แขกที่มาหาถึงที่จวน

ส่วนซุนเจิงก็เดินเข้าไปหาราชองครักษ์ของรัชทายาทที่จิบน้ำชาอย่างสบายใจ ด้วยรอยยิ้มประหนึ่งว่าที่นี่คือจวนของตนเอง ไม่รู้ว่ายายเหอลี่อิงพูดกับไอ้หนุ่มนี่ไปขนาดไหนกัน ถึงได้นั่งยิ้มเหมือนคนบ้าเช่นนี้ คิดแล้วมันก็น่านัก! คราวที่แล้วเขาไม่น่าออมมือให้ชายคนนี้เลย ไม่น่าเลยซุนเจิง!

“ใต้เท้า” แขกผู้มาเยือนโค้งกายคำนับเล็กน้อย ด้วยว่าอายุทั้งสองนั้นไม่ได้ต่างกันมากมาย แต่คนที่อายุไม่ต่างกันทั้งยังเป็นเจ้าของบ้านกลับเมินใส่การทำความเคารพเมื่อครู่ สาวเท้าไปนั่งพร้อมทั้งรินน้ำชาขึ้นมาดื่มราวกับไม่ใส่ใจแขกที่มาเยือนถึงจวนแม้แต่น้อย

“วันนี้ที่ข้ามาหาใต้เท้าถึงจวน ก็เพราะองค์รัชทายาทมีรับสั่งว่าช่วงนี้ท่านคงมีเรื่องยุ่งเป็นแน่ จึงไม่ได้เข้าไปรายงานข่าวคราวให้พระองค์ทราบ ดังนั้นจึงส่งข้ามาแทน”

ราชองครักษ์ซึ่งได้รับมอบหมายหน้าที่มารายงาน แต่บุรุษที่ได้รับฟังกลับเอาแต่นิ่งเฉย สนใจจอกน้ำชาในมือมากกว่าเขาที่เป็นคู่สนทนาเสียอีก

“ใต้เท้า ใต้เท้าขอรับ”

“หืม...น้ำชาเย็นชืดขนาดนี้ ท่านยังดื่มด้วยรอยยิ้มได้ เห็นทีว่าท่านจะเป็นคนกินง่ายอยู่ง่าย”

“เอ่อ...ขอรับ เมื่อครู่ที่ข้าพูดไป”

“มีเรื่องจริงอย่างที่องค์รัชทายาทสงสัย แต่ต้องทำอย่างรอบคอบ หากข้าแน่ใจแล้วจะเข้าไปทูลทุกอย่างด้วยตนเอง องค์รัชทายาทไม่ต้องลำบากส่งใครมาหาข้าถึงจวนอีก”

ราชองครักษ์ที่ได้ยินเช่นนั้นก็ทำหน้าไม่ถูก นี่ไม่รู้ว่าเขาไปทำอะไรให้รองเสนาบดีผู้นี้ไม่พอใจ หรือว่ารองเสนาบดีผู้นี้มีวิสัยวางท่าเช่นนี้เป็นปกติ แต่ก็นับว่าเป็นบุรุษที่อ่านทุกอย่างขาดทีเดียว เขาเอ่ยไปเพียงน้อยนิด แต่สามารถรู้ได้ในทันทีว่าองค์รัชทายาทกังวลเรื่องที่มีคนต่างถิ่นเข้ามาหาขุนนางผู้นี้ถึงจวน แต่เหตุใดเขาจึงต้องเกรงกลัวบุรุษผู้นี้ด้วย

“ขอรับ” คนที่ไม่เข้าใจตนเองก็ได้แต่เอ่ยตอบกลับอย่างนอบน้อมไม่คลาย ประหนึ่งว่ากำลังคุยกับผู้อาวุโส ไม่ก็ขุนนางผู้ใหญ่เสียอย่างนั้น

“อย่างนั้นก็กลับไปได้แล้วสิ”

“หา!?” คนถูกเจ้าของจวนเอ่ยปากไล่เบิกตาตื่นขึ้นมาชั่วขณะ มองบุรุษที่ยังวางท่านิ่งอย่างสงสัย เขาคุยกับใต้เท้าซุนได้ไม่เท่าไรก็เอ่ยปากไล่กันเสียแล้ว ไม่เป็นการเสียมารยาทไปหน่อยหรือ

“ฟังไม่เข้าใจหรือท่าน”

“หลิวจวิน...ขอรับ เรียกอาจวินก็ได้ขอรับ”

ซุนเจิงหรี่ตามองบุรุษที่แนะนำชื่อแซ่ของตนทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ร้องถาม “เราสนิทสนมกันถึงเพียงนั้นเชียวหรือ”

“เอ่อ...คือเรื่องวันนั้น ที่เราสู้กัน”

“อ้อ! ถ้าท่านผูกใจเจ็บในเรื่องนั้น วันนี้เรามาสู้กันอีกสักครั้งก็ได้ คราวนี้ท่านจะใช้ดาบ กระบี่ กระบองอะไรก็แล้วแต่ท่านเลยดีหรือไม่” ซุนเจิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงด้วยความไม่พอใจ มองหน้าของคนไม่ยอมออกจากจวนเสียทีอย่างเริ่มมีโทสะ

“ไม่ใช่ขอรับ ไม่ใช่” คนที่ถูกท้าดวลเอ่ยปัดเป็นพัลวัน

“ไม่ใช่แล้วอะไรอีก นี่ข้าไม่มีเวลาฟังท่านทั้งวันหรอกหนา งานข้ามีอีกมากมาย หากรัชทายาทมีข้อสงสัยมากมายถึงเพียงนี้ ทีหลังก็เขียนรายงานมา ข้าจะอ่านเอง ไม่ต้องให้ท่านมานั่งพูดทีละประโยคสองประโยคเช่นนี้” ซุนเจิงถอนหายใจเมื่อพรั่งพรูคำพูดจบ

ส่วนคนฟังนั่งนิ่งไม่ไหวติงไปเสียแล้ว ซุนเจิงมองชายชาติทหารที่กระทบนิดหน่อยก็ทำทีท่าว่าจะเป็นบ้าใบ้ไป เช่นนี้น่ะหรือจะไปจับดาบฆ่าใครเขา! ยิ่งมองหน้าก็ยิ่งโมโห ซุนเจิงได้แต่หยิบน้ำชาขึ้นมาดื่มดับโทสะที่อยู่ในใจ ซึ่งโทสะที่ว่านั้นเกิดจากอะไรกันแน่ เขาเองก็ไม่แน่ใจเช่นกัน แต่ไม่ทันจะได้แสดงอิทธิฤทธิ์หรือไล่ตะเพิด พ่อหนุ่มซื่อบื้อตรงหน้าก็กลับกุลีกุจอคุกเข่าต่อหน้าเขาเสียอย่างนั้น

“ข้าไม่ทราบว่าไปทำอะไรให้ใต้เท้าไม่พอใจหรือไม่ หากข้าล่วงเกินท่านก็ต้องขอให้ท่านยกโทษแก่ข้าด้วย แล้วก็...”

ซุนเจิงมองบุรุษที่เงยหน้าสบตากับเขาเพียงชั่วขณะหนึ่งก่อนจะหลุบตาต่ำ ไม่มองหน้าเขาราวกับคนหวาดกลัว

“ใต้เท้าสอนข้าได้หรือไม่ขอรับ”

“หา!? สอน! สอนอะไร สอนทำไม เหตุใดข้าต้องสอน!”

“สอน...สอนวิทยายุทธ์ของใต้เท้าอย่างไรขอรับ ข้า...ข้ายังห่างชั้นกับท่านนัก ด้วยตำแหน่งราชองครักษ์ขององค์รัชทายาทยิ่งทำให้ข้าระอา ข้าจึงอยากให้ท่านสอนข้าได้ไหมขอรับ”

“ไม่!”

“สอนเขาหน่อยไม่ได้หรือ”

หลังการปฏิเสธเสียงแข็ง ซุนเจิงก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงของสตรีที่คุ้นหูดังขึ้น สตรีที่เขาสั่งว่าอย่าเข้ามาในระหว่างที่เขาคุยกันเจ้าหมอนี่ แต่นี่เธอเข้ามาขัด อีกทั้งพูดราวกับว่าได้ยินเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้น! แต่นั่นยังเทียบไม่ได้เลยกับรอยยิ้มละไมอย่างคนไม่ทุกข์ร้อนของเหอลี่อิง

“ท่านราชองครักษ์คุกเข่าขนาดนี้แล้ว จะใจร้ายไปถึงไหนกัน”

ซุนเจิงมองสตรีที่ทิ้งกายนั่งข้างตน มีถ้อยคำมากมายที่อยากจะเอื้อนเอ่ยออกมา แต่กลับเอ่ยออกมาไม่ได้แม้แต่ครึ่งคำ จึงได้แต่กำมือแน่น มองบุรุษที่ทำให้เขาต้องตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก!