เยี่ยมบ้านภรรยา 2

“ข้าผิดเองขอรับที่วิ่งมาชนอาเขย”

ซุนเจิงยังไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกไป เด็กน้อยที่นั่งเงียบอยู่นานก็เอ่ยขึ้นก่อน เพราะอยากให้เรื่องนี้จบลงโดยเร็วและไม่อยากให้กลายเป็นเรื่องใหญ่

“ไร้มารยาทเสียจริง ทำไมเวลาเดินถึงไม่มองทาง เหตุใดเจ้าชอบทำให้ตระกูลเหอขายหน้านัก”

“เอาเถอะๆ” เมื่อได้ยินผู้ใหญ่ตำหนิเด็กที่ไม่มีความผิดใหญ่โต ซุนเจิงก็เอ่ยห้าม ร่างที่นั่งเคียงเด็กน้อยที่ล้มลงไปยืนเหยียดตรงพร้อมทั้งฉายยิ้มอย่างที่ไม่ค่อยได้ทำเสียเท่าไร “ข้าไม่ใช่คนมากพิธีหรือมากมารยาทอะไร อีกอย่างที่เสี่ยวหยางไม่ได้ระวังก็เป็นเพราะเขามัวพะวงว่าพี่ชายจะวิ่งตามมาทำร้ายทัน จึงไม่ได้มองทาง”

“ทำร้าย? ท่านกล่าวอะไรของท่าน”

“นี่คงเป็นบุตรของท่านใช่หรือไม่ เหอชิงซาง” ซุนเจิงเอ่ยชื่อบุรุษที่ไม่ถูกชะตา

“ใช่ นี่คือบุตรของข้าเอง”

“เห็นทีข้าคงจะต้องลดงานที่กรมของท่านลงบ้างเสียแล้ว เผื่อว่าท่านจะมีเวลาสอนบุตรของตนเองให้มากกว่านี้”

“นี่ท่าน!” เหอชิงซางที่ถูกตอกหน้าเข้าอย่างจังถึงขั้นควบคุมมือไม้ของตนเองไม่ได้ ชี้นิ้วใส่รองเสนาบดีอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

“ข้าไม่ได้อยู่ในฐานะที่ท่านจะมาชี้นิ้วใส่” ซุนเจิงเหยียดยิ้มอย่างผู้ที่เหนือกว่า มองขุนนางใต้อาณัติของตนเองอย่างน่าเวทนา ความเย่อหยิ่งของคนเราไม่ว่ายุคสมัยไหนก็มักมีให้เห็นอยู่ตลอดจริงๆ

“ท่านรู้ได้อย่างไรว่าบุตรชายของข้าจะทำร้ายเสี่ยวหยาง เขาเป็นพี่น้องกัน กระทบกระทั่งกันบ้างไม่ใช่เรื่องแปลก”

“อ้าว...เหตุใดท่านจึงพูดเช่นนี้ เมื่อครู่บุตรชายของท่านยังกล่าวว่าเสี่ยวหยางเป็นเด็กกำพร้า มิใช่น้องชายของเขา”

คนที่ถูกสวนกลับพูดไม่ออก ได้แต่มองหน้าบุตรชายด้วยท่าทีกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“เขายังเด็ก อาจจะไม่เข้าใจในเรื่องนี้เท่าไหร่นัก”

“เป็นเด็กก็จริงอยู่ แต่นั่นไม่ใช่ข้ออ้าง เด็กคือกระจกสะท้อนบิดามารดา หากท่านยังดูแลบุตรได้ไม่ดีพอ เห็นทีข้าต้องพิจารณาหน้าที่การงานของท่านเสียใหม่ เรื่องบัญชีที่ท่านควบคุมตรวจสอบอยู่นั้นอาจจะเกินความสามารถท่าน เพราะแม้แต่ตรวจสอบว่าบุตรก้าวร้าวหรือไม่ ท่านยังทำไม่ได้เลย”

แม้จะหยิบยกเรื่องหน้าที่การงานมาเล่นงานอีกฝ่ายอาจจะดูใช้อำนาจเกินไป แต่กระนั้นในความทรงจำที่คั่งค้าง เดิมทีซุนจ้าวเฟิงมักเจอปัญหาในการทำงานของอีกฝ่ายอยู่เสมอ เขาไม่ชอบใจการทำงานของบุรุษผู้นี้แม้แต่น้อย แต่ก็น้ำท่วมปากอยู่หลายหน เพราะคนคนนี้เป็นบุตรของอดีตขุนนางที่สร้างคุณงามความดีเอาไว้มาก อีกทั้งตัวซุนจ้าวเฟิงยังอายุน้อยกว่าเหอชิงซางอยู่มาก แต่เขาคือซุนเจิง ไม่ใช่ซุนจ้าวเฟิง ฉะนั้นจึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องไว้หน้ากัน ในเมื่ออีกฝ่ายก็ไม่ได้ไว้หน้าเขาเช่นกัน

“หากท่านกล่าวหาบุตรชายของข้า เช่นนั้นข้าคงต้องให้ท่านพ่อตัดสินในเรื่องนี้ เพราะอย่างไรเสียนี่ก็เรื่องในครอบครัว คงไม่เหมาะที่จะให้ท่านมาตัดสินตามอำเภอใจ”

“เช่นนั้นก็เชิญ” ซุนเจิงยืนเอามือไพล่หลัง ไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายจะวิ่งโล่ไปฟ้องพ่ออย่างไร เพราะเขาเองก็ไม่ได้เกรงกลัวสิ่งใดเช่นกัน แม้ในร่างนี้จะเป็นเพียงชายหนุ่มคนหนึ่ง แต่วิญญาณของเขากลับแก่กว่าใต้เท้าเหอ ประมุขของตระกูลอีกกระมัง แล้วจะมีสิ่งใดที่ต้องกลัว

ซุนเจิงให้เจ้าของบ้านเดินนำหน้า ส่วนตนเองหันมองใบหน้าของสตรีที่ตระกองกอดเด็กตัวอ้วนกลมไว้แน่น พยักหน้าเล็กน้อยให้เธอได้รับรู้ เหอลี่อิงจึงประคองร่างกลมๆ ของเสี่ยวหยางให้ลุกขึ้นและเดินตามซุนเจิงไป

“หากข้าบอกว่าข้าเป็นคนผิดเองทุกอย่าง เรื่องจะจบหรือไม่ขอรับ”

ซุนเจิงเงี่ยหูฟังสิ่งที่เด็กน้อยซึ่งเดินเคียงคู่กับเหอลี่อิงเอ่ยขึ้น

“หากไม่ผิด ไยต้องรับผิด”

“เพื่อจบเรื่องขอรับ ข้าไม่ชอบความวุ่นวาย อีกอย่างเรื่องนี้อาจทำให้พวกเขาแกล้งข้ายิ่งกว่าเดิมก็เป็นได้ เขาเอาแต่ใจเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร ท่านอารักเขามาก ท่านปู่เองก็เอ็นดูเขามากเช่นกัน อาหญิงก็ทราบดีไม่ใช่หรือขอรับ”

“อย่าคิดมากเลย เจ้าเพียงแค่เอ่ยไปตามจริงก็พอ ที่เหลือให้ข้าและอาเขยของเจ้าจัดการ”

ซุนเจิงที่ได้ยินก็ลอบยิ้มอยู่เพียงลำพัง และนี่ถือเป็นข้อดีอย่างหนึ่งของเหอลี่อิง ไม่ว่าอย่างไรเธอก็เชื่อมั่นในตัวเขาเสมอ หรือไม่ก็คิดว่าเรื่องพวกนี้มิได้คณามือของซุนเจิงผู้นี้แม้แต่น้อย...

ผู้อาวุโสแห่งตระกูลเหอนั่งหน้าเครียดเมื่อรับฟังความจากบุตรชาย ขณะเดียวกันก็เหลือบมองบุตรเขยที่นั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์ สลับกับหยอกล้อหลานชายของเขา

ใครต่อใครต่างรู้ดีว่าซุนจ้าวเฟิงนั้นเป็นรองเสนาบดีที่อายุน้อยที่สุด แม้ว่าจะเป็นรองเสนาบดี แต่ความจริงด้วยความรู้ความสามารถ คุณชายตระกูลซุนผู้นี้สามารถกินตำแหน่งเสนาบดีได้ด้วยซ้ำ ทว่าองค์จักรพรรดิเห็นว่าหากก้าวหน้าเกินไปอาจไม่ดีเท่าไร แต่จะให้ตำแหน่งต่ำไปก็เกรงว่าจะไม่เหมาะสมกับสติปัญญา ตำแหน่งรองเสนาบดีฝ่ายซ้ายแห่งกรมคลังจึงเหมาะสมที่สุด

ด้วยเหตุนี้จึงไม่อาจดูเบาในเรื่องที่เกิดขึ้นได้แม้แต่น้อย เพราะหากผู้เฒ่าเช่นเขาตัดสินสิ่งใดไม่ถูกต้อง อาจจะทำให้ตระกูลถูกดูหมิ่นดูแคลนได้ อีกทั้งยังอาจจะถูกนำมาเป็นช่องโหว่ได้ในอนาคต บัดนี้ผู้เฒ่าแห่งตระกูลเหอจึงนั่งหน้าเครียด มองหน้าหลานชายอย่างคาดโทษ

“ข้าทราบว่าใต้เท้าซุนไม่อาจปล่อยผ่านได้แม้แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่นี่มันก็เป็นเรื่องของเด็กเท่านั้น”

ซุนเจิงที่ได้ยินคำพูดของคนที่เรียกได้ว่าเป็นผู้อาวุโสก็ฉายยิ้มอย่างไม่ทุกข์ร้อน วางจอกน้ำชาในมือลง ปล่อยตัวเสี่ยวหยางกลับไปหาเหอลี่อิง และหันกลับไปมองใต้เท้าเหอด้วยรอยยิ้ม

“ข้าเห็นด้วยในข้อนี้ นั่นจึงเป็นเหตุที่ทำให้ข้ายอมเดินตามเหอชิงซางเข้ามาพบกับใต้เท้า นั่งรอความเห็นของท่าน และเมื่อครู่ที่นั่งรอความเห็นอยู่ ข้าก็พบสิ่งที่ไม่ควรพบเข้าบนตัวของเสี่ยวหยาง...ข้าหวังว่ามันคงมีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้ใต้เท้าไม่มองว่าเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องของเด็กเท่านั้น”

ซุนเจิงยิ้มร้าย เรื่องนี้ก็ช่วยไม่ได้อีกเช่นกัน ใครใช้ให้ผู้เฒ่าแซ่เหอคิดหาความถูกต้องนานถึงเพียงนี้กัน นานถึงขั้นที่ว่าเขาหาหลักฐานบางประการมาโต้แย้งได้ในที่สุด ซุนเจิงกวักมือเรียกเสี่ยวหยางที่เกาะติดเหอลี่อิงไม่ยอมห่างให้เข้ามาใกล้ เพียงแค่จับมือของเสี่ยวหยางเบาๆ อีกฝ่ายก็สะดุ้งเล็กน้อย ทำให้สายตาของทุกคนต่างพากันสงสัย ก่อนจะกระจ่างในไม่กี่อึดใจต่อมาเมื่อเห็นรอยเขียวช้ำที่ข้อมือของเสี่ยวหยาง

“รอยนี้เจ้าได้มาจากที่ใด” ซุนเจิงถามด้วยน้ำเสียงอ่อน นัยน์ตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน แต่เสี่ยวหยางยังคงนิ่งไม่เอ่ยตอบสิ่งใด

“คงจะไปดื้อซนตามวิสัยจนเจ็บตัวเข้า”

“เอ...เหตุใดท่านจึงได้ช่างพูดนัก ยามเมื่อประชุมหารือกับท่านเสนาบดี ท่านไม่เคยแม้แต่จะปริปากออกความเห็น ไยเวลานี้จึงมีความเห็นมากมายได้”

เหอชิงซางกำมือแน่น นี่นับเป็นครั้งที่สองที่ซุนจ้าวเฟิงไม่ไว้หน้าเขา แต่กระนั้นจะทำอะไรบุ่มบ่ามก็ไม่ได้ ด้วยว่าบิดานั่งร่วมสนทนาอยู่ด้วย

“มีตรงอื่นอีกหรือไม่...” ซุนเจิงเอ่ยถาม แต่เด็กน้อยก็ยังไม่ยอมตอบ “ไม่มีสิ่งใดต้องกลัว ข้าปกป้องเจ้าได้”

เด็กน้อยที่ได้ยินเช่นนั้นก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบเห็นสายตาของผู้ใหญ่เบื้องหน้าที่ยื่นมือเข้ามาช่วยตนในครั้งนี้ และเห็นทีว่าผู้ใหญ่คนนี้จะไม่ปล่อยให้เรื่องจบลงง่ายๆ เสียแล้ว สุดท้ายเสี่ยวหยางจึงยอมทำในสิ่งที่อาเขยสั่ง