องครักษ์ที่ฝากตัวเป็นศิษย์

“แต่ข้างานเยอะเหลือเกิน หากสอนท่านราชองครักษ์อีก เห็นทีว่าจะไม่มีเวลาอยู่กับฮูหยินเลยกระมัง” แม้จะกล่าวกับราชองครักษ์ที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า ทว่าซุนเจิงกลับมองไปยังเหอลี่อิงอย่างไม่วางตา เสียงลอดไรฟันแสดงชัดว่าเขาไม่พอใจการมาของเหอลี่อิงอยู่มากเอาการ

“อย่างไรเราก็เจอกันทุกวันไม่ใช่หรือ ท่านเองก็เก่งกาจ ความเก่งของท่านอาจจะไร้ค่าก็เป็นได้ หากไม่ถ่ายทอดให้ผู้อื่นได้เอาไปใช้ประโยชน์บ้าง ท่านจะหวงไว้ทำไมกัน ประเดี๋ยวก็แก่เฒ่าไม่มีเรี่ยวแรงแล้ว ถึงเวลานั้นท่านจะใช้กำลังเช่นตอนนี้ก็ไม่ได้ แต่หากท่านสอนให้แก่ผู้อื่นก็ยังได้ชื่นชมลูกศิษย์ของท่าน”

“ข้าคงไม่แก่เร็วขนาดนั้น ฮูหยินขี้กังวลเกินไปแล้ว”

“ใต้เท้าซุน...” เสียงเรียกลอดไร้ฟันของเหอลี่อิงทำเอาชายชาตรีที่กัดฟันสู้เถียงกับภรรยามานานสองนานเริ่มเสียวสันหลังขึ้นมาอย่างไรชอบกล “ข้าขอถามท่านอีกครั้ง ว่าท่านจะสอนการต่อสู้ให้แก่ท่านราชองครักษ์ไหม”

“เหตุผลล่ะ?” คนที่รู้สึกเหมือนถูกต้อนให้จนมุมได้แต่ลอบกลืนน้ำลายและเอ่ยถามออกไป

“เพราะคุณต้องการทีม...” เหอลี่อิงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่เบาราวกับกระซิบไม่ให้แขกผู้มาเยือนถึงที่ได้ยิน เธอมองใบหน้าของบุรุษซึ่งเต็มไปด้วยคำถามอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเข้าใจในไม่กี่นาทีให้หลัง

ก่อนจะตอบสิ่งใดออกไปซุนเจิงก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “ข้าสอนคนไม่เป็น แต่ก็เอาเป็นว่าท่านอยากรู้สิ่งใดก็ให้ถามแล้วกัน”

แม้จะไม่ใช่อย่างที่คาดหวัง แต่หลิวจวินก็พอใจอยู่ไม่น้อย เขากล่าวขอบคุณรองเสนาบดีที่บัดนี้กำลังจะกลายมาเป็นอาจารย์ด้วยความเคารพนับถืออย่างนอบน้อม โดยไม่รั้งที่จะอยู่ต่ออีก

“ใต้เท้าซุน ฮูหยิน เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”

เมื่อแขกผู้มาเยือนกลับออกไป ซุนเจิงก็มองภรรยาข้างกายที่นั่งยิ้มอย่างผู้มีชัย “เดี๋ยวนี้รู้ดีนักนะ แล้วรู้ได้อย่างไรว่าฉันต้องการทีม”

เหอลี่อิงร้องเฮอะในลำคอ มองสามีที่มองมายังนางด้วยทีท่าไม่พอใจ แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธสิ่งที่นางเสนอไปได้ “คุณทำงานที่นี่คนเดียวไม่ได้หรอก ดูสิ งานง่ายๆ แค่เรื่องจัดสรรที่ดินอะไรนี่คุณยังนั่งหาต้นตอไม่เจอเลย ยอมรับเสียเถอะซุนเจิงว่าที่นี่มีหลายอย่างที่คุณควบคุมไม่ได้อยู่”

“ฉันก็รู้ แต่ฉันไม่ไว้ใจคนที่นี่”

“อย่างนั้นคุณก็ลองไว้ใจคนอื่นบ้างสิ คุณไม่เปิดใจหรือไว้ใจใครเลย เพราะแบบนี้รัชทายาทจึงส่งราชองครักษ์มาหาถึงที่”

บุรุษที่ได้ยินเหตุผลก็นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง และปฏิเสธไม่ได้ว่ามันมีน้ำหนักอยู่มากเอาการ เพราะเท่าที่เห็นแม้ว่าราชองครักษ์จะดูซื่อบื้อไปบ้างก็ตามที แต่กับคนที่เป็นหัวหน้าของทุกคนอย่างองค์รัชทายาทแล้วไม่ใช่เลย เขาฉลาดพอที่จะระแวดระวังแม้กระทั่งคนของตนเอง ไม่เว้นแม้แต่เขา

“อย่างนั้นหรือ แล้วหลังจากนี้ฉันควรทำอย่างไรล่ะ เดินเข้าไปหาองค์รัชทายาทเลยดีไหม บอกว่ามีราษฎรหอบลูกหอบเมียมาร้องทุกข์ถึงเมืองหลวง สืบความแล้วพบสิ่งไม่ชอบมาพากล แต่ความรู้สึกฉันบอกว่าต้องมีคนในมีส่วนรู้เห็น”

“ซุนเจิง เรื่องนี้คุณรู้ดีว่าควรทำยังไง อย่ามาถามฉันในสิ่งที่คุณรู้อยู่แล้ว” พูดจบก็ลุกขึ้นเดินจากไป ทิ้งให้ซุนเจิงได้แต่มองแผ่นหลังของเธอพร้อมด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก

“อย่างนั้นต้องหัดใช้ดาบใช้กระบี่แล้วกระมัง” พูดพลางยกน้ำชาขึ้นมาดื่มและมองหาบ่าวรับใช้ที่อยู่ไม่ไกลนัก “หูชิง”

“ขอรับ มีอะไรหรือขอรับ”

“ไปหาของให้ข้าที”

“ของ?” หูชิงคนสนิทของรองเสนาบดีฝ่ายซ้ายแห่งกรมคลังได้แต่ยืนงง ก่อนจะตาตื่นเมื่อได้ยินประโยคถัดมาของผู้เป็นนาย พร้อมกับคำสั่งกำชับเป็นหนักแน่นว่า

“อย่าให้ใครรู้”