว้จนมิดแล้วพูดอู้อี้อยู่คนเดียวใต้หมอนใบนั้น “นายอธิน คนบ้า! ออกไปจากความคิดฉันเดี๋ยวนี้นะ!” ตั้งแต่แยกกันที่สะพานแขวน เมษิตาก็หยุดคิดถึงผู้ชายคนนี้ไม่ได้แม้สักวินาทีเดียว

ร่างกลมกลึงของหญิงสาวกลิ้งขลุกขลัก ไปมาอยู่พักใหญ่แล้วก็ดีดตัวเองเด้งขึ้นมานั่งอีกครั้ง คราวนี้เธอปาหมอนที่ใช้ปิดศีรษะอยู่เมื่อครู่ไปติดข้างฝาแล้วสั่นศีรษะไปมาอย่างแรงจนเส้นผมยาวสลวยยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง และเมื่อมองไปตามทิศที่หมอนปลิวไปนั้นเธอก็ได้เห็นชุดของอธินที่ใส่มาที่บ้านเธอเมื่อวันฝนตกหนักแขวนอยู่ นั่นก็ยิ่งทำให้เธอสลัดเขาออกจากความคิดได้ยากเย็นขึ้นไปอีก

“ตาบ้า! เมื่อไหร่คุณจะออกไปจากความคิดฉันสักที ฉันจะนอน” พูดจบเจ้าตัวก็คว้าผ้าห่มผืนหนามาคลุมโปงแล้วนอนดิ้นยุกยิกไปมาอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรถึงจะกำจัดอธิน ออกไปจากความคิดได้เสียที

รุ่งเช้าของวันใหม่ ณ คฤหาสน์หรูที่เพิ่งเกิดเหตุชุลมุน ในคืนที่ผ่านมา อธินแอบย่องลงมาจากชั้นบนอย่างระแวดระวัง จนกระทั่งเดินไปเกือบจะพ้นประตูบ้าน แต่แล้วร่างสูงก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อมีมือของใครบางคนมาตะปบไหล่เขาไว้จากทางด้านหลัง

“ก่อเรื่องไว้แล้วคิดจะหนีทุกทีเลยนะเจ้าธิน” คุณหญิงนลินีกล่าวกับบุตรชายเสียงเข้ม

“แต่ก็ไม่เคยรอดสายตาคุณแม่ได้เลยสักครั้ง” อธินหันมาสบตากับมารดาแล้วทำหน้าแหย

“แกนี่มันตัวปัญหา สร้างแต่ความวุ่นวายให้แม่จริงๆ เลยนะ” ว่าแล้วผู้เป็นมารดาก็ตบเพี้ยะลงที่ต้นแขนของบุตรชายอย่างสุดจะทน “รู้ไหมว่าเมื่อคืนนี้คุณสมบัติเขาโกรธมากถึงกับประกาศยกเลิกงานแต่งงาน ไม่ยอมยกหนูดาให้แกแล้ว”

“จริงเหรอครับคุณแม่” อธินถามย้ำนัยน์ตาพราวอย่างยินดีที่สุด

“ไม่ต้องมาทำหน้าระรื่นเลยนะ”

“แต่ถึงคุณสมบัติเค้าไม่เป็นคนบอกยกเลิกงานแต่งงานครั้งนี้ คุณแม่ก็ต้องยกเลิกอยู่ดี เพราะเราทำข้อตกลงกันไว้แล้วว่าถ้าดาพูดออกมาเองว่าจะไม่แต่งงานกับผม คุณแม่ก็จะยอมล้มเลิกงานแต่งงาน แล้วเมื่อคืนนี้ดาก็ประกาศออกมาชัดเจนแล้วว่าจะไม่แต่งงานกับผม เกมนี้ผมชนะแล้วนะครับคุณแม่” บุตรชายพูดหน้าระรื่น

“เพราะยัยเมอะไรนั่นของแกคนเดียวแท้ๆ ถึงทำให้แม่โดนคุณสมบัติเขาถอนหงอก” คุณหญิงนลินีกล่าวตำหนิ

ทันทีที่ได้ยินชื่อของเมษิตา ใบหน้าที่แต้มไว้ด้วยรอยยิ้มของอธินเมื่อครู่ก็กลายเป็นขรึมลงทันตาจนผู้เป็นมารดาสังเกตเห็นแต่ก็มิได้เอ่ยปากถามอะไรออกมาเพราะคิดว่าบุตรชายคงจะรู้สึกไม่ดีที่เธอต่อว่าคนรักของเขาเท่านั้นเอง

“ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับคุณแม่” กล่าวจบบุตรชายก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่รอคำตอบรับหรือปฏิเสธใดๆ จากผู้เป็นมารดา

ชายหนุ่มเดินมายังโรงจอดรถด้วยอาการโหวงเหวงในโพรงอกโดยมีคำว่า ‘ลาก่อน’ ของเมษิตาที่กล่าวกับเขาในคืนที่มาผ่านมาดังก้องอยู่ในหัวตลอดเวลา เขาคิดถึงหญิงสาวเจ้าของคำพูดนี้อย่างนั้นหรือ...เขาอยากเจอเธออย่างนั้นหรือ แปลกที่คำตอบคือ ‘ใช่...เขาคิดถึงเธอ...เขาอยากเจอเธอ’