บทที่ 26 กลับเมืองหลวง3

บทที่ 26  กลับเมืองหลวง3

สารจากจวนตระกูลตวนมู่ถูกส่งมาวังชินอ๋องเสมอ  ทั้งที่ตอนนี้ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงมีงานรัดตัว  เดินทางเข้าวังหลวงเป็นว่าเล่น และอยู่พูดคุยกับพระอนุชาจนดึกดื่นเสมอ   แต่สารจากเมืองหยางไม่มีฉบับไหนที่ตกหล่น 

ในขณะเดียวกันที่รับสารก็จะมีจดหมาย 1 ฉบับถูกส่งออกไป แม้จะไม่ได้รับการตอบกลับมาเลยสักครั้ง  กว่า 20 วันที่ผ่านมาเขาส่งไปถึง 3 ฉบับด้วยกันแต่ไร้วี่แววการตอบกลับมา

‘เฮ้อ... นางช่างใจแข็งยิ่งนัก’

ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงเปิดสารฉบับปัจจุบันที่ถูกส่งมาถึงมือเมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา  แต่กว่าเขาจะได้เปิดอ่านก็ปลายยามห้าย(23.00น.) ไปแล้ว  มือหนาคลี่สารที่ถูกส่งมาจากคนของเขาในจวนตระกูลตวนมู่ ก่อนจะกวาดสายตามองตัวอักษรที่เขียนมา

‘เตรียมออกเดินทางไปแคว้นหนาน’ ข้อความสั้นๆที่ถูกส่งมาแทบจะไม่อยู่ในสายตาของเขาตอนนี้ เพราะมีข้อความที่เขียนด้วยตัวอักษรขนาดเล็กแต่งดงามอยู่ตรงมุมกระดาษ

‘โรงน้ำชาเฟยหย่าตอบได้ทุกอย่าง   ท่านต้องปลอดภัย’

“ฮ่า  ฮ่า ฮ่า  โดนนางจับได้เสียแล้ว  หยู่หลงคงแสบเหมือนมารดาสินะ”  ชินอ๋องเมื่อเห็นข้อความถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดัง  จนองครักษ์เงาแทบตกลงมาจากที่หลบซ่อนด้วยความตกใจ 

เขายิ้มออกมาเต็มใบหน้าหลังจากที่เคร่งเครียดมาหลายวัน ทั้งเรื่องราวในราชสำนัก ทั้งเรื่องของสตรีอันเป็นที่รักและบุตรชายหญิง  ที่ทำเขากังวลไปหมดทุกอย่าง ยามนี้เขามีจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตเสียแล้ว

กว่าคืนนั้นจะได้เข้านอน  ชินอ๋องหนุ่มกลับนั่งลูบกระดาษที่มีลายมือของสตรีอันเป็นที่รัก  เขาสัมผัสได้ถึงความห่วงใยจากนางแล้ว  กำลังใจที่ถูกเติมเต็มจนล้นเหลือจากข้อความสั้นๆ ทำให้ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงหลับตาลงด้วยรอยยิ้ม  และนอนหลับสนิทที่สุดในรอบหลายวันที่ผ่านมา

ต้นยามซื่อ ( 09.00 น.)  เจ้าของวังชินอ๋องเตรียมเดินทางออกนอกวังไปย่านการค้าของเมืองหลวง  รถม้าค่อยๆเคลื่อนออกจากประตูของวังที่แทบจะปิดตายทุกเวลา  ไม่รับแขก ไม่มีงานเลี้ยง และไม่รับเทียบเชิญ  จนหญิงสาววัยออกเรือนทั้งหลายถึงกับน้ำตาตก   เพราะชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงมีราชโองการเลือกคู่ครองเอง  ซึ่งจะไม่มีสมรสพระราชทานมาบังคับเขาได้

รถม้าค่อยๆชะลอจอดที่โรงน้ำชาเฟยหย่าที่เพิ่งเปิดใหม่ได้ไม่นาน  แต่ด้วยความแปลกตาของอาคาร และการตกแต่งที่งดงาม  ทำให้มีลูกค้าไม่ขาดสาย  จนต้องจองก่อนถึงจะได้เข้าใช้บริการ  ที่นี่จึงเต็มไปด้วยลูกค้ากระเป๋าหนักทั้งหลาย โดยเฉพาะคุณหนูคุณชายจากจวนขุนนางหรือคหบดีผู้ร่ำรวย

“ถึงแล้วพะยะค่ะ”  เฟยหรง

ชินอ๋องเปิดม่านขึ้นก่อนจะเสด็จลงจากรถม้าสีดำโอ่อ่าหรูหรา  ประดับด้วยหยกเย็นรอบคันจึงทำให้บรรยากาศภายในเย็นกำลังดีไม่ร้อนจนเกินไป

“ท่านอ๋องเชิญเสด็จที่ห้องรับรองพะยะค่ะ”  ผู้จัดการโรงน้ำชาเมื่อเห็นบุคคลที่เขาเฝ้ารอตั้งแต่เช้าปรากฏกายขึ้นหน้าโรงน้ำชาก็ออกมารับเสด็จทันที  ตามคำสั่งตรงจากเจ้านายสาวเจ้าของโรงน้ำชาตัวจริง

ชินอ๋องเสด็จตามชายวัยกลางคนที่ออกมาต้อนรับไปยังชั้นสามของโรงน้ำชาแห่งนี้  ที่มีไว้สำหรับแขกคนสำคัญที่ต้องการข่าวสารเท่านั้น 

ใช่แล้วโรงน้ำชาเฟยหย่าคือหอขายข่าวที่สร้างขึ้นพร้อมกันในทุกแคว้นด้วยตำลึงจำนวนมหาศาล และเป็นกิจการภายใต้ตระกูลตวนมู่ที่ใครๆต่างคาดไม่ถึง

ประตูห้องรับรองถูกปิดลงพร้อมกับชายที่นำทางได้ออกจากห้องไป

“ท่านอ๋อง โรงน้ำชาแห่งนี้แปลกประหลาดยิ่งนักและชั้นนี้ก็ไม่มีแม้แต่กาน้ำชาด้วยซ้ำ  กระหม่อมว่ามันแปลกเกินไป”  เฟยหรง

“ชั้นนี้ไม่มีน้ำชาขายหรอก  เปิ่นหวางมาซื้ออย่างอื่น”  เฟยหรงเมื่อได้ฟังคำของท่านอ๋องก็ยิ่งงุนงง  แต่ไม่นานนักเขาก็ได้คำตอบที่ต้องการว่าท่านอ๋องมาซื้อสิ่งใด

ครืด....

เสียงเลื่อนของบางอย่างดังขึ้น  ก่อนที่ผนังห้องรับรองจะเลื่อนขึ้นจากพื้นหายไปบนเพดานห้อง  สร้างความตกตะลึงให้กับแขกสูงศักดิ์และองครักษ์หนุ่มอย่างยิ่ง

“ผนังเลื่อนได้....”  เสียงแผ่วเบาดังจากปากที่อ้าค้างขององครักษ์คนสนิท  แต่ชินอ๋องกลับเก็บอาการได้ดีกว่ามีเพียงดวงตาที่เบิกขึ้นเล็กน้อยเท่านั้นที่บ่งบอกว่าชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงกำลังตกตะลึงกับสิ่งนี้

“ต้องขออภัยที่ให้ลูกค้าต้องรอนาน”  ชายชราผู้หนึ่งกล่าวขึ้น ขณะที่เขาเดินมาจากอีกฝากฝั่งของผนังห้องที่ติดตั้งกลไกแปลกประหลาดไว้และห้องนี้ไม่เพียงมีกลไกแต่ยังมีกฎด้วย  กฎซึ่งเขียนติดไว้ก่อนจะเข้ามาว่า 

‘ผู้ที่เข้ามาจะต้องทิ้งยศถาบรรดาศักดิ์ไว้ด้านนอก  ภายในห้องจะมีเพียงผู้ขายกับลูกค้าเท่านั้น’

“ไม่เป็นไร”  ชินอ๋องกล่าวเสียงเรียบ

“นี่คือข้อมูลที่ลูกค้าต้องการ” ชายชราไม่ถามแม้สิ่งที่ลูกค้าต้องการ  แต่เขากลับวางเอกสารไว้ตรงหน้าลูกค้า เหมือนทราบความต้องการนั้นอยู่แล้วล่วงหน้า

ชินอ๋องหนุ่มหยิบเอกสารที่ถูกวางลงตรงหน้าขึ้นมาอ่าน โดยมีองครักษ์อย่างเฟยหรงยืนอยู่เบื้องหลัง  สายตาคมกวาดสายตาอ่านเอกสารแผ่นแล้วแผ่นเล่าก็รู้สึกตึงเครียดขึ้นมา เฉกเช่นเดียวกับเฟยหรงที่อ่านไปพร้อมกับเจ้านายของเขา

“ท่านอ๋อง นี่มัน.....”

“ใช่  ข้อมูลที่เรากำลังสืบหา  ที่สืบแทบตายก็ไม่สามารถโยงใยไปถึงข้อมูลเบื้องลึกเบื้องหลังได้”

“ข้อมูลครบถ้วนหรือไม่ขอรับ   หากข้อมูลครบถ้วนโรงน้ำชาเฟยหย่าขอปิดการขายเพียงเท่านี้  ส่วนเรื่องราคา เนื่องจากลูกค้าต้องการข้อมูลเพื่อปกป้องแว่นแคว้น ทางโรงน้ำชาเฟยหย่าจะไม่คิดเงินในส่วนนี้  ขอบคุณลูกค้าที่ใช้บริการขอรับ”  ชายชราพูดจบก็ถอยหลังจากไป  ก่อนที่ผนังจะค่อยๆเลื่อนลงมาดังเดิม  และผู้จัดการโรงน้ำชาก็มาเชิญแขกสูงศักดิ์กลับลงไปยังชั้นล่างที่เป็นในส่วนโรงน้ำชาอย่างแท้จริง

ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงเมื่อได้ข้อมูลที่ต้องการก็เสด็จขึ้นรถม้ามุ่งหน้าสู่วังหลวงทันที  เพื่อนำเอกสารนี้ถวายให้พระอนุชาซึ่งเป็นฮ่องเต้ของแคว้นซ่ง  และปรึกษาหาทางยับยั้งเรื่องที่จะเกิดขึ้นหรือหากไม่อาจยับยั้งคงต้องเตรียมการรับมือ....สงคราม