แย่แล้ว

หลี่เซวียนใจเต้นโครมครามถึงแม้เขาจะคาดหวังให้นางตอบตกลงแต่เขาไม่คิดว่านางจะตอบรับเร็วขนาดนี้ หลี่เซวียนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเขาเอาแต่คิดเรื่องของสหายที่อยู่ในความลับคนนั้น เสิ่นเยว่าก็ไม่ต่างกันนัก ที่นางบอกว่าจะปักดอกหลีฮวาเพราะที่ข้างเรือนของหลี่เซวียนมีต้นหลีฮวาต้นใหญ่อยู่สองต้น นางเห็นมันกำลังออกดอกบานสะพรั่งจึงคิดเรื่องปักดอกหลีฮวาขึ้นมา

แต่ละวันที่ผ่านไปของทั้งสองคนมันช่างยาวนานเหมือนเป็นปี เสิ่นเยว่คิดว่านางน่าจะนัดเขาหลังจากที่ได้รับจดหมายหนึ่งวัน ไม่อย่างนั้นนางก็ไม่ต้องนับวันรอเช่นนี้ โชคยังดีที่นางบอกไปแค่สามวัน ถ้าหากนางนัดเขาเดือนหน้ารับรองนางจะต้องเป็นบ้าตายไปก่อน

พรุ่งนี้เป็นวันที่นางจะได้พบสหายของนางแล้ว เสิ่นเยว่รู้สึกผิดกับ หลี่เซวียนเล็กน้อย วันนี้นางจึงทำอาหารไปส่งเขาที่ค่ายทหาร นายทหารที่ทำหน้าที่เฝ้าหน้าทางเข้าเมื่อเห็นว่าเป็นรถม้าของตระกูลหลี่เขาก็รู้ได้ทันทีว่าต้องเป็นฮูหยินน้อยของท่านแม่ทัพอย่างแน่นอน เขารับเปิดทางให้นางเข้าไปทันที

ตอนนี้เสิ่นเยว่ยืนอยู่หน้าห้องทำงานของหลี่เซวียน นางลังเลว่าจะเคาะประตูดีหรือไม่เพราะกลัวว่าจะเป็นการรบกวนเขา แต่หลี่เซวียนก็เปิดประตูออกมาซะก่อน

“เหตุใดเจ้าถึงอยู่ที่นี่”

หลี่เซวียนถามนางอย่างแปลกใจ เขานึกว่านางจะเลิกทำอาหารมาส่งให้เขาแล้ว ดังนั้นเขาจึงเลิกคาดหวังและในตอนที่เขากำลังจะไปที่โรงอาหารกลับพบนางยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานของเขา

เสิ่นเยว่มีท่าทีลังเลเล็กน้อย

“ข้า...ทำอาหารเที่ยงมาส่งท่าน ท่านแม่ทัพเป็นข้าที่เข้าใจผิดเรื่องเมื่อครั้งก่อน หวังว่าท่านจะไม่ถือสา”

หลี่เซวียนรู้สึกว่าหัวใจของเขากำลังพองฟูขึ้นมาเลยทีเดียวเมื่อได้ยินเสียงของนาง นี่นางยอมรับผิดเรื่องเมื่อครั้งก่อนแถมนางยังทำอาหารมาให้เขาอีกอย่างนั้นหรือ เรื่องที่เขาคาดเดาว่านางกำลังมีใจให้เขาเป็นเรื่องจริงสินะ

“เจ้าเข้ามาข้างในก่อนสิ”

เสิ่นเยว่พยักหน้า ชิงจู๋นำเถาใส่อาหารมาวางไว้ที่โต๊ะน้ำชาแล้วออกจากห้องไป ปล่อยให้คุณหนูของนางกับท่านแม่ทัพน้อยได้มีเวลาร่วมกัน เสิ่นเยว่ยกอาหารออกมาวางให้หลี่เซวียน นางมองเขากินอาหารของนางจนหมด แม้กระทั่งของหวานที่เสิ่นเยว่พึ่งจะรู้จากบ่าวที่ทำหน้าที่ดูแลเรือนของเขาเล่าว่าหลี่เซวียนไม่ชอบของหวาน แต่ที่นางทำมาก็เพียงต้องการให้ครบองค์เท่านั้นไม่คิดว่าเขาจะกินมันเข้าไปจนหมด

หลังจากที่ทานอาหารเสร็จหลี่เซวียนคิดว่าจะต้องพูดอะไรบางอย่างออกไปไม่ใช่นั่งเงียบเช่นนี้ ถึงอย่างไรนางก็มีน้ำใจทำอาหารมาส่งเขาถึงที่นี่

“ขอบใจเจ้ามากนะที่ทำอาหารมาส่งให้ข้า เจ้าทำได้อร่อยกว่าพ่อครัวของสกุลหลี่เสียอีก”

เสิ่นเยว่ไม่คิดว่าเขาจะชมนางเช่นนี้ นางไม่รู้ว่าจะต้องทำหน้าอย่างไร นางได้แต่พยักหน้ารับ

“ท่านทานเสร็จแล้วข้าไม่รบกวนเวลาทำงานของท่าน ข้าต้องกลับจวนก่อน”

หลี่เซวียนพยักหน้า

“ข้าจะออกไปส่งเจ้า”

“ไม่เป็นไร ท่านไม่ต้องไปส่งข้าหรอกท่านทำงานต่อเถอะ”

เสิ่นเยว่ลุกขึ้นเรียกให้ชิงจู๋เข้ามาเก็บเถาอาหารยกออกไป หลี่ เซวียนเดินมาส่งนางที่หน้าประตูห้องทำงาน เสิ่นเยว่ยิ้มให้เขาเล็กน้อยจากนั้นจึงพยักหน้าให้ชิงจู๋เดินกลับไปที่รถม้าที่จอดอยู่ที่หน้าค่ายทหาร นางรู้สึกผิดต่อเขานิดหน่อย ตอนนี้เหมือนกับว่านางกำลังนอกใจเขาอยู่ นางรู้สึกลังเลเรื่องที่จะไปพบสหายนิรนามของนาง

คืนนั้นทั้งสองคนต่างนอนไม่หลับเพราะรู้สึกผิดต่อคนที่นอนห่างออกไปคนละมุมห้อง เสิ่นเยว่นอนพลิกไปพลิกมาเกือบฟ้าสางนางถึงได้หลับไป เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเสิ่นเยว่ทำให้หลี่เซวียนรู้ว่านางหลับไปแล้ว เขาไม่รู้ว่านางมีเรื่องในใจอะไรให้ต้องคิดมากจึงเป็นเหตุให้นางนอนไม่หลับเช่นนี้

เสิ่นเยว่ตื่นขึ้นมาก็สายมากแล้ว นางมองไปที่ตั่งของหลี่เซวียนไม่เห็นร่างสูงของเขานางก็ถอนหายใจโล่งอก ดูเหมือนว่าเขาจะออกไปทำงานแล้ว เสิ่นเยว่เรียกให้ชิงจู๋เข้ามาแต่งตัวให้นาง ความจริงนางอยากจะแต่งตัวให้ตนเองดูงดงามมากกว่านี้ แต่มันจะดูเหมือนนางจงใจมากเกินไปนางกลัวว่าเขาจะเข้าใจผิดคิดว่านางอยากจะยั่วยวนเขา

 

“เจ้าไปเด็ดดอกหลีฮวามาให้ข้าหนึ่งก้าน”

เสิ่นเยว่สั่งชิงจู๋ หลังจากที่แต่งตัวให้นางเสร็จแล้ว ชิงจู๋เดินเข้ามาพร้อมกับก้านต้นหลีฮวาที่มีดอกออกบานสะพรั่ง เสิ่นเยว่วางกิ่งดอกหลีฮวาไว้ในตะกร้าแล้วใช้ผ้าบางคลุมเอาไว้ วันนี้นางก็ออกไปนอกจวนพร้อมตะกร้าและเถาอาหารเช่นเคย เสิ่นเยว่ให้คนขับรถม้าไปส่งนางที่หน้าโรงน้ำชาเยี่ยนชิงที่อยู่นอกเมืองจากนั้น ก็ให้คนขับรถม้าไปส่งชิงจู๋ที่ค่ายทหารเพื่อนำอาหารไปส่งให้หลี่เซวียน

นางทำเช่นนี้เพื่อไม่ให้มีพิรุธ สิ่งใหนที่เคยทำก็ต้องทำเป็นเรื่องปกติวันนี้นางก็ยังคงไปส่งอาหารให้หลี่เซวียนกับชิงจู๋เช่นเคยเพียงแค่เปลี่ยนคนส่งก็เท่านั้น คนในจวนต่างมองว่าทั้งสองคนต่างมีความรักที่หวานซึ้งให้แก่กันหลังจากที่แต่งงานได้เพียงไม่นาน

เสิ่นเยว่ลงจากรถม้า นางเงยหน้ามองดวงอาทิตย์เล็กน้อยยังพอมีเวลานิดหน่อย เสิ่นเยว่นำดอกหลีฮวาออกมาจากตะกร้าปักลงบนผมของตนแล้วถือกิ่งดอกหลีฮวาเดินเข้าไปที่ด้านหน้าโรงน้ำชาเยี่ยนชิง

โรงน้ำชาเยี่ยนชิงเป็นโรงน้ำชาที่ถูกสร้างขึ้นที่นอกเมืองสำหรับผู้ที่เดินทางผ่านไปมา มีเอกลัษณ์เฉพาะตัวที่ไม่เหมือนโรงน้ำชาในเมืองหลวงคือ ไม่มีโต๊ะสำหรับนั่งรวม มีเพียงห้องพิเศษเท่านั้นและราคาค่อนข้างแพงแต่กลับเป็นที่นิยมสำหรับนัดพบปะสังสรรค์หรือคุยเรื่องที่ไม่ต้องการให้ผู้อื่นล่วงรู้และเป็นที่ที่เหล่าของเหล่าขุนนางชอบนัดเจอกัน

หลี่เซวียนมาที่นี่ตั้งแต่หนึ่งชั่วยามก่อนแล้ว เขาอยากเห็นว่าสตรี่ที่อยู่ในใจเขานั้นเป็นคนลักษณะเช่นไรจึงได้มารอที่นี่อยู่ก่อน หลี่เซวียนนั่งอยู่บนต้นไม้ต้นใหญ่หน้าทางเข้าโรงน้ำชาเยี่ยนชิงอย่างใจจดใจจ่อ เขาเอาแต่จินตนาการภาพของสาวงามชุดขาวที่เหมือนนางเซียนเดินตรงเข้ามาหาเขา เรียกชื่อของเขาแผ่วเบาและส่งยิ้มหวานที่ชวนให้เคลิบเคลิ้ม

แต่แล้วภาพจินตนาการทั้งหมดของหลี่เซวียนต้องพังทลายลงเพราะเขาเห็นรถม้าของจวนสกุลหลี่จอดที่ทางเข้าโรงน้ำชาเยี่ยนชิง และคนที่ลงมาเป็นเสิ่นเยว่กับชิงจู๋สาวใช้ของนาง หลี่เซวียนรู้สึกตัวชาวาบไปทันทีอย่าบอกนะว่านางรู้เรื่องที่เขานัดพบกับสตรีอื่นเอาไว้ที่นี่แล้วนางแอบตามา

“แย่แล้ว”