บทที่ 5 บ้านใหม่กับการเตรียมเสบียง3

บทที่ 5  บ้านใหม่กับการเตรียมเสบียง3

ปลายยามโหย่วแล้ว (19.00) ห้องทำงานของเรือนเหลียนฮวายังคงสว่างไสว  เสียงปรึกษาแผ่วเบายังคงดังเล็ดลอดออกมาไม่ขาดสาย

“ท่านลุงอันฉี  วันพรุ่งเพื่อนๆของท่านลุงจะเดินทางมาถึงยามใดเจ้าคะ” 

“คงจะไม่เกินยามซื่อ(9.00-11.00) ขอรับ บางคนอาจจะมีครอบครัวตามมาด้วย  ทั้งหมดน่าจะเกือบ 100  คน”  หูอันฉีกล่าวรายงาน

“เยอะถึงเพียงนั้นเลยหรือพี่ฉี”  กัวเหวินชางตาโตขึ้นด้วยความตกใจ  เจ้าของชื่อที่ถูกถามได้แต่พยักหน้ารับเบาๆ

‘อันที่จริงมีมากกว่านั้นเสียอีก นี่เป็นเพียงส่วนน้อยเท่านั้น หึหึ’  หูอันฉีคิดในใจ

“คนที่มีครอบครัวท่านลุงอันฉีก็ให้นายช่างหวังสร้างเรือนเล็กๆ ใกล้กับอาคารที่พักคนงานได้เลย” ซูเม่ยเมื่อทราบว่ามีบางคนมีครอบครัวก็นึกถึงที่พักตามรีสอร์ตเป็นหลังๆทันที  ต่อไปคงต้องซื้อที่ดินเพิ่มและสร้างเป็นหมู่บ้านไปเลย

“....”  หูอันฉีพยักหน้าอย่างเข้าใจ และดีใจแทนเพื่อนๆที่กำลังเดินทางมาถึง  ก่อนหน้านี้ทุกคนต่างระหกระเหินเร่ร่อนกันคนละทิศละทางปกปิดตัวตนเร้นกายอยู่อย่างยากลำบาก ครานี้คงจะสบายขึ้นเสียที

“สวนผลไม้ตอนนี้ได้ผลดียิ่งนัก  ผิงกั่ว  จวี๋จือ  เถาจื่อ คงราว 6 เดือนจะเริ่มเก็บเกี่ยว  ส่วนซีกวา  ผูเถา  เฉ่าเหมย หน้าหนาวนี้ก็เก็บเกี่ยวได้แล้วขอรับ” เจียงลู่คงที่เป็นหัวหน้าสวนผลไม้รายงานความคืบหน้าของหน้าที่ตนเอง

“แปลงนาอีกราว 2 สัปดาห์ก็เก็บเกี่ยวได้แล้วขอรับ  ข้าวพันธุ์นี้ได้ผลผลิตรวดเร็วยิ่งนัก ปกติกว่าจะเก็บเกี่ยวได้ต้องรอราว 4  เดือนทีเดียว”  กัวเหวินชางก็ไม่น้อยหน้ากล่าวรายงานผลงานของตนปนตั้งข้อสังเกตเล็กน้อย

‘อ่า  ไม่เร็วได้อย่างไร วารีมรกตของนางเร่งแล้วเร่งอีกเช่นนี้’  ซูเม่ยคิดในใจ

“ส่วนโรงเรือนเลี้ยงสัตว์ทั้งไก่และเป็ดอย่างละ 150  ตัวออกไข่รอบแรกแล้ว   ปลาก็โตพอจะนำมาทำอาหารได้  หมู 60  ตัวอาจจะต้องรออีกสองสามเดือนขอรับ” เจียงลู่คงเมื่อเห็นคุณหนูยังไม่กล่าวแสดงความเห็นอันใดก็รายงานต่อทันที

“คุณหนูใหญ่ขอรับโรงเรือนสัตว์ของเราจะทนหน้าหนาวได้หรือขอรับ” หูอันฉีที่นั่งฟังอย่างตั้งใจกล่าวเสริมขึ้น เพราะสัตว์พวกนี้มักเปราะบางอ่อนแอ หากหนาวยาวนานเช่นที่คุณหนูกังวล พวกมันอาจจะไม่รอด

ซูเม่ยได้ฟังคำถามนั้นก็ครุ่นคิดเล็กน้อย  โลกโน้นของนางพวกโรงเรือนมักจะเป็นแบบปิด ถ้าหากดัดแปลงมาใช้กับที่นี่คงจะได้ผลเช่นกัน

“วันพรุ่งข้าจะลองออกไปหาของบางอย่างที่ท่าเรือ  หากโชคดีเราจะได้นำมาดัดแปลงโรงเรือนให้ทนรับหน้าหนาวนี้ได้”  เมืองหยางเป็นเมืองท่าที่มักจะมีชาวต่างแดนมาขายของนางจะลองหาผ้าใบดู  หากไม่มีจริงๆค่อยหาข้ออ้างนำออกมาจากในมิติ

ทุกคนพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“สวนผักช่วงนี้หนักหน่อยขอรับ  อาจจะต้องหาคนงานเพิ่ม  เพราะผักเก็บเกี่ยวได้เร็ว ทั้งผลผลิตที่ได้ก็ต้นใหญ่อวบอ้วนทั้งนั้น  และยังต้องปลูกต่อเรื่อยๆ  คนงานที่มีอยู่งานล้นมือเสียแล้ว”  กัวเหวินชางเริ่มหนักใจกับปัญหาคนงาน กับงานที่ไม่สอดคล้องกัน  สวนผักจะว่าง่ายก็ง่าย  แต่เนื่องจากผักค่อนข้างโตเร็วจนน่าประหลาดทำให้แผนที่วางไว้อาจจะต้องปรับเปลี่ยน  กว่าจะถึงหน้าหนาวผักคงได้ราว 4 รอบ แทนที่จะเป็น 3 รอบที่วางไว้ตอนแรก

“ท่านอาชางจัดคนงานเพิ่มตามสมควรได้เลย  หากจะให้ดีสร้างโรงเรือนตามแบบนี้เพิ่มสัก 10 หลัง  ข้าจะทดลองปลูกผักในฤดูหนาว  เตรียมต้นกล้าซีหงซื่อ (มะเขือเทศ)  ไป๋ช่าย(ผักขาดขาว)  คงชินช่าย(ผักบุ้ง) ชิงช่าย(กวางตุ้ง) ไว้ให้มากเสียหน่อย หน้าหนาวนี้จวนตระกูลตวนมู่จะได้มีผักสดกินในหน้าหนาวกัน” ซูเม่ยพูดพร้อมกับยื่นกระดาษออกแบบโรงเรือนที่มีระบบเปิดปิดหลังคาได้ให้กับกัวเหวินชาง

บุรุษวัยกลางคนทั้งสามต่างตกอยู่ในภวังค์ความคิดที่มีคำว่า ‘ปลูกผักหน้าหนาว’ วนเวียนอยู่ในหัว รับแบบโรงเรือนมาก่อนจะพากันรุมจ้องจนกระดาษแบบทะลุ  พร้อมกับจินตนาการภาพตามแบบ ก่อนจะพอนึกผลได้ลางๆ ว่าวิธีการเช่นนี้น่าจะพอมีความเป็นไปได้   

“ท่านลุงอันฉีเนินสูงติดริมน้ำตรงท้ายไร่เป็นไปได้หรือไม่ถ้าจะเลี้ยงม้าสัก  100  ตัว” ซูเม่ยถามขึ้นทำให้บุรุษทั้งหลายหลุดจากภวังค์สวนผัก

“ย่อมได้ขอรับคุณหนูใหญ่  ที่ตรงนั้นกว้างขวางอาจจะพอเลี้ยงได้ถึง 500 ตัวด้วยซ้ำ”  หูอันฉีพอคุณหนูพูดถึงม้าเขาก็ตาใสระริกอย่างตื่นเต้นขึ้นมาทันที  อาชาพ่วงพีฝีเท้าว่องไวแข็งแรงไหนเลยจะสู้ม้าศึกเหงื่อโลหิต  ม้าที่ฉลาดและซื่อสัตย์ที่สุด

“ต้องรบกวนท่านลุงอันฉีแล้ว  หาผู้เชี่ยวชาญกับหมอมาประจำที่โรงเลี้ยงม้าด้วยนะเจ้าคะ”

“ได้ขอรับคุณหนู” หูอันฉีระงับความตื่นเต้น ก่อนจะตอบรับทันที

“หน้าหนาวใกล้เข้ามาแล้ว  ข้าวของเราแม้จะเก็บเกี่ยวได้หลายหมื่นชั่ง  แต่ไม่ควรชะล่าใจ  ตระกูลเราต้องเลี้ยงคนจำนวนมาก กระจายคนของเราออกไปเมืองใกล้เคียงกว้านซื้อข้าว  แป้ง ธัญพืชมาให้มากเสียหน่อย โดยเฉพาะข้าวโพด” 

“ข้าวโพดที่เรามีก็มากพอสำหรับสัตว์แล้วนะขอรับ”  เจียงลู่คงทักท้วงขึ้น เพราะก่อนหน้าเขาได้ไปรับซื้อข้าวโพดจากหมู่บ้านหนึ่งมาเตรียมไว้สำหรับทำอาหารสัตว์แล้ว ซึ่งเพียงพอแน่นอน

“ข้าวโพดนอกจากสัตว์แล้วคนก็กินได้  แล้วยังเป็นแหล่งพลังงานที่ดีทำให้ร่างกายอบอุ่นอีกด้วยซื้อมาเก็บไว้ย่อมมีประโยชน์  วันพรุ่งนี้ก็เอามาสักสองสามตะกร้าเถิด ข้าจะทำอาหารให้ลองกินกันดู”  ซูเม่ยที่มีความรู้เรื่องอาหารอัดอยู่เต็มหัวก็อธิบายให้ท่านลุงท่านอาเข้าใจทันที ทอดมันข้าวโพด   ซุปข้าวโพด  ไหนจะของกินเล่นอย่างข้าวโพดคั่วราดน้ำผึ้ง  และยังมีของคาวหวานอีกหลายชนิดที่ทำจากแป้งข้าวโพด 

“....” บุรุษทั้งสามฟังอย่างตั้งใจทั้งยังชื่นชมในความรอบรู้ของคุณหนู   เพราะเรื่องปากท้องย่อมสำคัญในหน้าหนาวนี้เป็นอย่างมาก  ยิ่งมีมากยิ่งอุ่นใจ

“อีก 7 วันข้างหน้าข้าจะขึ้นเขาอินซานเตรียมคนของเราไปสัก 10  คน  เราจะไปหาเสบียงเพิ่มกัน”

“ขอรับ/ขอรับ/ขอรับ”

ปลายสารทฤดู สายลมแผ่วเบาใบไม้ปลิดปลิวใบแล้วใบเล่าเป็นภาพที่งดงามในสายตาของคนมีเงิน เศรษฐี  คหบดี  แต่กลับกลายเป็นสัญญาณของช่วงชีวิตที่ทุกข์ทรมานสำหรับคนยากไร้ ชนชั้นเกษตรกร  เหมันต์ฤดูกำลังมาเยือนในไม่ช้า  แต่ละเมืองเริ่มติดประกาศเตือนประชาชนเกี่ยวกับวิกฤตภัยธรรมชาติที่กำลังจะเกิดขึ้น  หน้าหนาวที่ยาวนานกว่าทุกปี  และอาจจะมีพายุหิมะตามมา   

ซูเม่ยก็เตรียมความพร้อมสำหรับครอบครัวของนางเช่นกัน