ตอนที่4

ร่างบอบบางในชุดสีน้ำเงินเข้มรัดกุม ผมยาวสลวยสีดำขลับถูกรวบขึ้นเป็นหางม้ากลางศีรษะจับยึดเอาไว้ด้วยปิ่นหงส์สีทองอร่ามเพียงชิ้นเดียว ขับให้ใบหน้าขาวผ่องยิ่งดูโดดเด่น ดวงตาหงส์หวานซึ้งที่ทอประกายอ่อนโยนอยู่เป็นนิจ ในวันนี้กลับเปล่งประกายกล้าแกร่งอย่างไม่เคยมาก่อน ช่างงดงามสะกดสายตาของผู้พบเห็น ขาเรียวเยื้องย่างเข้ามาภายในท้องพระโรงอันโออ่าอย่างมั่นคง ดูมั่นใจในตัวเองอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน บรรดาขุนนางที่มารวมตัวกันเพื่อหารือถึงสถานการณ์ในตอนนี้ ต่างจ้องมององค์หญิงผู้เป็นยอดดวงใจของคนทั้งแคว้นอย่างตกตะลึง

องค์หญิงซ่งเฟยหย่าผู้งดงามอ่อนหวาน วันนี้มีบางอย่างที่ดูแปลกไป เรียกให้ทุกสายตาต้องหันมองอย่างแปลกใจ แต่สายตาหงส์กลับจับจ้องเพียงร่างบอบบางของสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่มีดวงตาคล้ายคลึงกันกับนางเท่านั้น

"หย่าหยา"

เสียงหวานที่สั่นเครือของฮองเฮาแห่งแคว้นซ่ง ต้วนซือเซียง ใบหน้างามนั้นหม่นเศร้า หันมามองธิดาผู้เป็นที่รัก แต่ในสายพระเนตรนั้นกลับเห็นผู้เป็นบุตรสาวถึงสองคน จนต้องกะพริบตาอีกครั้ง

"เสด็จแม่"

ใบหน้างดงาม ดวงตาหงส์ที่ไม่เคยต้องหลั่งน้ำตามาก่อน กลับมีหยาดน้ำไหลรินออกมาเมื่อเห็นใบหน้าของสตรีผู้เป็นมารดาตรงหน้า กายบางที่โผเข้าหาอ้อมกอดอุ่นที่โหยหามาตลอด โอบกระชับร่างบางของผู้เป็นมารดาที่กอดนางเอาไว้แนบอก

"ไม่เป็นไรนะลูกรัก เจ้าไม่ต้องกลัวสิ่งใด"

ฝ่ามืออุ่นที่ลูบลงบนศีรษะเล็กอย่างต้องการปลอบประโลม แม้ในใจของพระนางเองจะรู้สึกหวาดหวั่นไม่น้อยเช่นกัน แต่ร่างบอบบางในอ้อมแขนที่กำลังสะอื้นไห้ ทำให้พระองค์จำต้องเข้มแข็ง

ส่วนสตรีที่ทุกคนต่างเข้าใจว่าองค์หญิงคนงามคงจะเสียขวัญ กลับโอบกอดร่างของมารดาเอาไว้แน่น อุ่นเหลือเกิน อ้อมกอดนี้ช่างอบอุ่นยิ่งนัก ข้าจะรักษาอ้อมกอดนี้เอาไว้ด้วยชีวิตของข้า 

สองร่างที่กำลังโอบกอดกันอยู่นั้นจำต้องผละออกจากกัน เมื่อมีเสียงฝีเท้าของคนจำนวนมากกำลังมุ่งตรงมาที่นี่ ก่อนจะปรากฏบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ผู้เป็นองครักษ์ข้างกายของผู้ครองแคว้นที่ตรงเข้ามาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าสตรีทั้งสอง

"ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ"

"ท่านหัวหน้าองครักษ์เว่ย เกิดอะไรขึ้น"

ต้วนฮองเฮาที่เอ่ยถามขึ้นอย่างหวาดหวั่น เมื่อเห็นบุรุษผู้ที่อยู่ข้างกายผู้เป็นสวามีเป็นดังเงามิเคยออกห่างแม้เพียงก้าว แต่ตอนนี้กลับมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่

เว่ยจี้ชวน หัวหน้าองครักษ์ผู้เป็นข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของเจ้าผู้ครองแคว้น ต้องจำใจละทิ้งนายเหลือหัว เพราะได้รับมอบหมายจากผู้เป็นใหญ่เจ้าของชีวิตของเขา ให้อารักขาสตรีผู้สูงศักดิ์อันเป็นที่รักของผู้เป็นนายทั้งสองพระองค์ไปยังแคว้นหยวน 

"สถานการณ์ตอนนี้ไม่สู้ดีนัก เชิญทั้งสองพระองค์ไปกับกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

ประโยคนั้นขององครักษ์เว่ยสร้างความหวาดหวั่นให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะฮองเฮาของแคว้น

"ไปไหน แล้วเจ้าทิ้งฝ่าบาทมาได้อย่างไรกัน กลับไปเดี๋ยวนี้ เว่ยจี้ชวน"

ต้วนฮองเฮาที่กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นระรัว หัวใจบีบรัดจนปวดหน่วง

"เป็นประสงค์ของฝ่าบาท ให้กระหม่อมนำเสด็จทั้งสองพระองค์สู่แคว้นหยวนพ่ะย่ะค่ะ"

ได้ยินประโยคนั้นจากปากของคนสนิทของพระสวามี พระนางพลันเข้าใจสถานการณ์ มือบอบบางนั้นสั่นเทา หลับตาลงอย่างตัดสินใจ

"ท่านองครักษ์เว่ย ท่านจงพาองค์หญิงไปแต่เพียงผู้เดียวเถิด เราจะขออยู่ที่นี่เคียงข้างฝ่าบาท"

"คงจะไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ นี่เป็นความต้องการของฝ่าบาทกระหม่อมมิอาจขัดพระประสงค์ได้"

องครักษ์เว่ยแม้จะอยากกลับไปต่อสู้เคียงข้างนายเหนือหัวมากเพียงใด แต่ก็ไม่อาจละทิ้งดวงใจของผู้เป็นนายได้เช่นกัน

"เช่นนั้น ท่านก็จงนำไปแต่ร่างของเราเถิด เรามิอาจละทิ้งพระสวามีให้เดียวดายได้"

ต้วนฮองเฮาที่กล่าวขึ้นอย่างหนักแน่น หากวันนี้พระองค์ต้องตาย ก็ขอตายเคียงข้างบุรุษผู้เป็นที่รัก

จนเกิดเสียงคัดค้านขึ้นจากทุกคนที่ต่างจงรักภักดี ภาพความห่วงใยของทุกคนที่มีต่อนางและพระมารดา ทำให้ซ่งเฟยหย่าอดที่จะตื้นตันใจมิได้ ทุกคนต่างล้วนเต็มใจที่จะปกป้องพวกนางแม้ตัวต้องตาย

"จะไม่มีใครต้องไปไหนทั้งนั้น"

เสียงหวานที่กล่าวขึ้น ทำให้ทุกสายตาต่างหันไปจับจ้องพระพักตร์งดงามขององค์หญิงซ่งเฟยหย่า

นัยน์ตาหงส์ดำขลับที่กวาดตามองไปยังทุกคนที่ต่างหยุดฟังนาง

"เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ทุกท่านได้โปรดฟังข้าสักนิด"

เสียงหวานที่เอื้อนเอ่ยขึ้น พยายามใช้ความสงบเยือกเย็นเอ่ยกับทุกคนที่พยายามปกป้องนางอย่างสุดความสามารถ แม้รูปลักษณ์ของนางตอนนี้จะเป็นเพียงแค่เด็กสาว แต่แววตามุ่งมั่นกล้าแกร่งนั้น กลับสามารถหยุดทุกคนเอาไว้ที่นางได้

"แม้นข้าหนีรอดแล้วอย่างไร หากไร้ซึ่งแผ่นดินและคนที่รัก หากเหลือข้ามีชีวิตรอดอยู่เพียงลำพังอย่างโดดเดี่ยวมิสู้ตายเสียวันนี้ไม่ดีกว่าหรอกหรือ หากต้องเหลือตัวคนเดียวมันทุกข์ทรมานกว่าการตายมากนัก และอีกอย่างพวกท่านจะให้ข้าหนีเอาตัวรอดแล้วทิ้งพวกท่าน ทิ้งประชาชนไปหรือ ข้าทำมิได้"

สิ้นคำกล่าวนั้นทุกสายตาต่างจับจ้องร่างบอบบางอย่างเทิดทูน

"องค์หญิง"

"หย่าหยา"

ต้วนฮองเฮาที่ทอดสายตามองผู้เป็นธิดาอย่างภาคภูมิใจ นางโตแล้วจริงๆ

"ท่านองครักษ์เว่ย เรามีกำลังอยู่ที่นี่เท่าไหร่หรือ"

"เอ่อ ทหารองครักษ์หนึ่งพันนายพ่ะย่ะค่ะและทหารที่ประจำอยู่รอบวังหลวงอีกหนึ่งพันนาย"

"รบกวนท่าน เรียกทหารทั้งหมดมารวมตัวกันหน้าท้องพระโรง แบ่งทหารองครักษ์ฝีมือดีไว้ที่นี่ห้าสิบนาย คัดเลือกผู้ที่เชี่ยวชาญธนูและทหารอีกห้าร้อยนาย ที่เหลือทั้งหมดไปช่วยเสด็จพ่อ"

หากนางจำไม่ผิดยังมีทหารของแคว้นจ้าว ที่นำโดยองค์ชายใหญ่จ้าวฉีหนานผู้นั้น นำกำลังสามร้อยนายดักซุ่มอยู่ในเส้นทางที่พวกนางจะหลบหนีไปยังแคว้นหยวน

เว่ยจี้ชวนที่มองใบหน้างามตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ จึงเอ่ยถามขึ้น

"องค์หญิงจะนำพลธนูไปทำไมหรือพ่ะย่ะค่ะ"

ใบหน้างามที่หยัดยิ้มขึ้นนัยน์ตาหงส์แข็งกร้าวเย็นชาจนองครักษ์หนุ่มสัมผัสได้ถึงอายสังหาร ก่อนมันจะหายไปอย่างรวดเร็ว คงเป็นเขาที่ตาฝาดไปเอง เสียงหวานที่เอื้อนเอ่ยทำให้องครักษ์เว่ยต้องให้ความสนใจร่างบอบบางตรงหน้าอีกครั้ง

"ท่านคงไม่คิดว่าแคว้นจ้าวจะเปิดทางให้เราหลุดรอดออกไปง่ายๆ ข้าคิดว่าคงมีกำลังทหารแคว้นจ้าวที่ซุ่มอยู่ระหว่างทางหลบหนีเป็นแน่ เพราะพวกนั้นก็ต้องคาดการณ์เอาไว้อยู่แล้วว่าเราจะต้องหลบหนีเข้าแคว้นหยวน"

เว่ยจี้ชวนที่มององค์หญิงคนงามอย่างตกตะลึงอีกครั้ง ยอมรับว่าเขาไม่ทันคิดจริงๆ

"ข้าอยากให้ทำทีว่าเราจะหลบหนี ให้หาสตรีมาปลอมตัวเป็นข้าเดินทางไปในขบวน เมื่อศัตรูเปิดเผยตัวก็ให้พลธนูที่ซุ่มอยู่ระดมยิงธนูกำจัดฝ่ายตรงข้ามซะ"

ทุกคนในท้องพระโรงต่างจ้องมองร่างบางอย่างพิจารณาไม่เว้นแม้กระทั่งผู้เป็นมารดาของนาง องค์หญิงผู้มีจิตเมตตาเหตุใดถึงคิดการณ์ได้ถึงเพียงนี้