บทที่ 15  เปิดตัวหอโอสถเฟิ่งหวง2

บทที่ 15  เปิดตัวหอโอสถเฟิ่งหวง2

“มาถึงช่วงเวลาที่ทุกท่านรอคอย  วันนี้เพื่อฉลองการเปิดหอโอสถเฟิ่งหวงเป็นวันแรก  ทางหอโอสถจึงได้จัดประมูลโสมคนอายุ  500  ปี โดยราคาเริ่มต้นอยู่ที่........500.....ตำลึงทอง” หลงจู๊จางผู้ดูแลหอโอสถเป็นผู้กล่าวเริ่มการประมูล

ฮือ  ฮา  ฮือ  ฮา  เสียงเซ็งแซ่ถกเถียงกันดังขึ้นทันที เมื่อได้ฟังราคาเริ่มต้นการประมูลที่ถูกแสนถูกสำหรับโสมคนล้ำค่าที่อายุมากเช่นนี้

“ของจริงรึเปล่า” 

“โสมคนจริงเหรอ”

“ไม่ใช่เอาโสมอายุน้อยมาหลอกขายพวกเรา”

“พวกเจ้าไม่รู้อะไร ตระกูลตวนมู่ไม่เคยหลอกลวงคน  ผู้คนในเมืองหยางต่างรู้ดี”

“เหอะ  ทำไมไม่เอาโสมออกมาให้ดูก่อนว่าของแท้หรือไม่”

อีกหลายคำถาม หลายคำพูด ที่ไม่น่าฟัง  แม้คนในเมืองหยางจะพูดแก้ต่าง  แต่คนมีอคติย่อมไม่สนใจจะฟังความจริง  นอกจากจะเอาความจริงกระแทกตากระแทกปากคนเหล่านั้น

“เงียบ!!!!!!!!!!!!”  หลงจู๊จางใช้พลังเสียงของผู้ฝึกวรยุทธ์ ทำให้ผู้คนตกใจเสียงดังก้องกังวานจนเงียบเสียงทันที 

จางเจียงเจ๋อเมื่อเห็นดังนั้นก็ยกยิ้มอย่างพอใจ  ก่อนจะพูดจาเสียงหวานนอบน้อมคล้ายกับคนละคนที่พูดข่มขวัญผู้คนไปก่อนหน้านี้

“เงียบเสียทีนะขอรับ   ทุกท่านฟังไม่ผิด ราคาประมูลเริ่มต้นที่  500 ตำลึงทอง  และนี่.....คือโสมคน  500 ปี”  หลงจู๊จางย้ำราคาอีกครั้งก่อนจะยกกล่องไม้แกะสลักสวยงามขนาดใหญ่ที่บรรจุโสมคนเอาไว้อย่างดี   เขาค่อยๆเปิดฝากล่องออก และอวดโฉมเจ้าโสมคนอวบอ้วนขนาดเท่าแขนของมนุษย์ที่มีแขนขาครบถ้วน

“น...นั่นมัน...โสมคน  500  ปีหรือ  มันใหญ่ขนาดนั้นเลยหรือ  เป็นบุญตาของข้าแล้วที่ชาตินี้ได้เห็นมันสักครั้ง”

“ข้าจะต้องได้มันมา”

“ข้า....”

เสียงชื่นชม กลายเป็นเสียงทะเลาะแย่งชิงกัน เมื่อได้ยลโฉมโสมคน 500 ปี  ส่วนคนที่ไม่เชื่อและโจมตีหอโอสถก็หน้าม้านกันไปตามๆกัน

ซูเม่ยนั่งมองความวุ่นวายอย่างเฉยเมยตราบใดที่ผู้คนยังอยู่ในบริเวณที่จัดไว้ให้  ไม่ระรานคนของหอโอสถ นางก็ยังคงไม่ลงมือทำอันใดทั้งสิ้น

“เริ่มการประมูลได้!!!!!”  หลงจู๊จางเมื่อเห็นท่าทางกระหายอยากได้ของผู้คนก็ประกาศเริ่มการประมูลที่ดุเดือดนี้ทันที

“1,000  ตำลึงทอง”

“เหอะ  ข้าให้ 2,000  ตำลึงทอง”

“มีแค่นี้มาทำอวด  5,000  ตำลึงทอง”

“ใครอย่าคิดจะแย่ง  10,000  ตำลึงทอง!!!!”

การประมูลที่ดุเดือด พร้อมเสียงสูดหายใจของผู้คนที่เฝ้ามองการประลอง ที่ราคาขยับสูงขึ้นไปหลายเท่าตัวแล้ว และไม่มีทีท่าจะหยุดลง

“ข้ามาจากจวนเสนาบดีหย่ง  50,000  ตำลึงทอง หากมีใครกล้าเสนอราคาต่อ ข้าคงไม่ต้องกล่าวกระมังว่าจะเป็นเช่นไร” เสียงอวดเบ่งดังมาจากมุมหนึ่งที่เป็นที่ของลูกค้าที่ต้องการมุมส่วนตัว  ท่าทีหยิ่งผยองขณะพูดทำให้ผู้ดูแลหอโอสถเริ่มขยับกายเล็กน้อย

“ฮ่าๆๆๆๆ  เสนาบดีหย่งแล้วอย่างไร ข้าพอใจที่จะประมูล 55,000  ตำลึงทอง  หากตระกูลหย่งมีเงินก็ประมูลต่อสิ”เสียงชายอีกผู้ที่นั่งอยู่อีกมุมเอ่ยยั่วยุขึ้น ก่อนจะเพิ่มราคาประมูล  จนชายที่โดนค่อนแคะเดือดดาลทันที

“เจ้ากล้าเหรอ  ดูสิว่ายังกล้าปากดีอีกหรือไม่  จัดการมัน!!!!”  คุณชายจากตระกูลหย่งไม่สนใจผู้ใด เพราะเสนาบดีหย่งผู้เป็นบิดามีอำนาจพอสมควรในเมืองหลวง จึงอวดเบ่งอ้างบารมีของบิดารังแกชาวบ้านไปทั่ว

ผู้คุ้มกันของคุณชายผู้อวดดีไม่รอช้าตบเท้าเข้าไปหาเรื่องคุณชายที่ถือพัดปิดบังใบหน้าซึ่งนั่งอยู่อีกฟากฝั่งทันที   ชายร่างโต 10 คนย่างเท้าออกจากโต๊ะได้ไม่ถึง 3 ก้าวก็ต้องชะงักเมื่อมีมีดหลายเล่มปักเฉียดปลายเท้าของแต่ละคนเพียงนิดเดียว

ผู้คนในหอโอสถชั้นสองส่วนใหญ่เป็นผู้มีชาติตระกูลที่ดีทั้งสิ้น ไม่ว่าจะมาจากตระกูลขุนนาง  คหบดี แม้แต่เศรษฐีพ่อค้า บางทีอาจจะมีคนจากราชวงศ์แฝงมาด้วยซ้ำ  คนเหล่านี้ค่อนข้างคุ้นชินกับเหตุการณ์เช่นนี้จึงไม่ตื่นตระหนกตกใจจนวุ่นวาย  แต่เฝ้ามองอย่างเงียบๆ  เพื่อทดสอบหอโอสถอีกทางหนึ่งด้วย  และหนึ่งในนั้นก็มีท่านเจ้าเมืองกับรองเจ้าเมืองด้วยเช่นกัน

“ใครมันกล้าขัดขวางข้า!!!!” คุณชายหย่งรู้สึกเหมือนโดนเหยียบหน้าจึงบันดาลโทสะขึ้น  ใบหน้าที่ค่อนข้างแหลมบิดเบี้ยวด้วยความโมโห

“ขออภัยคุณชาย  ทางหอโอสถเฟิ่งหวงขอความร่วมมืองดใช้กำลังภายในหอขอรับ” หลงจู๊จางที่ยืนอยู่บนเวทีประมูลโน้มตัวก้มศีรษะเล็กน้อยไปทางคุณชายหย่งที่ยืนวางก้ามอยู่ไม่ไกล  ด้วยท่าทีสงบไม่หวาดหวั่นกับเหตุการณ์เบื้องหน้า

“เป็นแค่ขี้ข้ากลับกล้าท้าทายข้า!!!”

“ฮ่าๆๆๆ  ช่างหน้าขัน  ที่คุณชายหย่งกล้าเอ่ยคำว่าขี้ข้าออกมา  มิใช่....มารดาท่านก็มีฐานะนั้นหรอกหรือ” คุณชายถือพัดที่อยู่อีกฟากฝั่งลดพัดลงเล็กน้อยก่อนจะจ้องมองไปยังชายหนุ่มหน้าแหลมที่ยังทำตัวโง่งมจนน่าขัน เสนาบดีหย่งมีอำนาจพอใช้ก็จริง   แต่ในเมืองหลวงยังมีเสือพยัคฆ์อีกมากที่มีบารมีล้นเหลือ  ตระกูลหย่งนับว่าเล็กน้อย

“นี่เจ้า...  เจ้า  มัวยืนบื้ออยู่อีกเจ้าพวกโง่  จัดการพวกมันให้หมด  พังไอหอโอสถนี่  แย่งโสมคนมาให้ข้า”  คุณชายหย่งที่เลือดขึ้นหน้าไม่สนใจว่าใครเป็นใครออกคำสั่งอย่างอุกอาจ 

หลงจู๊จางส่งสัญญาณให้ผู้ดูแลหอโอสถลงมือทันทีที่ชายฉกรรจ์ทั้ง 10 ขยับตัวตามคำสั่งของคุณชายหย่งผู้นั้น  ท่านเจ้าเมืองขยับกายเล็กน้อยอย่างเริ่มกังวลว่าหอโอสถอาจจะรับมือไม่ได้  แต่ซูเม่ยที่นั่งอยู่ใกล้ๆท่านเจ้าเมืองส่วยหน้าเบาๆให้กับท่านเจ้าเมือง  รอยยิ้มมุมปากเยือกเย็นของคุณหนูใหญ่ผู้นี้ ทำเอาเจ้าเมืองอย่างเขาถึงกับหนาวในอกแปลกๆ

‘อ่า  น่าตื่นเต้นแล้วสิ  คุณหนูใหญ่ตวนมู่ช่างเหมือนคนผู้นั้นจริงๆ’ รองเจ้าเมืองหลี่ห่าวอู๋คิดในใจที่สายตาคมก็ไม่ละไปจากภาพความวุ่นวายเบื้องหน้า ที่เขาเฝ้ารอว่าสตรีผู้นี้จะจัดการอย่างไร