เยี่ยมบ้านภรรยา 3

ผู้อาวุโสแห่งตระกูลเหอเห็นรอยฟกช้ำก็มีสีหน้าตกใจ แต่ก็ไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา เพียงตีหน้าเครียดและวางท่าขรึมเท่านั้น ซึ่งเรื่องนี้ทำให้ซุนเจิงไม่พอใจอยู่หลายส่วน ในเมื่อเป็นผู้ใหญ่ก็ควรให้ความเป็นธรรมกับทุกคน จะเลือกที่รักมักที่ชังคงไม่เข้าที แต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่เข้าใจใต้เท้าเหอเสียทีเดียว

“เรื่องนี้เป็นเรื่องในครอบครัว แค่นี้ก็ทำให้ข้าละอายมากแล้วที่ดูแลคนในบ้านไม่ได้จนต้องให้ใต้เท้าซุนมาจัดการ”

คำพูดของใต้เท้าเหอนั้นสุภาพก็จริง แต่กลับเอ่ยเป็นนัยว่า ‘ให้เขาเลิกจุ้นจ้านเรื่องของครอบครัวคนอื่นเสียที’ มีหรือที่ซุนเจิงจะยอมทำตามง่ายๆ เขาสบตากับภรรยาของตนที่ยิ้มร่าอยู่ก่อนแล้ว เมื่อเห็นเหอลี่อิงพยักหน้าให้เล็กน้อย ซุนเจิงก็ยิ้มละไมอย่างผู้มีเมตตา

“ข้าเป็นเขยของตระกูลเหอ อย่างไรเสียก็คือคนในครอบครัวนี้ หรือว่าข้าเข้าใจอะไรผิดไป หรือเมื่อข้าแต่งกับบุตรสาวของตระกูลเหอ ก็เท่ากับว่าพานางออกจากตระกูล จึงไม่อาจเรียกว่าครอบครัวได้เต็มปาก เช่นนั้นที่ข้าตื่นตั้งแต่รุ่งสางเพื่อนำของมาเคารพท่านทั้งหลายทั้งๆ ที่มีงานล้นมือ รองเสนาบดีอย่างข้าคงจะสำคัญตนผิดจริงๆ”

ซุนเจิงทำทีท่าสลด แต่กระนั้นก็ยกตำแหน่งหน้าที่การงานมาข่มอีกฝ่ายอย่างไม่ปิดบัง จะให้ทำอย่างไรได้ ในเมื่อเรื่องเล็กแค่นี้ หากใต้เท้าเหอพยายามแสดงความรับผิดชอบปกป้องหลานชายเพียงสักนิด เขาคงไม่ทำเช่นนี้

“อาเขยขอรับ” เมื่อผู้ใหญ่เอ่ยในสิ่งที่เข้าใจยาก เด็กน้อยก็ดึงแขนเสื้อของซุนเจิงและเอ่ยด้วยเสียงอ่อน “ข้าไม่เป็นอะไรขอรับ”

ซุนเจิงเริ่มมองเด็กน้อยที่ใจดีเกินไปอย่างจนปัญญา ใบหน้าของเสี่ยวหยางในยามนี้เต็มไปด้วยความลำบากใจ แต่ถ้าหากเขาปล่อยผ่าน ต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร เขาไม่ได้เป็นพระเอกขี่ม้าขาวออกหน้าช่วยเด็กคนหนึ่ง เขาเพียงแค่ต้องการความถูกต้องเท่านั้น ซึ่งเขาก็ไม่เห็นความถูกต้องของตระกูลเหอในยามนี้เลย

“ไม่เป็นได้อย่างไร”

เหอเสี่ยวอิงพูดแทรกขึ้นมา บัดนี้เธอมีใบหน้าที่เขาคุ้นเคยกว่าผู้ใด ใบหน้าที่ฉาบด้วยรอยยิ้มแสนจะเลือดเย็นจนเขาเริ่มเสียวสันหลังอย่างไรชอบกล

“เสี่ยวอิง เจ้าไม่ควรเอ่ยสิ่งใดในยามนี้ เจ้าเอ็นดูเสี่ยวหยางมากกว่าหลานคนอื่นๆ จึงย่อมเห็นดีเห็นงามกับเขา” เหอชิงซางแย้งน้องสาวที่เอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ

“แล้วท่านพี่รู้หรือไม่ เหตุใดข้าจึงเอ็นดูเสี่ยวหยางมากกว่าหลานคนอื่นๆ” เหอลี่อิงมองไปยังคนที่เป็นพี่ชายของเหอเสี่ยวอิงด้วยรอยยิ้ม “เพราะข้ารู้ดีว่าหลานคนนี้ซื่อสัตย์และกล้าหาญกว่าหลานคนอื่นๆ เขาไม่เคยทำร้ายใคร ผู้ใดขอร้องเขา เขาก็ยินดีช่วย แต่พี่น้องกลับทำร้ายให้เขาต้องเจ็บตัว พูดให้เขาต้องเจ็บช้ำน้ำใจ”

“เจ้ากล่าวหาลูกของข้าอย่างนั้นหรือ”

“ข้าไม่ได้กล่าวหา แต่ข้าเคยเห็นและเคยได้ยิน ท่านเข้าข้างลูกก็เรื่องของท่าน ข้าจะเข้าข้างหลาน นี่ก็เป็นเรื่องของข้าเช่นกัน”

“นี่เจ้า!” เหอชิงซางตบเข่าฉาดใหญ่ ชี้นิ้วไปยังน้องสาวอย่างมีโทสะ แต่ไม่ทันจะได้เอ่ยต่อว่า คนที่เป็นสามีของนางก็ออกโรงปกป้องเสียก่อน

“ท่านไม่มีสิทธิ์ชี้หน้าภรรยาของข้า ขุนนางชั้นผู้น้อยอย่างท่านกล้าชี้หน้าฮูหยินของซุนจ้าวเฟิงเชียวหรือ!”

เหอชิงซางมองซุนจ้าวเฟิงด้วยความโกรธ แต่ด้วยตำแหน่งและยศศักดิ์ทำให้เหอชิงซางได้แต่จำยอมข่มความโกรธของตนไว้ เนื้อตัวสั่นเทาอย่างสุดกลั้น แต่ก็ไม่อาจจะโต้ตอบรองเสนาบดีที่แสนจะเย่อหยิ่งได้

“เรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง อย่างไรเสี่ยวหยางก็เป็นหลานของข้า ข้าไม่ปล่อยให้เขาต้องเจ็บตัวอีกเป็นอันขาด”

เมื่อได้ยินดังนั้น ซุนเจิงจึงลดความเย่อหยิ่งของตนลงมากึ่งหนึ่ง ด้วยระลึกได้ว่าในยามนี้ตนก็ยังถือว่าเป็นผู้น้อยและเป็นชายหนุ่มคนหนึ่งเท่านั้น ไม่อาจข่มผู้อาวุโสอย่างไร้มารยาทได้...

“เรื่องนี้ข้าไม่ควรยื่นมือเข้าไปยุ่งก็จริงอยู่ แต่เมื่อเห็นเรื่องที่ไม่ถูกไม่ควรอยู่ตรงหน้าจึงไม่อาจปล่อยผ่านได้ อย่างไรข้าต้องขออภัยใต้เท้าเหอด้วย”

“มิได้ๆ เช่นนี้ยิ่งทำให้คิดได้ว่าข้าเลือกคนที่มาดูแลลูกสาวไม่ผิด หากท่านซื่อตรงและเป็นธรรมเช่นนี้แล้ว ต่อไปภายหน้าท่านคงได้ก้าวหน้าและเป็นที่พึ่งให้กับบุตรสาวของข้าได้”

ซุนเจิงยิ้มรับ แม้จะรู้ดีแก่ใจว่าอีกฝ่ายก็แค่ประชดประชันด้วยการปั้นแต่งคำเยินยอเท่านั้น

“เสี่ยวอิง เรื่องของหลานๆ เจ้าควรวางลง และสนใจแต่เพียงเรื่องของครอบครัวตนเท่านั้น ไม่ควรนำเรื่องที่นี่ไปเป็นเรื่องของตน เพราะอย่างไรเสียเจ้าก็แต่งออกไปแล้ว”

เหอเสี่ยวอิงมีสีหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อถูกชี้แนะเป็นเชิงต่อว่าในกิริยาเมื่อครู่ที่นางแสดงออก

“วันนี้ข้ารบกวนพวกท่านมากเกินไปแล้ว อย่างนั้นพวกข้าขอตัวกลับก่อนจะดีกว่า” เมื่อไม่มีเหตุผลใดที่ต้องอยู่ต่อ ซุนเจิงก็ไม่รั้งรอที่จะอยู่จวนนี้อีก เพียงแต่ก่อนจะก้าวเท้าพ้นจวนตระกูลเหอ เขากระซิบอะไรบางอย่างกับเสี่ยวหยาง และอีกฝ่ายก็พยักหน้ารับฟังอย่างว่าง่าย สุดท้ายซุนเจิงและเหอลี่อิงก็ขึ้นรถม้ากลับจวนของตนเอง ละทิ้งเรื่องจวนตระกูลเหอที่วุ่นวายเอาไว้

“เมื่อครู่คุยอะไรกับเสี่ยวหยาง”

“บอกทางหนีทีไล่”

เหอลี่อิงเลิกคิ้วสงสัย แต่สิ่งที่ได้กลับเป็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะในลำคอเท่านั้น

“ฉันไม่ค่อยถูกชะตากับพี่ชายของเหอเสี่ยวอิงเอาเสียเลย เขาเหมือนพวกนายจ่าไร้ประโยชน์ที่กองพันของฉันเมื่อก่อนไม่มีผิด วันๆ เอาแต่ประจบสอพลอ พอก้าวเท้าออกจากกรมกองก็วางท่าใหญ่โต”

“คนพวกนี้ก็มีอยู่ทุกที่ไม่ใช่หรือ” เหอเสี่ยวอิงเอ่ย แต่ท่าทีกลับขรึมลงถนัดตา

“เธอไม่ต้องไปสนใจคนบ้านนั้นหรอก สมัยนี้ก็กดขี่ผู้หญิงทั้งนั้น เขาคงไม่อยากให้ออกความเห็นอะไรมากในเรื่องนี้ เพราะอย่างไรก็เรื่องในบ้าน หากทำให้เป็นเรื่องใหญ่ก็เหมือนกับประจานตนเอง”

“ฉันไม่ได้ให้ค่าในเรื่องนั้นเลย แต่ฉันสงสารเด็ก ถูกแกล้ง ถูกทำร้าย ผู้ใหญ่นอกจากไม่ช่วยแล้วยังต่อว่า แบบนี้จิตใจของเด็กจะเป็นอย่างไร”

“เรายื่นมือเข้าไปช่วยตรงๆ เลยไม่ได้ เพราะที่ใต้เท้าเหอพูดมาก็ถูก เธอแต่งออกมาแล้ว”

“เฮ้อ ยุคสมัยนี้มันยังไงกัน น่าปวดหัวชะมัด”

เมื่อเห็นสตรีที่ปวดหัวกับการหลงยุคหลงสมัย ซุนเจิงก็ยิ้มร่าโน้มกายเข้าไปใกล้เหอลี่อิงที่มีทีท่าว่าไม่ได้สนใจเขาในตอนนี้แม้แต่น้อย “เธอจะปวดหัวหนักกว่านี้ ถ้าไม่มีฉันอยู่ด้วย”

เหอลี่อิงมองบุรุษที่โน้มกายเข้ามาหาเธอ ใบหน้าของซุนเจิงอยู่ห่างจากใบหน้าของเธอไม่ถึงหนึ่งคืบ กระนั้นเหอลี่อิงก็ได้แต่แค่นหัวเราะ ใช้มือผลักใบหน้าที่กำลังยิ้มกริ่มให้ออกห่าง “น้อยๆ หน่อย ถ้าคุณไม่ได้เป็นรองเสนาบดีอะไรนั่น มีหรือที่เหอชิงซางจะยอมถอยให้แบบนี้ ไม่มีเสียหรอก”

“อยู่ในรถม้าแบบนี้ เธอจะโรแมนติกหน่อยไม่ได้หรือยังไง” ซุนเจิงเอ่ยอย่างหัวเสีย ทั้งๆ ที่เวลานี้เธอควรพูดจาหวานหยดตอบกลับเขาแท้ๆ

“โรแมนติกบ้าบออะไร อายุปูนนี้แล้ว มาทำตัวเป็นเด็กหนุ่มไปได้”

“ทำมาเป็นพูดดี ทีคืนก่อนฉันแค่ถอดเสื้อ หน้าเธอยังแดงเป็นลูกพุทราสุกอยู่เลย”

“นี่ตาเฒ่าซุนเจิง!”

“อะไรยายแก่เหอลี่อิง! บอกมาเถอะน่าว่าเธอชอบใช่ไหมที่ฉันกลับมาเป็นหนุ่มแบบนี้ มัดกล้ามของฉันมันน่าสัมผัสใช่ไหมล่ะ!!”

“หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะตาแก่บ้า!”