All Chapters of ซ่อนลับ จดหมายรัก: Chapter 1 - Chapter 10

เสิ่นเยว่ บุตรสาวคนเล็กของมหาเสนาบดีเสิ่นนั่งมองหิมะที่กำลังโปรยปรายลงมาด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย นางไม่ชอบหิมะเลยสักนิดเพราะมันทำให้เจ้านกน้อยที่ทำหน้าที่ส่งจดหมายของนางต้องลำบากก่อนหน้านี้หนึ่งเดือนเสิ่นเยว่มีอาการป่วยเพราะต้องลมหนาวนางถูกฮูหยินใหญ่เสิ่นผู้เป็นมารดาสั่งห้ามออกจากเรือนเด็ดขาดจนกว่าอาการหวัดจะหายดี ใครบ้างในเรือนตระกูลเสิ่นจะกล้าขัดคำสั่งของมารดาผู้เข้มงวดของนาง แม้แต่บิดาที่เป็นถึงมหาเสนาบดียังต้องฟังฮูหยินใหญ่ท่านนี้ แล้วนางเป็นแค่บุตรสาวตัวเล็กๆ ไหนเลยจะกล้าขัดคำสั่งในตอนที่เสิ่นเยว่กำลังนอนมองหิมะอย่างเบื่อหน่าย ได้มีเจ้านกน้อยบินมาเกาะที่ขอบหน้าต่างห้องของนาง ตอนแรกเสิ่นเยว่ ไม่ได้สนใจเจ้านกตัวนี้เพียงเเต่คิดว่ามันแปลก็เท่านั้นเอง นางให้ชิงจู๋สาวใช้ส่วนตัวของนางไล่เจ้านกตัวนั้นไป แต่เจ้านกน้อยกลับบินมาเกาะขอบเตียงที่นางนอนอยู่เสิ่นเยว่เห็นว่ามันดูเชื่องดีเลยลองเรียกมันให้เข้ามาใกล้ๆ ปรากฏว่ามันทำตามที่นางสั่งแต่โดยดี เสิ่นเยว่จึงให้ชิงจู๋ไปเอาขนมมาให้มันกิน เจ้านกน้อยก็กินขนมที่นางให้อย่างเอร็ดอร่อย ตั้งแต่นั้นมาเจ้านกน้อยจะบินมาที่ห้องของนางทุกวันเวลาเดิมเพื่อกินข

หลี่เซวียนคิดหาทางอยู่นานก็ยังหาทางออกไม่ได้ปกติแล้วเขาเป็นคนที่ฉลาดมากไม่ว่าเรื่องใดเขาก็สามารถแก้ปัญหาได้ แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าตนเองนั้นโง่ที่สุดตั้งแต่ที่ได้เกิดมาเมื่อไร้หนทางหลี่เซวียนก็หันไปปรึกษาจงหลาง องครักษ์ที่อยู่ข้างกายเขามาตั้งแต่เด็ก ทั้งสองคนเติบโตมาด้วยกันจงหลาง เป็นเด็กกำพร้าที่บิดาของหลี่เซวียนเก็บมาเลี้ยงตอนที่ไปออกรบที่ชายแดน และยังอนุญาตให้เขาใช้แซ่หลี่ตั้งชื่อให้ว่าจงหลางทั้งสองคนเติบโตมาด้วยกันเป็นเหมือนกับพี่น้องมีอะไรเขาสองคนจะปรึกษากันตลอด“จงหลางข้าต้องการล้มเลิกการแต่งงานครั้งนี้เจ้าคิดว่าข้าควรจะทำอย่างไร มีความคิดดีๆ หรือไม่เจ้าช่วยข้าคิดหน่อย เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญสำหรับข้ามาก”จงหลางขมวดคิ้วมุ่นเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องทำยังไงเพราะเขาก็ยังไม่เคยแต่งงาน จงหลางไม่เข้าใจว่าทำไมคุณชายถึงอยากจะยกเลิกการแต่งงานครั้งนี้“คุณชายไม่ลองไปพบคุณหนูเสิ่นคนนั้นดูขอรับ บางที….”จงหลางพูดยังไม่ทันจบหลี่เซวียนก็ลุกขึ้นยืนทันที” ใช่แล้วข้าต้องไปพบนางข้าคิดว่านางก็คงไม่อยากจะแต่งงานกับข้าเหมือนกันมีใครบ้างอยากจะแต่งงานกับคนที่ตนเองไม่เคยพบหน้าสักครั้งถ้าหากว่าตกล

ก่อนออกจากจวนไปหลี่เซวียนแวะมาที่ห้องหนังสือของเขาดูว่าลู่ลู่กลับมาหรือยัง เมื่อเขาเปิดประตูก็เห็นลู่ลู่ยืนเกาะขอบหน้าต่างอยู่ หลี่เซวียนรีบตรงเข้าไปแกะม้วนกระดาษอันเล็กที่ผูกติดไว้ที่ขาของมัน เขาคลี่กระดาษออกอย่างเบามือ ท่าทางดูทะนุถนอมเป็นอย่างมาก ข้อความในกระดาษเขียนว่าข้าสบายดีขอบคุณที่เป็นห่วง หวังว่าท่านก็คงสบายดีเช่นกันหลี่เซวียนอ่านข้อความในกระดาษซ้ำไปซ้ำมาท่าทางดูเหม่อลอย เขายิ้มกับตนเองในรอบหลายวัน หลี่เซวียนรู้สึกโล่งใจที่นางไม่โกรธเขาเรื่องที่เขาหายเงียบไป ดูหมือนว่าหญิงสาวในความลับของเขาคนนี้จะเป็นคนที่นิสัยดีเป็นอย่างมากหลี่เซวียนขี่ม้าไปที่ค่ายทหารอย่างอารมณ์ดี ทหารในค่ายที่เห็นท่านแม่ทัพของพวกเขามีสีหน้าเช่นนั้นต่างก็คิดว่าเป็นเพราะเขาได้แต่งงานกับสาวงาม พวกที่ได้ไปร่วมงานแต่งต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าฮูหยินของท่านแม่ทัพนั้นงดงามราวกับนางเซียนมาจุติความงามของนางบอกได้เลยว่าเป็นหนึ่งในเมืองหลวง ท่านแม่ทัพของพวกเขาช่างโชคดีจริงๆ เห็นตอนแรกทำหน้าเครียดเหมือนไม่อยากแต่ง ตอนนี้กลับยิ้มอารมณ์ดีเดินเข้ามาในค่ายเช่นนี้ช่างทำให้คนรู้สึกหมั่นไส้ ทหารหลายคนที่ยังโสดอยู่ต่างก

“โอ้! เป็นอย่างไรบ้างคุณหนูท่านนี้ ทีหลังจะเดินจะเหินเจ้าต้องระวังหน่อยนะ เครื่องประดับที่นี่ไม่ใช่ราคาถูกๆ หากเจ้าชนจนข้าวของเสียหายข้าเกรงว่าเจ้าจะชดใช้ไม่ไหว”คนที่เดินชนเสิ่นเยว่คือ หลินซูเมิ่งหญิงสาวที่ไม่ชอบเสิ่นเยว่มาตั้งแต่เด็กนางพยายามเอาชนะเสิ่นเยว่มาตลอดแต่ก็ไม่สามารถเอาชนะได้ หลินซูเมิ่งจึงฝังใจและเจ็บแค้นเมื่อมีโอกาสนางจะหาทางกลั่นแกล้งเสิ่นเยว่ทุกครั้ง แต่ทุกครั้งนางกลับแพ้ภัยตัวเองวันนี้ก็เช่นกันเจียงหลีรีบเข้ามาช่วยพยุงหลินซูเมิ่งขึ้นเสิ่นเยว่มองนางอย่างสนใจ แม่ดอกบัวขาวนางนี้ร้ายกาจกว่าหลินซูเมิ่งที่ไร้สมองเอาแต่โวยวายนัก เสิ่นเยว่รู้ว่านางเป็นคนเช่นไร เจียงหลีคือคนที่อยู่เบื้องหลังของการกลั่นแกล้งเสิ่นเยว่ นางคอยยุแยงให้คนอื่นไม่ชอบเสิ่นเยว่แล้วตัวเองก็ทำเป็นคนดีเข้ามาปลอบเพื่อให้คนอื่นชื่นชมนาง น่ารังเกียจยิ่งนักแต่เสิ่นเยว่ไม่รู้ว่า ทั้งเจียงหลีและหลินซูเมิ่งต่างก็พึงใจในตัวของหลี่เซวียน เพราะนางถูกเสิ่นฮูหยินฝึกปรืออยู่แต่ในเรือนไม่ค่อยได้ออกมาข้างนอก นอกเสียจากว่าจะมีงานเลี้ยงในวังนางจึงจะได้ก้าวเท้าออกนอกจวนเสิ่นเยว่จึงไม่เคยรู้เรื่องข่าวซุบซิบของคนอื่น นี่ก็

“พวกเขารักเจ้าจริงๆ”หลี่เซวียนพูดขึ้นมาเบาๆ“ข้าไม่มีพี่น้องท่านพ่อกับท่านแม่มีข้าเพียงคนเดียวจึงไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพี่น้องเท่าใดนัก”หลี่เซวียนยิ้มให้เสิ่นเยว่ นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นเขายิ้ม ทั้งสองคนนั่งเงียบอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่กลางทุ่ง เป็นเวลานาน ปล่อยใจให้ล่องลอยคิดถึงเรื่องต่างๆ ของตนเอง เสียงลมพัดยอดไม้กลิ่นของหญ้าที่ขึ้นเขียวชะอุ่มไหวไปมาเพราะแรงลม และเสียงนกกาที่กำลังบินกลับรัง พระอาทิตย์ยามเย็นกำลังลับขอบฟ้าแต่งแต้มต้นไม้ยอดหญ้าให้กลายเป็นสีส้มสวยงามเสิ่นเยว่มองภาพทั้งหมดอย่างตกตะลึง ตั้งแต่เกิดมานางไม่เคยเห็นอะไรสวยงามและน่าอัศจรรย์เช่นนี้มาก่อน นางไม่เข้าใจว่าสิ่งที่นางรู้สึกอยู่เรียกว่าอะไรแต่น้ำตาของนางไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกของนางมันเต็มตื้น เหมือนตัวนางกำลังได้รับการเติมเต็มจากบางอย่างมันทั้งงดงามและน่าตื่นเต้น“ขอบคุณที่ท่านพาข้ามาที่นี่นะ”เสิ่นเยว่หันไปของคุณเขาทั้งน้ำตา หลี่เซวียนค่อนข้างตกใจกับปฏิกิริยาของนางเขาไม่นึกว่าเพียงภาพพระอาทิตย์ยามเย็นจะสามารถทำให้นางทราบซึ้งได้ถึงเพียงนี้ หลี่เซวียนยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้นางโดยไม่รู้ตัว หัวใจของเขารู้สึกชาหนึบเ