ตอนที่4

แฮ่กๆ เสียงหอบของร่างบางที่หายใจติดขัดเล็กน้อยเนื่องจากเทอเหนื่อยจากการที่เทอต้องวิ่งมาที่อำเภอทั้งยังงั้นเพราะเนื่องจากเทอไม่ไว้ใจคนขับรถที่เป็นคนของพ่อตัวเอง จนมาหยุดที่ตรงข้างหลังผู้ชายคนหนึ่ง นั้นไม่ใช่ใครแต่ก็คือธามที่กำลังยืนเก๊กรอตัวเขานั้นเอง

"เทออยู่ไหนแล้วเหี้ยน้อย"

"เหี้ยน้อยอะไรคุณกะปอม"

"ก็ผมรู้จักแค่ฉายานี้หนา"

"อืมม" นทีตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองไปครู่หนึ่งก่อที่จะหันมามองคนตรงหน้า

"งั้นเรามาแนะนำตัวกันเถอะ เพราะเดี๋ยวเราก็จะกลายเป็นสามีภรรยาที่ถูกกฎหมายแล้ว"

"ผมเห็นด้วย"

"ผมนทีนะครับ"

"ส่วนผมธาม"

หลังจากที่ทั้งสองแนะนำตัวเสร็จก็ต่างพากันเข้าไปที่ว่าการอำเภอเพราะข้างนอกอากาศเริ่มร้อนขึ้นแถมแดดก็ยังแรงขึ้นอีกด้วย

หลังจากการดำเนินงานของเจ้าหน้าที่เสร็จสิ้น ทั้งสองก้าวขาออกมาจากมาจากที่ว่าการอำเภอพร้อมกับเอกสารทั้งสองฉบับ ที่เป็นสีน้ำตาลอ่อน ภายในเป็นเอกสารทางราชการที่คู่สามีภรรยาส่วนใหญ่ล้วนมีกันนั้นก็คือ

ทะเบียนสมรส

ต่อจากนี้พวกเขาคือคู่ชีวิตของกันและกันแตกต่างจากเมื่อวันก่อนที่พวกเขาเป็นแค่คนที่รู้จักกัน  ทุกอย่างมันไวไปหมด จนบางทีก็ตั้งตัวไม่ทันเลยทีเดียว

"แล้วคุณกลับไงเนี่ย"

"เรียกแกร๊บ"

"อ่างั้นผมไปส่งก็ได้"

"ไม่เป็นไรดีกว่ามั้ง"

"เอาเถอะหนาให้ผมไปส่งไหน"

"คอนโด NJU"

"งั้นก็ไม่ไกลจากผมสิ"

"คุณอยู่ที่ไหนธาม"

"คอนโดS"

"อ๋อ"

"แบบนี้แสดงว่าผมแวะไปหาคุณบ่อยๆ"

"อยากมาก็มา" นทีตอบสวนทั้งที่ธามยังพูดไม่จบประโยคเลยด้วยซ้ำ

ธามที่เห็นท่าทีเช่นนั้นก็รู้สึกเอ็นดูขึ้นมาจนเผลอเอามือไปลูบที่หัวของนทีเบาๆ ตอนแรกธามนึกว่าจะถูกปัดมือออกแต่กลับไม่เช่นนั้น นทียอมให้ธามลูบหัวอย่างง่ายดาย กลับกันเหมือนเขาจะชอบให้คนมาลูบหัวซะด้วย

ตอนที่ธามลูบหัวนทีนั้นนทีได้เผยรอยยิ้มของตัวเองออกมาเลยน้อยโดยที่ตัวเขาเองไม่ได้รู้ตัวเลยว่ากำลังยิ้มให้กับการกระทำของคนตรงหน้า

"ไปได้แล้วมั้งธาม"

"อ่า ห๊ะ อ๋อๆ"

ธามใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นเมื่อรับรู้กับการกระทำของเมื่อสักครู่นี้ ทางด้านนทีเองก็เบือนหน้าหนีออกจากธามเช่นเดียวกันจากแก้มสีชมพูระเรื่อเปลี่ยนกลายเป็นสีแดงสดราวกับลูกสตอเบอรี่

(ไม่ได้ดิเราแต่งงานกันเพื่อผลประโยชน์ของกันและกันเท่านั้นธาม) ธามนึกในใจแต่ก็ยังคงเผชิญกับเหตุการณ์เมื่อกี้อยู่

(แต่จะว่าไปพอมองใกล้ๆแล้วยัยนี้ก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย) ธามเหลือบมองคนตัวเล็กที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ข้างตัวเขาเป็นบางครั้ง

(เราจะหลงสเน่ห์ตานี้ไม่ได้นะ)นทีกำลังบอกกับตัวเองแต่หัวใจของตัวเขาเองนั้นปานกำลังลุกออกมาเต้นระบำซะอย่างงั้น นทีไม่ทันได้สังเกตว่ามีคนกำลังแอบมองตนอยู่ อีกทั้งตัวเขายังพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเองอยู่ด้วย

"นี้นายกินน้ำมั้ย" นทีเงยหน้าขึ้นมาเพื่อถามคนตรงหน้า แต่ก็พอดีกับตอนที่ธามนั้นกำลังมองตนอยู่ ทำให้ทั้งสองได้มีจังหวะที่สบตากันพอดี หัวใจที่เลิกสั่นไหวไปเมื่อกี้กลับมาสั่นไหวราวจะทะลุออกมาจากอกอีกครั้ง

"มองถนนไปเลยนะ"

"อะ อือ"

ใบหน้าทั้งสองร้อนผ่าวขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ขับรถไม่นานนักธามก็ขับรถมาถึงที่คอนโดของร่างบางรถได้เคลื่อนตัวเข้ามาจอดในโรงรถช้าและดับสนิท ส่วนคนตัวเล็กที่อยู่ข้างๆตัวเขานั้นได้หลับไป อาจจะเป็นเพราะความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตั้งแต่ตอนเช้า

ธามไม่ได้ปลุกร่างเล็กให้ตื่นขึ้นมาจากการหลับไหลแต่จ้องมองอย่างบรรจง ก่อนที่จะหอมไปที่หน้าผากของคนตัวเล็กอย่างนิ่มนวล ปากที่อวบอิ่มนั้นดึงดูดความสนใจของธามได้เป็นอย่างดีธามพยายามข่มอารมณ์ของตัวเอาเอาไว้ ก่อน

ร่างเล็กที่รู้สึกว่าหน้าผากตนมีอะไรมาสัมผัสก็ลืมตาขึ้นก็พบธามกำลังมองตัวเขาอยู่นั้นเอง

"ถึงแล้วทำไมไม่ปลุกผม"

"ก็ไม่อยากกวน"

"อ๋อ"

"ให้ผมไปส่งห้องมั้ย"

"อยากตามมาก็มา"

นทีลงจากรถของธามแล้วเดินนำไปที่ห้องของตน ธามก็ยังเดินตามร่างเล็กติดๆ ไม่นานนักธามและนทีก็มาหยุดที่หน้าห้องของนที

ธามกำลังจะหันหลังกลับไปที่โรงจอดรถแต่ก็ถูกคนตัวเล็กเรียกไว้ซะก่อน เขาจนต้องหันหลังกลับใาอีกรอบ

"ไม่เข้ามากินน้ำก่อนหรอ"

"ห๊ะ คุณว่าไงนะ"

"ไม่เข้ามาก่อนหรอ"

ธามที่ได้ยินแบบนั้นมีหรือจะปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป เขาไม่รอช้าที่จะตามคนตัวเล็กเข้าห้องไป ธามมานั่งรอนทีบนโซฟาในตอนที่ไปเตรียมน้ำในห้องครัว ธามถือวิสาสะเดินสำรวจห้องของคนตัวเล็กไปด้วย

"นายจะอยู่กินข้าวด้วยกันก่อนมั้ย" นทีเดินถือแก้วน้ำออกมาจากห้องครัวพร้อมกับถามชายตรงหน้า

"ได้หรอ"

"ได้สิ อย่าลืมตอนนี้เราเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายกันแล้วนะ"

"นั้นสิ"

ธามกรุ่นคิดสักพักเพราะเค้ากลัวว่าตัวเองจะมีงานที่ต้องทำ ดังนั้นธามจึงขอตัวออกไปคุยโทรศัพท์ที่ริมระเบียงสักพัก

"ฮัลโหล"

"ว่าไงครับคุณมึง"

"มึงเช็คดูตารางดิ"

"ทำไมมึงไม่เช็คเองบ้างว่ะ"

"ถ้ากูต้องเช็คเองกูจะมีเลขาแบบมึงเพื่อ"

"เออๆ"

"ดีมากเลขา"

"ไม่มี มึงถามทำไมว่ะ"

"ป่าว"

"มึงมีพิรุธอะธาม"

"หรอ"

"เออ"

ธามวางสายหลังจบประโยคทันทีเพราะกลัวคนตัวเล็กเข้ามาเห็นว่าเขาคุยกับใคร เมื่อรู้ว่าตัวเองไม่มีงานเขาก็ตอบตกลงข้อเสนอกินข้าวของนทีโดยทันที

นทีคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย รอยยิ้มที่สดใสทำให้ธามที่มองอยู่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม

"ยิ้มอะไรตาบ้า"

"ไม่บอก"

"เอ้าา"

"เดี๋ยวฉันจะออกไปตลาดนะ"

"เดี๋ยวผมไปด้วย"

"จะดีหรอ"

"ดีสิ"

นที่เห็นความตั้งใจของธามก็ยอมตามน้ำให้ธามนั้นมาตลาดสดกับเค้า ด้วยทั้งสองพากันไปเช่าจักรยานที่อยู่ด้านล่างของคอนโดนที ธามที่เห็นที่ จักรยานก็หน้าเจื่อนเล็กน้อยเพราะตัวเขาเป็นคุณชายตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยคิดจะแตะจักรยานแม้แต่เสี้ยววิ ซึ่งต่างจากนทีไปเรียนต่อญี่ปุ่นคนเดียว ต้องขับจักรยานไปโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัยตลอดดังนั้นเขาจึงค่อนข้างที่จะคุ้นชินกับมัน

"เราจะไปที่ไหนกัน"

"ตลาดสด"

"อ่า" ธามทำตอบไปทั้งที่ตัวเขาเองยังไม่รู้จักด้วยซ้ำว่าตลาดสดคืออะไร

นทีขับจักรยานจนพาธามมาถึงตลาดสดจนได้ นทีเดินนำธามไปจ่ายของที่ตลาดจนกระทั่งมาหยุดที่โซนของสด ธามกระซิบไปที่ข้างหูของคนที

"เราจะซื้อเนื้อที่นี่จริงหรอมันสะอาดแน่นะ "

"อย่าเรื่องมากได้มั้ย"

"เคร๊"

ธามพูดกับตัวเองเบาๆ ตามปกติแล้วตัวเขาไม่ค่อยชอบที่คนเยอะเท่าไหร่แต่พออยู่กับนทีแล้วเขากับไม่แคร์สิ่งเหล่านั้น ด้วยซ้ำ

"ต่อไปเราจะไปไหนกัน"

"ซื้อผัก"

นทีพาธามเดินมาจนถึงที่อยู่โซนขายผัก มาหยุดที่ร้านแม่ค้าขายผักคนหนึ่ง นทีเลือกผักสักพักก่อนที่จะ หยิบเงินสดออกมาเพื่อจ่ายตังค์ แต่กลับถูกแม่ค้าเอ่ยถามซะงั้น

"แฟนหนูงั้นหรอหล่อใช้ได้"

"อ๋อ ป่า-"

"ใช่ครับเราเป็นแฟนกันพอดี เขาชอบเขินเวลาผมบอกว่าเขาเป็นแฟนผมอะครับ"

"อย่างงี้ดีเอง"

นทียิ้มแห้งเล็กน้อยก่อนที่จะหยกไปที่ต้นขาของคนที่ยืนข้างหลัง

"งั้นป้าลดให้นะ"

"ไม่เป็นไรครับ"

"ไม่ต้องเกรงใจหรอกน้า หนูกับลูกสาวป้าก็อายุพอกัน"

"แฮะๆ"

หลังจากเดินออกมาจากตลาด ฝ่ามืออรหันต์ของนทีได้ฟาดลงไปที่บ่าของธามจังๆ แต่ธามก็ไม่ได้รู้เจ็บอะไรมาก

โอ้ย! "คุณทำอะไรเนี่ย"

"ฉันสิควรถามนายมากกว่า"

"ว่าพูดอะไรออกมา"

"ก็จริงนิ เราจดทะเบียนกันแล้วนะที"

"เห้ออ หรือฉันคิดผิดที่จดทะเบียนกับนายเนี่ย"

"เราจะไปที่ไหนต่อ"

"นายอยากไปที่ไหนมั้ยละ"

"ฉันอยากไป สวนสาธารณะ"

"โอเค"

นทีพาธามขับจักรยานขับรถวนไปรอบๆ สวนสาธารณะ หลังจากที่นทีเหนื่อยจากการปั่นจักรยานเขาทั้งสองคนจึงมานั่งพักอยู่ที่ริมแม่น้ำ ระหว่างนั้นธามก็อาสาออกไปซื้อน้ำมาให้นที จึงทำให้นทีต้องนั่งอยู่จนเดียว

นทีกำลังจ้องมองฝูงปลาที่กำลังแหวกว่ายอยู่ในน้ำและยังมี คู่รัก2-3คู่ กำลังถีบเรือเป็ดอยู่กลางน้ำ ธามที่มาเห็นภาพนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเก็บไว้ ก่อนที่จะเดินมาหานทีที่กำลังยืนเกาะที่กั้นอยู่

"มาแล้วหรอ"

"นี้ของที"

"ขอบใจนะ"

"ไม่เป็นไรเลย"

ธามยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะสังเกตเห็นว่านทีกำลังให้ความสนใจไปที่คู่รักที่กำลังถีบเรือเป็ดอยู่

"เราไปถีบเรือเป็ดกันมั้ย"

"ได้หรอ" นทีพูดออกมาพร้อมกับน้ำเสียงที่ข่อนข้างตื่นเต้นพอสมควร

"ทำไมจะไม่ได้ละ"

"ก็แบบว่า"

"ชั่งเถอะๆ ไปกันดีกว่า"

ทั้งสองไปที่เรือเป็ดธามที่ลงเรือไปแล้วก็ยื่นมืออกมาเพื่อรับนที นทีลังเลเล็กน้อยแต่ก็จับมือของธาม ธามพานทีล่องเรือไปเรื่อยๆด้วยความสนุกสนาน

โดยที่มีชายคนหนึ่งกำลังจ้องมองทั้งสองที่กำลังยิ้มและหัวเราะอยู่นั้น

อเล็กซ์ผ่านมาที่สวนสาธารณะแห่งนี้พอดี จึงทำให้เห็นภาพบาดตาบาดใจนั้นก็แทบจะทนไม่ได้อยากจะเข้าไปฉีกร่างของธามให้กลายเป็นฝุ่ยผงในตอนนั้นเลยแต่ตอนนี้เขายังไม่สามารถทำมันได้ในตอนนี้

ตอนนี้อเล็กซ์ทำได้แค่จ้องมองนทีกับธามมีความสุขกันแค่2คน อเล็กซ์กำหมัดแน่นจากความโกรธของเขาที่กำลังปะทุขึ้นเรื่อยๆ

เนื่องจากตอนเช้าอเล็กซ์มาชวนนทีไปกินข้าวเที่ยงแต่นทีตอบกลับอเล็กซ์ว่าเธอต้องไปทำงานแต่ในตอนนี้เธอกลับมาล่องเรือกับชายอื่นอย่างมีความสุข

เมื่อพลบค่ำแล้วทั้งสองได้ขึ้นมาจากเรือแล้วก็ตรงดิ่งกลับคอนโดกันทั้งที่ถึงนทีก็เดินไปล้างมือสวมผ้ากันเปื้อนแล้วลงมือเตรียมอาหารทันที ระหว่างที่ทอดหมูนั้นเขาก็ถูกร่างหนาสวมกอดจากทางด้านหลัง

"ธามอย่างเพิ่งกวน"

ธามซุกหน้ามาที่ซอกคอของนทีพร้อมกับสูดดมความหอมอย่างช้า 

"มาเป็นลูกมือไง"

"ลูกมือหรือมากวน"

"ไม่รู้"

"ไปล้างผักไป"

"ชิก็ได้"

ธามถึงจะทำเป็นไม่พอใจแต่ธามก็ลงมือล้างผักตามที่ของคำสั่งของนทีหลังจากได้สูดดมกลิ่นของร่างบางจนพอใจแล้ว

หลังจากทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว

ทุกจานถูกนทีจัดอย่างสวยงามและพิถีพิถันทุกขั้นตอน ธามช่วยนทีอาหารมาวางบนโต๊ะ จนเสร็จสิ้น

ธามได้ลงมือรับประทานอาหารของนที ธามได้กินคำเดียวก็รับรู้ถึงความอร่อยของฝีมือนที

ทุกจานหมดเกลี้ยงเนื่องจากธามทานกินไป

"อร่อยมั้ย"

"มาก"

"ดีแล้วละ"

นทียิ้มให้ธามก่อนที่จะลุกเก็บจาน ก่อนที่จะถูกธามแย่งไปเก็บและล้างจัดไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

นทีมาส่งธามหน้าหน่อยก่อนจะบอกลากัน

"ผมกลับแล้วนะ"

"อือ"

"เดี๋ยวผมมาใหม่"

"รอนะ"

ธามยิ้มก่อนจะเดินไปลานจอดรถ

เพลงนี้เข้ามาในหัวไรท์เลย จังหวะตกหลุมรัก~

อ่ยยยตอนต่อไปเป็นไงหวา

รักทุกคนเด้ออ

ยังไม่ได้แก้คำผิด

#ดวงดาวของนที