บทที่ 1  จ้าวซูเม่ย2

บทที่ 1  จ้าวซูเม่ย2

‘OMG   มันน่าเหลือเชื่อมาก อย่างกับนิยายทะลุมิติที่เคยอ่านเลย  คงไม่มีพลังปราณ  กำลังภายใน เหาะเหินเดินอากาศหรอกนะ’

“ของพวกนั้นที่เจ้าคิดมันก็มีบ้าง  แต่แค่กำลังภายในธรรมดาเท่านั้น  ไม่มีพลังวิเศษอะไรมากมายหรอกนะ”

“คุณตาเทพ ได้ยินที่หนูคิดเหรอ ว้าวเจ๋งสุดๆไปเลย”

“เอาล่ะๆ  ก่อนที่ข้าจะส่งเจ้ากลับไป ข้าจะชดเชยให้กับเจ้า  ความทรงจำในโลกเดิมจะยังคงอยู่เพื่อที่เจ้าจะสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้  มิติแห่งนี้ข้าจะมอบให้เจ้า  แต่จงจำไว้อย่าเปิดเผยมันออกไป เพราะสิ่งนี้ไม่มีในโลกแห่งนี้ มันจะเป็นภัยต่อตัวเจ้าเอง” เทพชะตาซือมิ่งที่เห็นว่าเด็กสาวผู้นี้มีชะตาที่รออยู่  เขาจึงมอบพรที่พอจะมอบให้ได้เพื่อให้นางได้สามารถมีชีวิตอยู่ในโลกที่แตกต่างนี้ได้  และเขาหวังว่านางจะฝ่าฟันมันไปได้ด้วยดี

ชายชราสะบัดแขนเบาๆ ก่อนจะปรากฏปานแดงรูปดอกบัวที่ข้อมือของซูเม่ยก่อนจะจางหายไป  ซูเม่ยลูบข้อมือตนเองตรงที่มีปานเบาๆ ยกยิ้มอย่างดีใจกับของชดเชยที่คุณตาเทพให้ไว้

“คุณตาเทพ  หนูขอ...”  ซูเม่ยเตรียมจะเอ่ยขอบางอย่างแต่ก็ต้องโดนขัดขึ้น

“ที่โลกแห่งนี้เจ้าต้องเปลี่ยนคำพูดจาเสียใหม่ จะได้ไม่แปลกแยก ความทรงจำของจ้าวซูเม่ยน่าจะช่วยเจ้าได้  และสิ่งที่เจ้าจะขอ มีมากมายในมิติแห่งนี้ มีให้ใช้ไม่มีวันหมด เมื่อหยิบออกไปมันจะถูกเติมเต็มทันที  เอาล่ะ ข้าต้องไปแล้ว  จงใช้ชีวิตให้ดี” เทพชะตาซือมิ่งเอ่ยกำชับอีกครั้ง  เขามองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความห่วงใยอีกครั้งก่อนจะค่อยๆเลือนหายไปอย่างช้าๆ

“เจ้าค่ะ ท่านตาเทพ”

ซูเม่ยก้มศีรษะเคารพเทพชรา และ ตั้งมั่นในใจว่าจะใช้ชีวิตนี้ให้ดีที่สุด   ไม่เหมือนกับโลกเดิมที่เคยจากมา  ตอนที่เป็น จางซูเม่ย  เด็ดขาด

จางซูเม่ย  หญิงสาวชาวจีนจากปี  2024  ซูเม่ย แพทย์หญิงวัย 28 ปี  ที่ถูกบังคับให้ทำงานกับองค์กรลับผิดกฎหมาย ต้องถูกฝึกอย่างทรหด  เป็นทั้งแพทย์และมือสังหาร ไม่มีอิสระ  ไม่สามารถทำตามใจตน  หลังจากถูกลักพาตัวไปจากครอบครัวจาง ซูเม่ยใช้เวลา 4  ปี ในการฝึกและทำงานจนกลายเป็นมือหนึ่งในองค์กร  แต่ไม่นานนักองค์กรเห็นว่าในอนาคตไม่อาจควบคุมซูเม่ยได้  จึงตัดสินใจสังหารทิ้งทันที  และทำให้เสี้ยวจิตนี้ถูกดึงกลับมายังที่ที่ควรอยู่

เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง  ท่านตาเทพก็หายไป  สภาพแวดล้อมรอบกายเปลี่ยนกลับกลายเป็นป่าทึบต้นไม้สูงใหญ่  ซูเม่ยลูบปานที่ข้อมือ ก่อนจะมองรอบกายอีกครั้ง เพื่อยืนยันว่านางไม่ได้ฝันไป  ทุกอย่างเป็นความจริง  และตอนนี้นางคือ  จ้าวซูเม่ย ไม่ใช่จางซูเม่ยอีกต่อไป

ซูเม่ยยันกายลุกขึ้น  ก่อนจะปวดแปลบตรงกลางกาย  ก่อนสมองจะคิดทบทวนจนเห็นภาพที่ ซูเม่ยคนก่อนโดนชายหนุ่มผู้หนึ่งคร่อมอยู่เหนือกาย ซาดซัดพายุแห่งอารมณ์ปรารถนาใส่กายของนางไม่หยุดยั้ง สะโพกสอบ  กล้ามเนื้อแน่น กลิ่นกายของบุรุษผู้นั้นฝังลึกลงในความทรงจำ  แต่สิ่งที่นางไม่อาจมองเห็นคือ ใบหน้าของบุรุษผู้นั้น ที่ใช้กำลังข่มเหงนางอย่างโหดร้ายทารุณ

“อย่าให้เจอนะ จะตัดให้สูญพันธุ์!!!”  ซูเม่ยขบฟันจนดังกรอดด้วยความคับแค้นใจแทนซูเม่ยคนก่อน  แต่จะว่าไปซูเม่ยคนก่อนก็คือนางเองนั่นแหละ

หลังจากเหตุการณ์นั้นนางได้สลบไป  จนมาตื่นขึ้นในป่าแห่งนี้  ก่อนหน้านั้นล่ะ

จ้าวซูเม่ย  หญิงสาววัย 15 ปี   บิดาและมารดาที่ทำอาชีพเป็นผู้คุ้มกันหายสาบสูญไปพร้อมกองคาราวานสินค้าเมื่อไม่นานมานี้  ทิ้งทั้งนาง  น้องชายน้องสาวฝาแฝดเอาไว้ในความดูแลของหัวหน้าตระกูลจ้าวซึ่งมีศักดิ์เป็นปู่ของนางพร้อมกับเงินจำนวนหลายร้อยตำลึง  แต่ด้วยบิดาของนางเป็นเพียงบุตรบุญธรรม  หลานๆที่เกิดจากบุตรบุญธรรมที่หายสาบสูญไหนเลยจะมีประโยชน์อีก  ด้วยความใจดำนี้  ปู่ใจยักษ์ผู้นั้นจึงนำนางไปขายให้กับหอนางโลม แม้นางและน้องๆ จะอ้อนวอนจนน้ำตาแทบจะเป็นสายเลือดก็ไม่เป็นผล  ทั้งท่านปู่ ท่านย่า  รวมถึงท่านลุงและป้าสะใภ้ใหญ่ รวมถึงบรรดาลูกพี่ลูกน้องของนาง ต่างเห็นดีเห็นงามที่จะขายนาง  แต่ไม่รู้จะเป็นโชคดีหรือร้ายที่น้องๆ ของนางยังเด็กนัก จึงยังถูกเก็บไว้ใช้งานในครอบครัวก่อน

พอนางถูกขายให้หอนางโลม  ด้วยหน้าตาที่งดงาม  แม้ร่างกายและผิวพรรณจะหยาบกร้านไปบ้าง   แต่เมื่อได้รับการบำรุงขัดสีฉวีวรรณ ก็ฉายหญิงงามจนถูกใจแม่เล้า ซูเม่ยถูกเคี่ยวกรำร่ำเรียนศาสตร์ทั้ง 4 ของสตรี  ทั้งวาดภาพ  เดินหมาก  เขียนอักษร  และดนตรี ในเวลาเพียง 3 เดือนก็เชี่ยวชาญทุกด้าน  เมื่อเห็นว่าซูเม่ยพร้อมแล้ว  แม่เล้าก็จัดประมูลคืนแรกของนางทันที ซูเม่ยกล้ำกลืนฝืนทน แม้อยากหนีแต่ไม่อาจหนีได้  แม้อยากตายก็มิอาจทอดทิ้งน้องน้อยไปได้

ผู้ที่ประมูลคืนแรกของนางเป็นเศรษฐีแก่ผู้หนึ่งที่มาจากเมืองหลวง ซูเม่ยแม้ทำใจไว้บ้างแล้วแต่ก็ยังตรอมตรมในอก  แต่ทุกอย่างกลับพลิกผันนางโดนซื้อตัวด้วยราคาหลายเท่าต่อจากเศรษฐีผู้นั้น และถูกส่งตัวไปให้บุรุษผู้หนึ่งย่ำยี ซูเม่ยที่เดิมทีเป็นเด็กสาวที่ว่าง่ายไม่มีปากเสียง จึงยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเองมิได้จนตรอมตรมและสิ้นใจในคืนนั้น  มารู้สึกตัวอีกครั้งก็หลอมรวมดวงจิตที่ในป่าเสียแล้ว

“เฮ้อออออ  ชีวิตนี้ช่างอนาถนัก”  ซูเม่ยที่นึกย้อนความทรงจำ รำพึงรำพันกับความโหดร้ายที่รับรู้ ก่อนจะถอนหายใจยาวๆอีกครั้ง