บทที่ 14 ผลการสอบและหอโอสถ3

บทที่ 14  ผลการสอบและหอโอสถ3

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกขอรับ เป็นหน้าที่ของทุกคนที่ทำเพื่อตระกูลตวนมู่”  หูอันฉีปัดความคิดที่เริ่มไปไกลกลับมาอยู่กับปัจจุบัน

“เรื่องทางเมืองฉางไม่น่ากังวลแล้วแค่รอเวลาเท่านั้น  แต่เรื่องกิจการหอโอสถคงต้องเริ่มลงมือแล้ว” ซูเม่ยเริ่มเข้าเรื่องงาน

“ขอรับคุณหนูใหญ่ ทางเมืองฉางคงเดินทางอีกไม่เกิน  1  เดือนกว่าจะมาถึงเมืองหยาง   แต่ทางเมืองหลวงคงราว 1 สัปดาห์”

“อ่า จากเมืองหลวงมาที่นี่ค่อนข้างเร็ว  ดังนั้นอาคารสามชั้นในเมืองคงต้องเร่งปรับปรุงตกแต่งใหม่  เรื่องแบบข้าเตรียมไว้นานแล้ว  เชิญท่านลุงอันฉีดูว่ามีส่วนไหนต้องปรับแก้บ้าง” ซูเม่ยยื่นแบบอาคารให้หูอันฉีดู ซึ่งเป็นอาคารไม้แบบสไตล์โบราณที่มีลูกเล่นเพิ่มเติมแบบร่วมสมัยเข้าไปเล็กน้อย  เพราะเดิมอาคารนี้เป็นโรงเตี๊ยมเก่าที่เจ้าของเดิมตัดสินใจขายเพราะย้ายไปอยู่เมืองหลวงตามบุตรชาย

“เป็นรูปแบบที่สวยงามแปลกตามากขอรับ  ด้วยตัวโรงเตี๊ยมเดิมก็ใหญ่พอสมควร หากทำตามแบบคงดูงดงามกว่าเดิมมาก”

“ใช่เจ้าค่ะ  เพราะคนมักดูกันที่ความร่ำรวย  ยิ่งเรามีมากเท่าไหร่ยิ่งดูน่าเกรงขามน่าเชื่อถือมากเท่านั้น แต่ก็เหมือนเป็นดาบสองคม เพราะคนที่อิจฉาริษยาเราก็มีมากขึ้นเช่นกัน  ดังนั้นเรายิ่งเติบโตมากแค่ไหนก็ต้องแข็งเกร่งมากขึ้นเช่นกัน  มิฉะนั้นเราจะกลายเป็นหมูในอวยให้ผู้อื่นเชือดเล่น”  และนางจะไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้น

“ข้าน้อยจะฝึกคนให้มากขึ้น” หูอันฉีคิดอย่างหมายมาดว่าต้องเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งให้ตระกูลตวนมู่

“ท่านลุงไม่ต้องรีบร้อน  หอโอสถช่วงแรกๆ จะค่อยเป็นค่อยไป และตั้งแค่เมืองหยาง  แต่หลังจากที่ข้าสอบขั้นแพทย์โอสถได้สูงสุดเป็นที่ยอมรับทั่วแคว้น   จึงจะเริ่มขยายสาขาไปเมืองอื่นๆ”

‘ไม่เกิน 2 ปีตระกูลตวนมู่จะหยั่งรากลึกจนไม่มีใครกล้าหาเรื่องแน่’ ซูเม่ยวางแผนไว้ในใจ

“ข้าน้อยจะรีบดำเนินการให้นายช่างหวังฉือเข้าไปต่อเติมตกแต่งอาคารตามแบบขอรับ”

“รบกวนท่านลุงอันฉีแล้วเจ้าค่ะ  อีกสักเดือนข้าจะออกไปช่วยงานทุกคน”

“คุณหนูใหญ่ แต่ว่า...”  หูอันฉีทำท่าจะคัดค้าน

“ไม่มีแต่เจ้าค่ะท่านลุงอันฉี  ข้าพักมามากพอแล้ว” ซูเม่ยก็เอ่ยขัดทันที  นางเบื่อการอยู่เฉยๆยิ่งนัก ยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่นางอยากลงมือทำด้วยตนเอง ดังนั้นจะมามัวเป็นแม่ศรีเรือนเลี้ยงลูกคงมิไหว แต่ใช่ว่านางจะทิ้งขว้างเด็กๆเสียหน่อย  แค่วางแผนเวลาการทำงานให้ดีเท่านั้น

 2 สัปดาห์ผ่านไป

อาคาร หอโอสถเฟิ่งหวง ที่ปรับปรุงตกแต่งใหม่ก็เสร็จลง  ท่ามกลางสายตาผู้คนที่อยากรู้ว่าโรงเตี๊ยมนี้เปลี่ยนเจ้าของเป็นผู้ใด  แต่เมื่อเห็นหัวหน้าหูเข้าๆออกๆ ทำให้ผู้คนต่างคลายความสงสัยลง เพราะที่แห่งนี้คงกลายเป็นของตระกูลตวนมู่ที่แสนจะร่ำรวย

สมุนไพรที่ถูกเตรียมไว้ด้วยกรรมวิธีที่ถูกต้องทำให้ยืดอายุการเก็บรักษาได้นานขึ้น  ทยอยขนมาที่หอโอสถเฟิ่งหวง  แพทย์โอสถทั้งขั้นต้นและขั้นกลางได้ช่วยงานกันอย่างเต็มที่  ตู้สมุนไพรถูกระบุชื่อเรียงรายนับพันตู้ถูกปิดลงทุกบาน เป็นสัญญาณว่าหอโอสถเฟิ่งหวงกำลังเปิดทำการในไม่ช้านี้

ชั้นหนึ่งเป็นสมุนไพรทั่วไปที่ชาวบ้านซื้อหาได้   ชั้นสองเป็นสมุนไพรหายากชนิดต่างๆ   ส่วนชั้นสามเป็นห้องทำงานและห้องรับรองลูกค้าที่ต้องการสมุนไพรชนิดพิเศษที่จะจัดหาให้ตามที่ลูกค้าสั่ง และแน่นอนว่าเงินต้องหนามากเป็นพิเศษเช่นกัน

“ประกาศออกไปว่าอีก  7 วัน หอโอสถเฟิ่งหวงจะเปิดให้บริการ ชั้นหนึ่งลดราคา 3 ส่วน  ชั้นสองจะมีการประมูลโสม 500 ปี แค่วันเปิดวันแรกเท่านั้น” ซูเม่ยส่งประกาศเรียกลูกค้า ด้วยส่วนลดและโสมที่หายาก  คาดว่าคนคงหลั่งไหลเข้ามาเมืองหยางเป็นจำนวนมาก เพราะอยากได้โสมต้นนี้เป็นแน่

หูอันฉีเมื่อได้ยินดังนั้นก็สั่งการไปยังร้านค้าฟู่จินทุกสาขาให้กระจายข่าวนี้ออกไปโดยเร็ว และส่งเทียบเชิญให้ท่านเจ้าเมือง รองเจ้าเมืองมาร่วมงานเปิดตัวหอโอสถเฟิ่งหวงด้วย

ที่ว่าการเมืองหยาง

“คารวะท่านเจ้าเมือง และท่านรองเจ้าเมือง  ข้าน้อยหูอันฉีมาจากตระกูลตวนมู่”  หูอันฉีเมื่อสั่งทำเทียบเชิญเสร็จก็เดินทางไปที่ว่าการเมืองหยางทันที

“อ่า  หัวหน้าหูนั่นเอง  ลมอันใดหอบมาที่ว่าการเมืองได้เล่า”  ท่านเจ้าเมืองหยาง หม่าเนี่ยนเจินเอ่ยอย่างเป็นกันเองทันที  เพราะจวนตระกูลตวนมู่นับว่ามีคุณต่อเมืองหยางอย่างยิ่ง  ส่วนรองเจ้าเมืองอย่างหลี่ห่าวอู๋ก็พยักหน้ารับการคารวะและนั่งดูเชิงไม่ได้กล่าวอันใด

“ลมแห่งความเจริญขอรับ”  หูอันฉีว่าแล้วก็ยื่นเทียบเชิญทั้งสองใบให้แก่ทั้งสองท่านที่นั่งงุนงงกับคำพูดของเขาอยู่

‘ลมแห่งความเจริญ’  คุณหนูใหญ่ผู้นั้นคงไม่คิดทำอะไรใหญ่โตอีกใช่หรือไม่  หลี่ห่าวอู๋ รองเจ้าเมืองไม่รอช้าเปิดเทียบเชิญอ่านอย่างรวดเร็ว ไม่ต่างกับท่านเจ้าเมืองมากนัก  เพราะเรื่องเสบียงคราก่อนก็นั่งเขียนรายงานจนหัวหมุนไปหมดกว่าจะเรียงร้อยถ้อยคำได้เหมาะสม  ยังไม่รวมตอนนี้หลังจากส่งรายงาน ขุนนางต่างๆก็ดาหน้ามากดดันให้เขาคายความรู้เรื่องการเพาะปลูกอีก

“งานเปิดหอโอสถเฟิ่งหวง!!!”  เจ้าเมืองหยางถึงกับยกมือกุมขมับและนวดคลึงเบาๆ  เรื่องการเกษตรยังไม่ได้รายงาน  เรื่องหอโอสถอันใดอีก ส่วนหลี่ห่าวอู๋เพียงยกยิ้มเล็กน้อย โบกพัดบทกวีไปมาคล้ายบัณฑิตในสถานศึกษา

‘มีเรื่องให้แปลกใจจริงๆ’

“ขอรับท่านเจ้าเมือง  คุณหนูใหญ่สนับสนุนให้ฝึกฝนนักเรียนแพทย์โอสถจนได้ใบรับรองจากสำนักแพทย์หลวง จึงเปิดหอโอสถในราคาย่อมเยาว์ขึ้น  แต่ไม่ใช่เฉพาะสมุนไพรธรรมดาเท่านั้น  สมุนไพรหายากก็มีเช่นกัน  โดยเฉพาะวันเปิดหอโอสถวันแรก หอโอสถเฟิ่งหวงได้เตรียมโสมคน 500 ปี ให้ลูกค้าได้ประมูลด้วยขอรับ”

“โสม 500 ปี  หอโอสถในเมืองหยาง”   ตึงงงงงงงงงงง   เจ้าเมืองหยางที่ความเครียดสะสมจึงเป็นลมหงายหลังตึงตกจากเก้าอี้  สร้างความตกใจให้รองเจ้าเมืองและหูอันฉีจนต้องรีบเรียกหมอกันพัลวัน

เจ้าเมืองหยางที่รับศึกหนักจากขุนนางเบื้องบนที่คอยกดดันให้เขาส่งมอบวิธีการปลูกพืชให้ได้ผลผลิตจำนวนมาก แม้ในฤดูหนาวก็เพาะปลูกได้  เพื่อสร้างผลงานเอาหน้า  แต่ตัวเขาเป็นขุนนางซื่อตรงจึงมิอาจขโมยผลงานผู้อื่นได้แต่ประวิงเวลาเรื่อยมา 

จนได้ข่าวเรื่องหอโอสถที่ไม่เคยมีมาก่อนในเมืองหยางตั้งแต่ก่อตั้งมา  มีเพียงโรงหมอเล็กๆเท่านั้น  หากข่าวแพร่กระจายออกไป คงมีหลายฝ่ายเพ่งเล็งมาที่เมืองหยางของเขาแน่ๆ  

‘มีอันใดน่าปวดหัวกว่านี้หรือไม่’