บทที่ 14  ผลการสอบและหอโอสถ2

บทที่ 14  ผลการสอบและหอโอสถ2

‘สอบผ่านขั้นต้น 7  คน  ขั้นกลาง 3 คน’

ซูเม่ยอ่านออกมาเบาๆ  และระบายยิ้มจนเต็มดวงหน้างดงาม  โดยเฉพาะดวงตาที่เป็นประกายอย่างมีความสุข  พ่อบ้านใหญ่จางที่ได้ยินเต็มสองรูหูของเขา  ก็แทบจะลุกขึ้นโห่ร้องไปรอบจวนเลยทีเดียว

“ชะ..เช่นนั้น  กิจการหอโอสถก็สามารถเปิดได้แล้วสิขอรับ”  พ่อบ้านจางละล่ำละลักกล่าวออกมา ซูเม่ยเองก็พยักหน้ารับและหัวเราะออกมาเบาๆกับความสำเร็จในครั้งนี้  เพราะหากเด็กๆสอบไม่ผ่าน ต้องรอนางไปสอบเองซึ่งอาจจะต้องรอนานนับปี เนื่องจากลูกๆของนางยังไม่สามารถห่างกันได้

“ต้องเตรียมการเรื่องหอโอสถไว้ก่อนกว่า เด็กๆจะเดินทางมาถึงพร้อมป้ายแพทย์โอสถ และหนังสือรับรอง” นับว่าวันนี้มีเรื่องราวดีๆแล้ว  ส่วนจดหมายอีกฉบับนั้นนางกังวลจนไม่กล้าเปิด แม้จะอยากรู้มากเพียงใดก็ตาม

ซูเม่ยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และคลี่จดหมายอีกฉบับ  สายตากวาดมองตัวอักษรที่มีไม่กี่ตัวบนกระดาษแผ่นเล็ก แต่ก็ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยคำพูดใดออกมา  จนพ่อบ้านใหญ่จางรู้สึกใจเสียกับข่าวที่สองเสียแล้ว

‘อาจจะไม่ใช่ข่าวดีกระมัง คุณหนูใหญ่ถึงเงียบไปเช่นนั้น’

“พ่อบ้านจาง” ซูเม่ยกว่าจะเอื้อนเอ่ยคำออกมาได้ก็แสนจะยากลำบาก เพราะไม่รู้จะเอ่ยคำใดออกมาก่อน

“ขอรับ คุณหนูใหญ่” จางเจียวจิ้นขานรับทันที  เขาพร้อมจะทำตามคำสั่งไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม

“ เกณฑ์สาวใช้ในจวนไปทำความสะอาดเรือนใหญ่  เจ้าของเรือนกำลังจะกลับมาแล้ว” ซูเม่ยเอ่ยประโยคนั้นออกมาทำเอาพ่อบ้านจางถึงกับชะงักงัน ก่อนจะประมวลผลสิ่งที่ได้ฟัง 

ซูเม่ยมองตามหลังพ่อบ้านใหญ่จางที่เร่งรีบจากไปตะโกนเรียกหาสาวใช้ดังลั่นจวน โดยไม่สนใจภาพลักษณ์ใดๆทั้งสิ้น

ซูเหวิน  ซูเจียว  และหลินเฟย ที่เลิกเรียนพอดีกำลังจะเดินเข้าเรือนเหลียนฮวามาเชยชมหลานๆ  ก็อดแสดงสีหน้าแปลกใจกับปฏิกิริยาของพ่อบ้านจางไม่ได้  เมื่อมาถึงจึงเอ่ยถามพี่สาว

“พี่ใหญ่  ท่านใช้งานพ่อบ้านจางจนคลุ้มคลั่งไปแล้วหรือขอรับ”  ซูเหวินไม่รอช้ากล่าวหยอกเย้าพี่สาวทันที

“เอ๊ะ  พี่รองไปว่าพ่อบ้านใหญ่จางเช่นนั้นได้อย่างไร  คราวนี้คงเป็นงานเร่งรีบกระมัง”  ซูเจียวกระทุ้งศอกใส่พี่ชายที่อายุห่างกันไม่ถึงเค่อของตนเบาๆ 

“งานอันใดหรือเจ้าคะพี่ใหญ่  มีขนมอร่อยๆหรือไม่” เมื่อหลินเฟยเอ่ยก็ได้รับเสียงหัวเราะจากทุกคนทันที

“ตัวตะกละน้อยของพี่ใหญ่”  ซูเม่ยบีบปลายจมูกเล็กด้วยความหมั่นเขี้ยว

“งะ  เฟยเฟยโดนรังแกอีกล่ะ”  ท่ากอดอกสะบัดก้นใส่ เป็นท่าประจำตัวน้องเล็กของบ้านเสียแล้ว   แต่ด้วยความน่ารักน่าแกล้งเช่นนี้  ทำให้จวนครึกครื้นอยู่ตลอดเวลา

“แล้วเฟยเฟยไม่อยากรู้แล้วเหรอว่าจวนเราจะมีงานอะไร และจะมีใครมา”  เมื่อสิ้นประโยคของซูเม่ย  ทั้งสามคนก็หันมองด้วยความสนใจ แต่ซูเม่ยก็ลีลาทำเดินชมนู่นชมนี่เพื่อกลั่นแกล้งให้เด็กๆเกิดความอยากรู้จนนั่งไม่ติด  และก็ไม่เกินคาด คนแรกที่ตามติดนางไม่ห่างก็คือ ...ตัวตะกละน้อยเฟยเฟย นั่นเอง

“พี่ใหญ่เจ้าคะ” 

“พี่ใหญ่เจ้าขา”

“พี่ญ่ายยยยยยยยยยยย”  เจ้าตัวเล็กดักซ้าย ดักขวา  ดักหน้า  ดักหลัง  จนซูเม่ยไม่สามารถขยับไปทางไหนได้ 

“พี่ใหญ่หยุดแกล้งน้องเล็กเถอะ ข้าเวียนหัวหมดแล้ว”  ซูเหวินเอ่ยพลางกลั้นขำไปด้วย   ส่วนซูเจียวก็ไม่ต่างกันกลั้นขำจนหน้าแดงไปหมดแล้ว  เพราะกลัวเสียงดังไปรบกวนหลานตัวน้อยที่กำลังนอนกลางวันอยู่ จะว่าเห่อหลานก็ไม่ผิดนัก

“อะๆๆ  พี่ใหญ่ยอมบอกละ” 

“.....”ความตั้งใจฟังของทุกคน

“เจ้าของเรือนใหญ่กำลังเดินทางกลับบ้านเราแล้ว และก็จะจัดงานเลี้ยงต้อนรับด้วย”  ซูเม่ยมองหน้าน้องสาวน้องชายของนางและกล่าวถ้อยคำทุกถ้อยคำอย่างช้าๆ  ก่อนจะเน้นย้ำงานเลี้ยงไปที่น้องเล็กของจวนที่ไม่เคยรู้จักเจ้าของเรือนใหญ่

“งานเลี้ยง  งานเลี้ยง  เฟยเฟยชอบงานเลี้ยง  เย้ๆๆๆ”  ซูเม่ยลูบศีรษะที่ปกคลุมด้วยผมนุ่มราวเส้นไหมอย่างเอ็นดู ก่อนจะมองท่าทีของน้องชายและน้องสาวในสายเลือดของนางที่ยังคงตกอยู่ในภวังค์ความคิดที่มีประโยคของพี่สาวซ้ำๆในหัว ก่อนจะมองหน้าพี่สาวคล้ายต้องการยืนยันความคิดของตัวเองอีกครั้งว่า สิ่งที่พวกเขาเข้าใจนั้นถูกต้องหรือไม่  มันเป็นความจริงหรือไม่

“ท่านพ่อท่านแม่กำลังกลับมา  กลับมาอยู่ด้วยกันกับพวกเรา” เมื่อสิ้นประโยคของพี่สาวซูเจียวก็ร้องไห้โฮออกมา วิ่งเข้าไปกอดพี่สาว มือเล็กกำชุดของพี่สาวจนแน่น  ใบหน้าเล็กแนบลงกับอกของพี่สาวปล่อยน้ำตาไหลรินจนเปียกชุดของซูเม่ยเป็นดวง แต่นางก็ไม่นึกรังเกียจ ลูบแผ่นหลังของน้องสาวอย่างปลอบโยน

ซูเหวินเองก็ร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจแต่ด้วยความเป็นบุรุษ เขาได้แต่อดกลั้นแล้วใช้ชายเสื้อแอบเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ

มีแต่เฟยเฟยที่งุนงงกับท่าทางของพี่รองและพี่สาม

‘มีงานเลี้ยง ของกินเยอะๆ  ทำไมต้องร้องไห้ด้วย  หรือพี่รองกับพี่สามกลัวเฟยเฟยจะแย่งของกินนะ’

“คารวะคุณหนูใหญ่”

“ท่านลุงอันฉี  เข้ามานั่งดื่มชาก่อนเจ้าค่ะ”  ซูเม่ยที่หลังจากปลอบใจน้องๆเสร็จก็นั่งรอพูดคุยกับท่านลุงอันฉีอยู่ที่ศาลาสระบัวกลางเรือนเหลียนฉวา ส่วนน้องน้อยทั้งสามได้กลับไปเข้าเรียนแล้ว

“ท่านลุงคงพอจะทราบข่าวจากเมืองฉางและเมืองหลวงแล้ว”

“ยินดีกับคุณหนูใหญ่ด้วยขอรับ”  หูอันฉีกล่าวแสดงความยินดีด้วยใจจริงกับข่าวทั้งสอง  แต่ข่าวจากเมืองฉางย่อมทำให้คุณหนูคุณชายของจวนดีใจมากที่สุด

“ข้าต้องขอบคุณท่านลุงและทุกคนในจวนมากกว่าที่คอยช่วยเหลือ  จนมีเรื่องราวน่ายินดีเกิดขึ้นเช่นนี้  ขอบคุณนะเจ้าคะ”  หูอันฉีได้ฟังคำพูดจากคุณหนูของจวนแม้รู้สึกไม่เหมาะสมอยู่บ้างที่เจ้านายจะมาขอบคุณลูกน้อง แต่ก็รู้สึกดีเช่นกัน  ไม่เคยมีเจ้านายคนใดที่ดีและให้ความเคารพที่เท่าเทียมกันกับคนที่ต่ำศักดิ์กว่าเช่นนี้  แม้จะเคยมีที่หนึ่งก็ตาม...เมื่อนานมาแล้ว

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกขอรับ เป็นหน้าที่ของทุกคนที่ทำเพื่อตระกูลตวนมู่”  หูอันฉีปัดความคิดที่เริ่มไปไกลกลับมาอยู่กับปัจจุบัน