ต้องทำให้นางตัดใจ

“เรื่องเหลวไหลหรือ ท่านจะบอกว่าที่ท่านพูดกับพวกนางล้วนไม่เป็นความจริงอย่างนั้นหรือ”

เสิ่นเยว่มองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“เรื่องที่ข้าพูดในตอนนั้นเป็นเรื่องจริง”

เสิ่นเยว่ใช้สายตาประณามเขา เห็นไหมล่ะเป็นอย่างที่นางคิด หลี่เซวียนกลอกตาใส่นางอย่างเอือมระอา

“ฟังข้าพูดให้จบก่อนได้หรือไม่ ที่ข้าพูดเช่นนั้นมันมีสาเหตุ”

เสิ่นเยว่รอฟังคำแก้ตัวของเขา

“เรื่องทั้งหมดมันเริ่มขึ้นเมื่อสามสี่ปีก่อน ตอนนั้นมีสตรีมากมายคอยวิ่งตามข้าไม่ว่าข้าจะไปที่ใดก็ล้วนจะต้องได้พบพวกนาง พวกนางคอยตามติดข้าไปทุกที่ทำให้การใช้ชีวิตของข้าต้องลำบาก

ตอนนั้นข้าแสดงท่าทีเย็นชาและหงุดหงิดเมื่อพวกนางเข้าใกล้ แต่ต่อมาก็มีคนเริ่มปล่อยข่าวลือเสียหายของข้ากับพวกนางไปทั่วเมืองหลวง พอหลายครั้งเข้าข้าก็เริ่มทนไม่ไหวจะต้องหาตัวการออกมา แต่ไป๋ชิงรุ่ยสหายของข้าเจ้าเคยได้พบเขาแล้วได้ออกอุบายให้ข้าใช้ความอ่อนโยนและมีเหตุผลปฏิเสธพวกนางไม่ใช่ด้วยความเฉยชาหรือต่อว่าพวกนางเหมือนครั้งก่อน หลังจากที่ข้าทำตามที่ไป๋ชิงรุ่ยแนะนำก็มีสตรีคอยตามตอแยข้าน้อยลง”

เสิ่นเยว่นึกภาพตามดูท่าเขาคงจะลำบากไม่น้อย เพราะต้องคอยหลบเลี่ยงสตรีมากมายที่ตามตอแยเขา

“อะแฮ่ม!! เช่นนั้นก็เป็นเรื่องเข้าใจผิดสินะเป็นข้าที่คิดไปเอง แต่ว่าท่านจะโทษข้าฝ่ายเดียวก็ไม่ได้นะ พวกนางกลั่นแกล้งข้านั้นเป็นเรื่องจริง แสดงว่าหลังจากที่ท่านแต่งงานแล้วก็ยังไม่สามารถทำให้พวกนางตัดใจได้ ต่อไปข้ายังต้องออกงาน หรือไปงานเลี้ยงสังสรรค์ของเหล่าขุนนางอยู่นะ คงต้องถูกพวกนางกลั่นแกล้งอีกแน่ เรื่องทั้งหมดมันก็เริ่มมาจากท่านทั้งนั้น ที่ข้าโกรธก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลอยู่แล้วมิใช่หรือ”

 

เสิ่นเยว่หาทางลงให้ตัวเองจนได้ เรื่องอะไรนางจะเป็นคนที่ยอมรับความผิดทั้งหมดเอาไว้เองล่ะเรื่องของเขา เขาก็ต้องเป็นคนที่ผิดสิ หลี่เซวียนมองใบหน้าเล็กๆ ที่กำลังพูดแก้ตัวให้ตนเองไปอย่างข้างๆ คูๆ แล้วก็รู้สึกจนใจ เขาคงไม่มีทางต้อนให้นางรับผิดได้สินะ แล้วเรื่องที่นางหึงหวงเขาเล่ายังมิได้ข้อสรุปเลยนะ

“ถ้าท่านไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องพูดกับข้า เช่นนั้นข้าต้องขอตัวก่อน พึ่งกลับมาที่เรือนคงจะมีอะไรให้ต้องทำมากมาย ไปก่อนนะ”

เสิ่นเยว่รีบพูดรีบออกไปจากห้องหนังสือของหลี่เซวียน นางไม่อยากอยู่ต่ออีกแม้แต่เค่อเดียวกลัวว่าเขาจะถามเรื่องอื่นที่เป็นความลับของนาง ครั้งนี้รอดตัวไปได้คราวหน้าไม่แน่ว่านางจะสามารถปิดบังเขาไปได้อีก ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นเรือนของเขา นางกลัวว่าสักวันเขาจะต้องรู้ความจริงเรื่องสหายจดหมายลับของนาง

เสิ่นเยว่ไม่กลัวว่าจะต้องทะเลาะกับหลี่เซวียนเรื่องนี้ แต่ถ้าหากว่าเรื่องที่นางติดต่อกับบุรุษที่มิใช่สามีของตนแดงขึ้นมานางจะกลายเป็นคนที่ทำลายชื่อเสียงของตระกูลเสิ่นให้ต้องแปดเปื้อน เห็นทีท่านแม่คงจะต้องมาดึงหูนางจนขาดแน่เพราะเรื่องไร้สาระที่นางกระทำอยู่

หลี่เซวียนมองตามท่าทีลนลานของเสิ่นเยว่ที่รีบออกจากห้องหนังสือไป นางไปค้างที่จวนตระกูลเสิ่นแค่คืนเดียวกลับมาที่นี่มีอะไรให้ต้องจัดการมากมายกันนะท่าทางของนางดูน่าสงสัยยิ่งนัก

หลี่เซวียนส่ายหัวให้กับความคิดไร้สาระของตน อะไรที่ทำให้นางน่าสงสัยกัน นางก็เป็นแค่สตรีที่อยู่แต่ในเรือนเท่านั้นที่นางลนลานขนาดนี้ น่าจะมีสาเหตุมาจากเขามากกว่า

“หรือว่านางกำลังชอบข้ากัน ดูจากปฏิกิริยาที่นางกำลังเป็นอยู่เหมือนว่านางต้องการที่จะหลบหน้าข้า แล้วเรื่องที่นางให้สาวใช้ไปตามสืบก็ยิ่งเป็นที่น่าสงสัยว่านางกำลังหึงหวง”

หลี่เซวียนเหมือนกำลังคิดเข้าข้างตนเองอยู่ฝ่ายเดียว ถ้านางชอบเขา แล้วเขาจะต้องทำอย่างไรปฏิเสธนางไปอย่างนั้นหรือ

ความจริงนางก็ไม่ได้น่ารำคาญเหมือนสตรีที่เอาแต่วิ่งไล่ตามเขาอย่างที่ผ่านมา เพียงแต่เขามีนางในดวงใจแล้วคงจะไม่สามารถทำให้นางสมหวังได้ ต้องทำให้นางตัดใจจากเขาให้ได้เพียงแค่นั้น

เมื่อหลี่เซวียนคิดเข้าข้างตนเองเสร็จเขาก็เป่าปากเรียกลู่ลู่เข้ามาในห้องหนังสือ

“ลู่ลู่ แกไปส่งจดหมายให้ข้าหน่อย เมื่อวานไม่มีโอกาสส่งหานางข้ากลัวว่านางจะรอ”

หลี่เซวียนเขียนจดหมายเสร็จเขาม้วนกระดาษใบเล็กยัดใส่ที่กระบอกที่ขาของลู่ลู่

“รีบไปเถอะ กลับมาจะมีรางวัลให้แก”

ลู่ลู่ทำตามอย่างเชื่อฟัง มันบินออกไปทางหน้าต่างห้องหนังสือของหลี่เซวียน วนไปที่ห้องนอนของเขาที่เสิ่นเยว่กำลังสอบถามชิงจู๋ที่นางทิ้งเอาไว้คอยดูว่าลู่ลู่จะมาส่งจดหมายเมื่อใด เสียงกระพือปีกดังมาจากนอกหน้าต่าง เสิ่นเยว่รีบเข้าไปรับมันด้วยความยินดี

“ลู่ลู่น้อย เจ้ามาแล้ว”

เสิ่นเยว่ให้ชิงจู๋ไปนำขนมมาให้มัน จากนั้นให้นางไปเฝ้าหน้าเรือนเอาไว้เสิ่นเยว่กลัวว่าหลี่เซวียนจะโผล่มากะทันหันตอนที่นางกำลังอ่านจดหมาย

เสิ่นเยว่รีบนำกระดาษในกระบอกที่ขาของมันออกมาเปิดอ่านทันที

รู้จักกันมานานเพียงนี้ พบกันสักคราได้หรือไม่

เสิ่นเยว่อ่านข้อความที่เขียอยู่ในกระดาษใบน้อยซ้ำไปซ้ำมา นางเคยคิดเรื่องนี้อยู่หลายครั้งจะขอพบเขาดีหรือไม่ แต่นางเกรงว่าถ้าตนเองเป็นคนเอ่ยปาก จะทำให้ดูไม่ดีหรือเปล่าเพราะนางเป็นสตรี ตอนนี้สหายคนนั้นของนางเอ่ยปากอยากพบนี่ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดี แต่นางจะหาโอกาสออกไปพบเขาได้อย่างไรเสิ่นเยว่คิดวางแผน โชคดีที่นางอยู่ที่ตระกูลหลี่ไม่ใช่ที่ตระกูลเสิ่นจึงไม่ต้องแอบออกไปนอกจวน

เสิ่นเยว่รีบเขียนจดหมายตอบกลับเขาทันที นางใส่จดหมายในกระบอกที่ขาของลู่ลู่ จากนั้นก็ส่งมันออกไป

หลี่เซวียนที่กำลังเดินออกมาจากห้องหนังสือตรงมาที่เรือนของตน ทันได้เห็นลู่ลู่ บินเข้ามาในระยะสายตา ห่างออกไปไม่ไกลมีชิงจู๋สาวใช้ของเสิ่นเยว่ยืนอยู่ เขารีบหลังหันเดินวกกลับไปที่ห้องหนังสือทันที

ชิงจู๋ที่เตรียมตัวจะเดินเข้าเรือนไปรายงานนายหญิงของตนก็ต้องชะงักไป นางเห็นหลี่เซวียนเดินกลับไปที่ห้องหนังสืออย่างรีบร้อน แม้จะสงสัยแต่นางคิดว่าหลี่เซวียนอาจจะลืมของสำคัญอะไรบางอย่างเอาไว้ที่ห้องหนังสือเป็นแน่ถึงได้รีบร้อนเพียงนั้น

หลี่เซวียนเปิดประตูห้องหนังสือเจอลู่ลู่ เกาะอยู่ที่ขอบหน้าต่าง เขารีบแกะเอากระดาษจดหมายที่นางตอบกลับมาเปิดอ่าน เขาหวังว่านางจะตอบรับคำขอของเขา

โรงน้ำชาเยี่ยนชิง นอกเมือง ปักดอกหลีฮวา ยามอู่ อีกสามวัน