บทที่  4   ซื้อที่ดินเปลี่ยนตระกูล2

บทที่  4   ซื้อที่ดินเปลี่ยนตระกูล2

ครึ่งชั่วยามไม่ขาดไม่เกินหูอันฉีก็กลับมา  ซูเม่ยเรียกเก็บเงินและลุกขึ้นจากไปทันที  ร่างบางเยื้องย่างลงบันไดจากชั้นสองลงสู่ชั้นหนึ่งโดยมีสายตาดุดันจ้องมองจนลับสายตา  

“มองอันใดนักหนาขนลุกไปหมด  แต่จะว่าไปบุรุษผู้นั้นก็....ช่างเถอะ”  ซูเม่ยบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะส่ายหัวสะบัดความคิดไร้สาระและเดินตามท่านลุงอันฉีไปหานายช่างก่อสร้างจวน

หูอันฉีที่สืบเสาะหาช่างมาจากคนรู้จักที่ทำงานสำนักคุ้มกัน แนะนำนายช่างผู้นี้ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องฝีมือและความซื่อสัตย์  แม้ว่าจะไม่โด่งดังมาก  แต่ชาวบ้านต่างรู้จักกันดี  ท่านลุงอันฉีพานางลัดเลาะผ่านตรอกซอยไม่นานก็มาถึงร้านเล็กๆ ที่ขายอุปกรณ์ก่อสร้างไม่มากซึ่งมีลูกค้าอยู่เพียง 2 คนเท่านั้น

“ที่นี่ขอรับคุณหนู  ร้านของนายช่างหวังฉือ”  หูอันฉีหยุดเดินและเอ่ยขึ้น

“คุณหนูกับนายท่านต้องการสิ่งใด  แจ้งข้าน้อยได้เลยขอรับ” ไม่กี่ลมหายใจเมื่อซูเม่ยหยุดที่หน้าร้าน  เด็กหนุ่มคนหนึ่งก็ปราดเข้ามาต้อนรับทันทีด้วยท่าทีนอบน้อม

“ข้ามาพบนายช่างหวังฉือเขาอยู่หรือไม่”  หูอันฉีแจ้งจุดประสงค์การมาทันที

“อยู่ขอรับ  เชิญด้านในทางนี้”  ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็เดินนำทั้งสองไปยังห้องเล็กๆห้องหนึ่งที่คาดว่าจะเป็นห้องทำงานของนายช่าง

เด็กหนุ่มคนนั้นแท้จริงเป็นบุตรชายของนายช่างหวังฉือ  เพราะร้านก่อสร้างขนาดเล็กที่มีลูกค้าวันหนึ่งไม่ถึง 5 คน ไม่อาจจ้างคนงานประจำได้จึงได้แต่ใช้แรงงานจากคนในครอบครัวเท่านั้น   และงานรับก่อสร้างก็มีแต่งานเล็กๆจากชาวบ้านเท่านั้น

คนรู้จักของท่านลุงอันฉีเล่าว่า   เมื่อก่อนนายช่างหวังฉือมีชื่อเสียงมากแต่โดนผู้มีอิทธิพลขัดขาตัดหน้างานเอางานใหญ่ๆมาโดยตลอด  เนื่องจากลูกสาวของนายช่างหวังฉือดันไปถูกตาต้องใจเศรษฐีเฒ่าผู้หนึ่งถึงขนาดจะรับไปเป็นอนุ  แต่ชายแก่คราวพ่อไหนเลยนายช่างจะยินยอมยกบุตรสาวให้จึงเกิดเรื่องขึ้น 

‘ตัดเส้นทางทำมาหากินผู้อื่นเพื่อสนองตัณหาของตัวเอง  น่ารังเกียจยิ่งนัก’ ซูเม่ยได้ฟังเรื่องราวก็นึกสมเพชเศรษฐีผู้นั้น  แล้วก็อดสงสารครอบครัวนายช่างไม่ได้

“ท่านพ่อขอรับ  มีคุณหนูกับนายท่านมาขอพบขอรับ”  เด็กหนุ่มเดินไปเคาะประตูไม้เล็กน้อยก่อนจะรายงานคนข้างใน

“เชิญทั้งสองเข้ามาได้เลยอาเฉิน”  เสียงแหบพร่าเล็กน้อยกล่าวตอบกลับทันที

“เชิญท่านทั้งสองขอรับ”  อาเฉินหรือหวังเซิงเฉินที่คนในห้องเรียกขานเปิดประตูและผายมือเชิญทั้งนางและท่านลุงอันฉีเข้าไปด้วยความนอบน้อม

“ข้าขอคาระวะ  ท่านทั้งสองเชิญนั่งก่อนขอรับ” หวังฉือลุกขึ้นยืนก้มหัวเล็กน้อย  ก่อนจะผายมือเชิญทั้งสองที่คาดว่าจะมาเป็นลูกค้าของเขาในวันนี้นั่งตรงชุดรับแขกเล็กๆถัดจากโต๊ะทำงานของเขาไม่มาก  ก่อนจะหันไปยกน้ำชามารับแขกด้วยตนเองอย่างกระตือรือร้น เนื่องจากเขาไม่มีลูกค้ามานานแล้วนั่นเองจึงรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย

“ท่านทั้งสองมีเรื่องอะไรให้ข้ารับใช้แจ้งมาได้เลยขอรับ”  หวังฉือเมื่อยกน้ำชาเสร็จก็รีบนั่งลงสอบถามทันที

ซูเม่ยที่กำลังกวาดตามองเครื่องเรือนภายในห้องที่ดูประณีตงดงามก็เก็บสายตากลับมา ก่อนจะเริ่มพูดคุยจุดประสงค์ที่มาทันที

“นายช่างหวัง  ข้าชื่อตวนมู่ซูเม่ยอยากจะสร้างเรือนใหม่สักหลังที่ชานเมืองหยางติดกับเขาอินซาน จึงต้องมารบกวนนายช่างแล้ว”  ซูเม่ยเห็นท่าทางกระตือรือร้นของนายช่างหวังนั้นก็พอใจ และแนะนำตัวทันทีอย่างสุภาพ 

กริยาแช่มช้อยงดงามอยู่ท่ามกลางสายตา 2  คู่  คู่หนึ่งของนายช่างหวังที่อดชื่นชมคุณหนูผู้นี้ไม่ได้  อีกคู่หนึ่งของหูอันฉี  ที่มองท่าทีเรียบร้อยนั้นเปรียบเทียบกับท่วงท่าฟาดฟันโจรป่าที่ต่างกันลิบลับ 

‘คุณหนูคิดจะล่อลวงผู้คนแล้ว’

และการตกลงสร้างบ้านก็เขียนสัญญาเป็นที่เรียบร้อย  แบบบ้านนั้นนางเตรียมมาด้วยซึ่งคัดแบบมาจากตำราภายในมิติ  แบบจวนสไตล์จีนโบราณตั้งบนที่ดิน 200 หมู่ ล้อมรั้วกำแพงรอบที่ดิน 2,000 หมู่สูง 2 จั้งด้วยอิฐ  ซึ่งทำเอานายช่างหวังฉือเกือบหงายหลังตกเก้าอี้ไปเลยทีเดียว  กว่าจะลงชื่อในสัญญาได้ก็เกือบ 2 เค่อ  เพราะนายช่างมือสั่นไม่สามารถจับพู่กันได้ 

นอกจากสัญญาสร้างจวนแล้ว  นางยังจะทำสัญญาสร้างที่พักคนงานเพิ่มด้วย ซึ่งเป็นอาคารสองชั้น  4  อาคาร จำนวน 500 ห้อง  ทำเอานายช่างหวังถึงกับเป็นลมสิ้นสติ  จนนางต้องนัดผ่านหวังเซิงเฉินอีกครั้งในวันพรุ่งนี้เรื่องคุยรายละเอียด  เพราะคาดว่ากว่านายช่างหวังจะฟื้นคงจะเป็นชั่วยาม

เมื่อออกจากร้านของนายช่างหวัง ซูเม่ยก็กลับโรงเตี๊ยมทันที  

“เด็กๆคงชะเง้อหาแล้วเป็นแน่ ท่านลุงอันฉี”  ซูเม่ยเอ่ยขึ้นด้วยความกังวล 

“ข้าน้อยก็คิดไม่ต่างกันขอรับ  คุณหนู คุณชายอยู่แต่ในห้องคงเบื่อและกังวลไม่น้อยเลย”  หูอันฉีตอบอย่างเห็นด้วย  ก่อนจะเร่งฝีเท้ารีบกลับโรงเตี๊ยมไม่ต่างจากซูเม่ยเลย