เหล่าพี่น้องของนาง

เสิ่นเยว่มองเขาเล็กน้อย แต่นางไม่ได้ตอบกลับคำพูดของหลี่เซวียนนางนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างแต่ภายในใจกลับคิดไปอีกแบบ

เจ้าคงจะอยากให้ครบหนึ่งปีพรุ่งนี้เลยล่ะสิ จะได้รีบพาแม่สองดอกบัวนั่นเข้าจวน 

เสิ่นเยว่มองค้อนเขาหนึ่งทีแต่ไม่ได้พูดสิ่งใดออกมา แล้วทั้งสองคนก็นั่งเงียบไปตลอดการเดินทาง

รถม้าของตระกูลหลี่จอดลงที่หน้าประตูใหญ่ของจวนตระกูลเสิ่น หลี่เซวียนลงมาจากรถม้าก่อน  จากนั้นก็คอยประคองเสิ่นเยว่ตามลงมาแม้นางจะยังเคืองหลี่เซวียนแต่นางก็ยังจำได้ว่าตนเองยังต้องเล่นละครตบตาครอบครัวของนางอยู่ เสิ่นเยว่สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วปั้นหน้ายิ้มแสนอ่อนหวานดูมีความสุขเดินลงรถม้าตามการประคองของหลี่เซวียน

ทั้งสองคนเดินเข้าประตูใหญ่ด้านหลังมีบ่าวไพร่ที่ช่วยกันขนของฝากลงจากรถม้า พี่ชายทั้งห้าของเสิ่นเยว่มายืนรอนางตั้งแต่เช้าแล้ว เมื่อพวกเขาเห็นน้องสาวคนเล็กเดินมากับเจ้าหน้าหยก พวกเขาก็รีบเข้าไปล้อมนางเอาไว้ เบียดหลี่เซวียนออกไปไกลจากนั้นต่างชิงกันถามนางเสียงเซ็งแซ่ เป็นเสิ่นฮูหยินที่เดินเข้ามาห้าม นางจ้องพวกเขาตาเขม็งทั้งห้าจึงได้ถอยห่างออกจากเสิ่นเยว่ไป

เสิ่นเยว่ได้แต่ส่ายหัวอย่างจนใจให้กับพี่ชายทั้งห้าของนาง

พวกเขาทั้งหมดเดินเข้าห้องโถงหลักไป ที่นั่นมีมหาเสนาบดีเสิ่นกับเสิ่นฮูหยินนั่งอยู่ เสิ่นเยว่กับหลี่เซวียนคุกเข่าคารวะทั้งสองตามพิธี จากนั้นหลี่เซวียนก็ถูกพี่ชายทั้งห้าของเสิ่นเยว่ลากออกไป นางไม่สนใจว่าพี่ชายของนางจะจัดการยังไงกับหลี่เซวียน นางกับเสิ่นฮูหยินเดินตรงไปที่เรือนเดิมที่นางเคยพัก

“อยู่ที่นั่นเป็นอย่าไรบ้าง แม่สามีของเจ้าคงจะไม่ทำให้เจ้าลำบากใจกระมัง”

เสิ่นเยว่ส่ายหัว

“นางดีมากเจ้าค่ะ ไม่ค่อยเคร่งครัดเท่าใดนักข้าจึงอยูที่นั่นได้อย่างหายใจหายคอได้สะดวก อีกอย่างท่านพ่อของหลี่เซวียนก็ค่อนข้างเอ็นดูข้าเจ้าค่ะ ข้าไม่มีอะไรต้องให้ลำบากท่านแม่วางใจได้”

เสิ่นฮูหยินพยักหน้า

”ก็ลองเขากล้าทำให้เจ้าลำบากใจดูสิ ข้าจะฟ้องศิษย์พี่ใหญ่ให้ลงโทษเขาไม่ให้กลับมาที่เมืองหลวงอีกเลย

นางพูดเสียงเบากับตนเอง แต่เสินเยว่กลับได้ยิน

“ท่านแม่พูดถึงใครหรือเจ้าคะ”

เสิ่นฮูหยินยิ้มให้นาง 

“ไม่มีอะไรหรอกเจ้าดูซิว่าที่เรือนยังขาดเหลืออะไรบ้าง แม่จะได้ให้บ่าวจัดหามาให้ ลูกเขยมาค้างที่จวนตระกูลเสิ่นครั้งแรกจะทำให้เสียหน้าไม่ได้”

เสิ่นเยว่เบะปากในใจ ไม่จำเป็นต้องใส่ใจยังไงเขาก็ยังต้องนอนบนตั่งแยกจากนางอยู่ดี เตรียมให้ดีไปก็เท่านั้น

ทางด้านหลี่เซวียน เขาเดินตามพี่ชายทั้งห้าของเสินเยว่มาที่ลานฝึกด้านหลังของจวน นี่เป็นครั้งที่สองที่หลี่เซวียนมาที่นี่ ครั้งแรกเขาไปแค่ที่เรือนของเสิ่นเยว่ ไม่นึกเลยว่าตระกูลเสิ่นจะมีลานฝึกยุทธที่กว้างขวางขนาดนี้ พวกเขาล้วนมิใช่ขุนนางฝ่ายบู๊ เหตุใดจึงต้องมีลานฝึกยุทธเอาไว้ที่เรือน 

            เสิ่นซีห่าวพี่ชายคนที่ห้าของเสิ่นเยว่โยนหอกให้หลี่เซวียน

“น้องเขยวันนี้เจ้าพึ่งมาตระกูลเสิ่นของเราเป็นครั้งแรก เจ้าคงยังไม่รู้ว่านี่เป็นกฎการต้อนรับแขกที่มาเยือนของเราหวังว่าเจ้าจะเข้าใจ”

หลี่เซวียนมองหอกในมืออย่างสบายๆ ไม่มีท่าทีตื่นตระหนกสักนิด เขาเริ่มฝึกหอกมาตั้งแต่อายุห้าขวบ เรื่องนี้เป็นแค่เรื่องขำๆ สำหรับเขา   หลี่เซวียนมองเหล่าพี่ชายของเสิ่นเยว่ด้วยหางตา เขายังจำได้วันนั้นบุรุษทั้งห้าพยายามจะมอมเหล้าเขาแต่ตนเองกลับเมาพับไปก่อนจนต้องให้คนมาหามไปส่งที่จวน  ดูดีๆ แล้วพี่ชายคนที่ห้าของเสิ่นเยว่ยังดูเด็กกว่าเขานักท่าทางอายุยังไม่ถึงยี่สิบปี

“ท่านพี่ภรรยาเช่นนั้นข้าขอให้ท่านช่วยชี้แนะด้วย”

เสิ่นซีห่าวโมโหขึ้นมาทันทีเขาไม่ชอบใจเรื่องที่หลี่เซวียนเรียกเขาว่าพี่ภรรยา จึงพุ่งหอกเข้าหาเขาด้วยความเร็ว ทั้งสองต่อสู้กันยังไม่ถึงหนึ่งเค่อเสิ่นซีห่าวก็เริ่มเพลี่ยงพล้ำเสิ่นซีซวนที่เห็นเช่นนั้น ก็รีบเข้ามาช่วยแฝดของตน หลี่เซวียนเลิกคิ้วมองเหล่าพี่ภรรยาที่อายุน้อยกว่าตน คิดจะรุมเขาหรือเจ้าเด็กน้อยมันยังเร็วไปสิบปี สู้กันไม่นานเสิ่นซีห่าวกับเสิ่นซีซวนก็พ่ายแพ้ให้กับหลี่เซวียน

“ขอบคุณพี่ภรรยาที่ชี้แนะ”

หลี่เซวียนทำท่ายกมือคารวะ ทั้งสองคนที่ล้มกลิ้งคลุกดินจนชุดเปื้อนไปทั้งตัวทำท่าทางฮึดฮัดไม่คิดยอมแพ้ เสิ่นอี้เฉิงเดินถือกระบี่เข้ามาหาหลี่เซวียน 

“น้องเขย เช่นนั้นข้าก็ขอคำชี้แนะจากเจ้าด้วยคงไม่ว่าอะไรนะ”

หลี่เซวียนรับกระบี่มาจากเขา

“โปรดชี้แนะ”

หลี่เซวียนชักระบี่ออกจากฝัก เขาเป็นคนเริ่มก่อนจากนั้นการต่อสู้ของทั้งสองก็เริ่มขึ้น ดูเหมือนเสิ่นอี้เฉิงจะมีฝีมือดีกว่าสองคนนั้น แต่มันก็ยังเร็วไปที่จะมาสู้กับเขาหลี่เซวียนคิด  ผ่านไปไม่นานกระบี่ของเสิ่นอี้เฉิงก็หลุดออกจากมือ เขาพ่ายแพ้เป็นคนที่สาม 

“ขอบคุณที่ชี้แนะ”

หลี่เซวียนยกมือทำท่าคารวะเสิ่นอี้เฉิงแต่ก่อนที่ เสิ่นเจี้ยนหมิงพี่คนโตกับเสิ่นเจี้ยนชิงพี่คนรองจะได้ประลองกับหลี่เซวียน บ่าวรับใช้ของ     มหาเสนาบดีเสิ่นก็เข้ามารายงานว่า  พ่อตาของเขาให้มาเชิญเขาไปพบที่ห้องหนังสือ การประลองกับห้าพี่น้องจึงต้องยุติลง

“น่าเสียดายการประลองคงต้องหยุดเพียงเท่านี้เอาไว้คราวหน้าข้าค่อยมาเล่นกับพวกท่านใหม่ พี่ภรรยาทั้งห้าข้าต้องขอตัวก่อน”

หลี่เซวียนทำท่าคารวะพวกเขาแล้วเดินตามบ่าวรับใช้ชายคนนั้นไป

“เจ้าบ้านั่นพอมีฝีมืออยู่บ้าง น่าเสียดายที่พี่ใหญ่กับพี่รองยังไม่ได้ประมือกับเขา ไม่อย่างนั้นไม่รู้ใครจะแพ้ใครจะชนะ”

เสิ่นซีห่าวพูดขึ้น เสิ่นเจี้ยนหมิงมองพวกเขาทั้งสี่

“ไปเถอะป่านนี้เจ้าซาลาเปาน้อยจะถูกท่านแม่รังแกอะไรบ้าง นางยิ่งขี้กลัวอยู่”

ถ้าหากว่าเสิ่นเยว่มาได้ยินเข้านางจะต้องยกยิ้มมุมปากเป็นแน่      พี่ใหญ่ท่านประเมินข้าต่ำไปแล้ว บุรุษทั้งห้ารีบรุดมาที่เรือนของน้องสาว เพราะกลัวว่ามารดาผู้เข้มงวดจะทำให้เจ้าซาลาเปาน้อยต้องลำบากใจ 

เมื่อทั้งห้าคนมาถึงที่เรือนของเสิ่นเยว่กลับพบว่านางกำลังนั่งดื่มชาอยู่กับหลี่เซวียนในศาลาใต้ต้นหอมหมื่นลี้ต้นใหญ่หน้าลานเรือนของนาง

“ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่ไม่ใช่ว่าท่านพ่อให้บ่าวมาตามเจ้าไปพบที่ห้องหนังสือหรอกหรือ”

เสิ่นซีซวนโพลงขึ้นหลังจากเห็นน้องเขยตัวแสบที่เขาไม่ชอบขี้หน้านั่งสบายใจเฉิบไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่ที่เรือของน้องสาวคนเล็กของเขา

“พี่สาม พี่สี่ พี่ห้า พวกท่านไปคลุกฝุ่นที่ไหนมา ถึงได้มอมแมมเช่นนี้”

เสิ่นเยว่ทักพี่ชายทั้งสามก่อนที่หลี่เซวียนจะตอบคำถามของพวกเขา                                                                                     “อ่อ....พวกเราแค่ประลองฝีมือกันที่สนามฝึกนิดหน่อยเท่านั้น”

เสิ่นเยว่พยักหน้าเข้าใจ

“แล้วพวกท่านมาทำอะไรที่เรือนข้าหรือ”

ทั้งห้าคนอึกอัก

“เราแค่มาดูว่าน้องเล็กสบายดีหรือไม่หลังจากที่ไม่ได้พบกันนาน”

เสิ่นเยว่อยากยกมือขึ้นกุมหน้าผาก พี่ชายข้าพึ่งออกจากบ้านไปสามวันเองนะนานที่ใดกัน