เพิ่งแต่งงานก็ได้รับงานใหญ่เสียแล้ว 1

แม้จะรู้สึกสบาย ใช้ชีวิตอย่างราชา มีคนล้อมหน้าล้อมหลัง แต่ซุนเจิงก็ไม่อาจหลีกหนีความจริงไปได้ วันนี้คือวันสุดท้ายที่เขาได้หยุดงาน วันสุดท้ายที่ท่านเสนาบดียินยอมให้เขาได้ใช้ชีวิตกับภรรยาอย่างหวานชื่น ทั้งๆ ที่ซุนจ้าวเฟิงคนเก่านั้นมองว่าเป็นช่วงเวลาที่นานชั่วกัปชั่วกัลป์ด้วยว่าไม่อยากจะแต่งงาน ดื้อรั้นขอท่านเสนาบดีว่าไม่อยากจะหยุดนานไปกว่านี้เพราะไม่อยากให้เสียงานก็ตามที แต่พอเป็นซุนเจิงทุกอย่างก็กลับตาลปัตรไปไม่ใช่น้อย

ซุนเจิงคือนายทหารที่ปลดเกษียณแล้วเป็นสิบปี นั่นหมายความว่าเขาไม่ได้ทำงานมาสิบกว่าปีแล้ว อีกอย่างงานที่เคยทำกับงานที่กำลังจะไปทำก็ต่างกันโดยสิ้นเชิง ฉะนั้นเขาที่จะต้องตรากตรำไปทำงานในวันพรุ่งนี้จึงต้องนั่งอ่านตำราทุกอย่างในห้องหนังสือของซุนจ้าวเฟิง อ่านทุกบันทึกและทุกรายงานด้วยความรอบคอบ

แต่อย่างไรเสียเขาจะฉลาดเท่าซุนจ้าวเฟิงหรือไม่เล่า บุรุษที่เลื่องลือในความเก่งกาจจะกลายเป็นคนวิกลจริตหรือไม่ หากเขาเอ่ยหรือกระทำอะไรโง่ๆ ออกไป แม้เคยบอกกับเหอลี่อิงว่าอย่าได้กังวลเรื่องเข้ามาแทนที่ใครก็ตามที กลับกลายเป็นว่าเขาต้องมานั่งวิตกในเรื่องนี้แทน

“ซุนเจิง ฉันเอาน้ำชามาให้” ขณะที่จมกับความคิดต่างๆ นานา เหอลี่อิงก็ฉุดรั้งความคิดที่ล่องลอยของเขาให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว ซุนเจิงสลัดความคิดที่เริ่มไปไกลของตนออก หยิบชาขึ้นดื่มและสังเกตสตรีที่นั่งประจันหน้าอยู่อีกฟากของโต๊ะทำงาน

“มีอะไรหรือเปล่า”

“ได้ยินบ่าวในจวนพูดว่าพรุ่งนี้คุณต้องไปทำงานแล้วหรือ”

“ใช่ ฉันถึงต้องมานั่งอ่านตำราพวกนี้ จะได้รู้ว่าซุนจ้าวเฟิงทำงานเป็นอย่างไรบ้าง มีความคิดหรือแนวทางอย่างไรบ้าง” ซุนเจิงตอบไม่ปิดบัง ส่วนเหอลี่อิงก็หยิบจับสิ่งที่เขาคร่ำเคร่งอ่านมาตลอดไปพิจารณา

“นี่มันบัญชีจวน คุณไม่ต้องอ่านก็ได้ ปกติมีพ่อบ้านคอยจัดการ ฉันไปถามเรื่องนี้มาแล้ว” สตรีที่ไต่ถามเรื่องทุกอย่างในจวนใต้เท้าซุนกับเหล่าบ่าวรับใช้มาก่อนหน้าพูดขึ้น

“อย่างนั้นหรือ” ซุนเจิงเอ่ย มองไปยังกระดาษปึกหนึ่งที่เหอลี่อิงหยิบไปพิจารณา “ว่าแต่เธอดูออกได้อย่างไร”

“คุณลืมแล้วหรือว่าส่งฉันไปเรียนทำบัญชีเบื้องต้นพวกนี้ เพราะคุณบอกว่ารำคาญที่ฉันอยู่บ้านเฉยๆ”

“อ้อ” เจ้าของเงินที่ส่งเสียภรรยาเรียนร้องรับ เขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท ในตอนนั้นเหอลี่อิงเพิ่งจะอายุได้ยี่สิบก็ต้องมาแต่งงาน จากหญิงสาวธรรมดาต้องกลายเป็นแม่บ้านไม่ใช่เรื่องที่น่าพิสมัยเท่าไร ซุนเจิงจึงยอมจ่ายเงินให้เธอได้เรียนและมีความรู้พื้นฐานในเรื่องอื่นบ้าง แม้ในยามนั้นจะอ้างว่าเธออยู่เฉยๆ มันรำคาญหูรำคาญตาก็ตามที

“อย่างนั้นเธอมาดูแลเรื่องนี้ต่อไหม แต่ก่อนจวนนี้ไม่มีคนคอยดูแล พ่อบ้านเลยเป็นคนจัดการ ตอนนี้มีฮูหยินแล้ว ปล่อยให้เป็นแบบเดิมคงไม่เหมาะกระมัง”

“ไปลดหน้าที่พ่อบ้านแบบนั้นจะเหมาะสมหรือ”

“ก็ให้เขาทำเหมือนเดิม แล้วเธอคอยตรวจสอบ เผื่อมีอะไรหลงหูหลงตาเราไป”

“ก็ได้ ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง”

แบ่งหน้าที่ให้เสร็จสรรพ เหอลี่อิงก็ไม่ได้ลุกออกไปไหน ช่วยซุนเจิงคัดเอกสารมากมาย โดยอีกฝ่ายก็ไม่ได้ขัดข้องแต่ประการใด เหอลี่อิงคือภรรยาของซุนเจิง เดิมทีเธอก็มีสิทธิ์จัดการกับเอกสารหรือข้าวของของเขาอยู่แล้ว