Todos os capítulos de ดวงดาวของนที: Capítulo 1 - Capítulo 10

ภายในห้องโถงสนามบินสุวรรณภูมิที่เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่านมากมายแต่ถึงแบบนั้นทุกคนที่มาสนามบินแห่งอยู่ในระเบียบราวกับมารอต้อนรับใครบางคน ไม่นานเสียงที่คุยกันของผู้คนกลับเงียบสงัดลงอย่างน่าเหลือเชื่อ พอทุกคนเงียบไปได้ไม่นานมากเสียงกรี๊ดมากมายก็ดังขึ้นทั้งห้องโถง สายตาของทุกคนกำลังจับจ้องไปที่ชายคนหนึ่ง ชายหนุ่มร่างบาง ผิวขาวราวหิมะใบหน้าที่เสมือนเทวทูตลงมาจากสวรรค์ ดวงตาสีอำพันประกายที่ใครเห็นก็เทียบดั่งอยู่ในมนต์สะกด ผมสีบลอนด์ทองประกายดั่งทูตสวรรค์ จมูกที่คมเป็นสันกำลังพอดี ปากอมชมพูเหมือนสีของทับทิมที่สุกกำลังได้ที่'นที'นายแบบชื่อดังของประเทศอังกฤษ ลูกชายคนเล็กของตระกูล'มอแกน'ผู้กลับมาจากต่างประเทศเพื่อสืบทอดธุกิจของครอบครัว เด็กชายที่เป็นดั่งนางฟ้าของครอบครัว จิตใจดี มีเมตตา จนได้ถูกยกย่องว่าเป็นคุณหนูที่แสนบริสุทธิ์ของสังคมชนชั้นสูง หลังจากนทีเรียนจบจากประเทศอังกฤษได้ไม่นานครอบครัวก็เรียกนทีกลับมายังประเทศไทยโดยทันที ทันทีที่ นทีถึงบ้านของตนก็ได้รีบไปยังห้องนอนโดยทันที นทีได้ฟุปหลับลงบนเตียงสีขาวเนื่องจากความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ในขณะเดียวกัน ภายในห้องแสงไฟสลัว

"ฮัลโหลเล็ก ทำไรอยู่""อเล็กซ์กำลังจะกลับบ้านค้าบ ทีละถึงบ้านแล้วหรอ""ช่าย ขอบคุณที่ให้ลูกน้องมาส่งนะ""แค่นี้เองไม่เห็นเป็นไรเลย""อเล็กซ์ก็ดีแบบนี้ตลอดเลยอะ ถ้าใครได้เป็นแฟนคงโชคดีมาก""ถ้าคนนั้นเป็นทีก็ดีสิ" อเล็กซ์พูดเสียงเบา"ห๊ะ อเล็กซ์พูดว่าไรนะมันเบาอะเค้าเลยไม่ได้ยิน""เค้าพูดว่าถ้ามีก็ดีสิ""อ๋อ""งั้นแค่นี้นะ คือว่าเราจะไปอาบน้ำ"อเล็กซ์พูดไปเพราะตอนนี้เนื้อตัวของเขาเต็มไปด้วยสีแดงและกลิ่นคาว คนที่เห็นเขาสภาพนี้คงไม่คิดว่าทำน้ำแดงหกใส่แน่ๆ พอคิดได้แบบนั้นอเล็กก็อยากอาบซะตอนนี้เสียเลย เขาไม่รอช้าที่จะขึ้นรถคันหรูไปยังคอนโดตนเพื่ออาบน้ำทันที ทางด้านนที นทีกำลังงงงวยว่าเกิดไรขึ้นรึป่าวทำไมอเล็กซ์ถึงคุยแค่2-3คำแล้วหายไปเลย แต่ก็ยังคิดในแง่ดีว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก นทีที่กำลังจะลุกขึ้นไปอ่านหนังสือก็ต้องหยุดอีกครั้ง เพราะมีข้อความจากคนแปลกหน้าส่งมาหาตัวเค้า เนื่องจากความอยากรู้นทีไม่รอช้าที่จะกดอ่านข้อความนั้น"ทักคับ ที่รัก""นายเป็นใคร ทำไมถึงเรียกฉันว่าที่รัก""นี่คุณจำผมไม่ได้หรอ"นทีนึกสักพักแต่ก็คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก "ฉันไม่รู้นายหมายถึงอะไร""นี่คุณลืมเดิมพันเรา

รุ่งเช้าของอีกวันร่างบางได้ขยับเล็กน้อย แสงแดดที่ส่องผ่านผ้าม่านในยามเช้า ทำให้นทีต้องตื่นขึ้นมาจากห้วงความฝัน ร่างบางค่อยๆลืมตาขึ้นมา ก่อนที่จะควานหาโทรศัพท์ที่วางอยู่หัวเตียง เขาก็ได้พบว่าขณะเวลา9:00 ซึ่งมันแปลว่าตัวนทีเองกำลังจะไปทำงานสาย ถึงตัวนทีจะเป็นถึงรองประธาน แต่เขาก็ไม่สามารถไปสายได้ตลอดเพราะต้องเป็นตัวอย่างให้พนักงานคนอื่น "เชี่ยสายละ"ไม่นานนักเขาก็สังเกตเหตุสายที่ไม่ได้รับนับร้อยสายได้ คนที่โทรมานั่นไม่ใช่ใครที่ไหนนั้นก็คือผู้ช่วยของเขาทีนั้นเอง ทำไมถึงไม่แจ้งเตือนนะหรอ นทีเปิดโหมดพระจันทร์เวลานอนหลับเสมอเขามองทั้งข้อความที่ถูกส่งมาเป็นร้อยๆ นั้นก่อนจะโยนโทรศัพท์ไว้ที่เตียงอละลุกเดินเข้าห้องน้ำปล่อยให้ข้อความนั้นแจ้งเตือนต่อไป"คุณนทีครับ""ถึงเวลาแล้วนะครับ""เมื่อไหร่คุณจะมา""โฮลโหลตอบด้วย""โอเค ผมจะรอ"8:30"ท่านค้าบบ""สายแล้วนะ""เมื่อไหร่ท่านจะมา""ตอบผมด้วย""เจ้าอยู่ไส""ท่านรองงง""สวยละเด้อ""เห็นข้อความแล้วรีบมาได้แล้วนะครับ"ร่างบางเดินออกมาห้องน้ำด้้วยร่างกายที่เปลื่อยเปล่าแต่ก็ยังมีผ้าขนหนูผืนหนึ่งพันรอบเอวเอาไว้นทีเห็นข้อความก็นั่งลงบนเตียงเพื่อตอบข้

ทั้งสามพากันมาโรงพยาบาลอีก ประจวบเหมาะกับตอนที่แพทย์ผ่าตัดเสร็จเรียบร้อย ธามได้ย้ายแม่ของบิว มาที่ห้องพักผู้ป่วยพิเศษหลังจากที่แม่ของบิวรอพักฝื้น"หิวมั้ย""ไม่ครับ""กินอะไรหน่อยเถอะถ้าเราล้มป่วยไปอีกคนจะทำไง""พี่...""ทำไมพี่ต้องมาทำดีกับผมขนาดนี้""ทั้งๆที่เราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน"ธามเลือกที่จะไม่ตอบคำถามของบิว ยิวที่เห็นทางทีของธามก็เลือกที่จะไม่ถามต่อเพราะกลัวอีกคนอึดอัด"เอ่อพี่""หืออ"ธามมองหน้าบิวนิ่งๆ บิวเลือกที่จะหันหน้าหนีธาม ซึ่งธามก็ไม่ได้ว่าอะไร ความเงียบได้เข้าปกคลุมท้องห้องทันที หลังจากคำถามของบิวจบลง แต่มันก็น้าแปลกจริงๆนั่น ใครเค้าจะมาช่วยอะไรกันง่าย แถมไม่เคยรู้จักกันด้วยซ้ำ แม่ของบิวลืมตาขึ้นก็พบกับสถานที่ที่เทอมไม่คุ้นเลย เทอมองไปรอบๆก็เห็นลูกชายตัวเล็กกำลังจ้องมองการกระทำของตัวเองเทอ ก่อนที่จะกดปุ่มเรียกหาพยาบาล "หิวน้ำมั้ยครับแม่""อืม"หญิงชราตอบอย่างเชื่องช้า"แม่ครับแม่หายแล้วนะ""งั้นหรอ"น้ำตาแห่งความดีใจ ได้หยดลงมาที่แก้มของหญิงชราท่านนี้ เทอสะอื้นเบาๆ"แล้วคุณ""ธามครับพี่เค้าชื่อธาม""ให้เค้าเข้ามาหาแม่หน่อย"แต่ไม่ทันที่บิวจะได้ไปตามร่างสูงก็อย

เมื่อรุ่งอรุณของเช้าวันใหม่มาถึงนทีค่อยลืมตาขึ้น นทีกระพริบตารัวเพื่อปรับตามให้รับกับแสงที่ผ่านม่านตา มือเรียวควานหาโทรศัพท์บนหัวเตียง แต่ไม่ทันได้ทักไปหาเพื่อนรักของตนก็ถูกสายโทรมาซะก่อน "ฮัลโหลเล็ก""ไปเที่ยวกัน""ตอนไหน""ตอนนี้เลยบี๋""โอเคๆ""งั้นเจอกัน""เค้ารออยู่ใต้คอนโดทีนะ""อืม"นทีรีบคว้าผ้าขนหนู ก่อนที่จะวิ่งเข้าห้องน้ำไปด้วยความเร่งรีบ ผ่านไปไม่นานนักนทีก็ลงมาหาอเล็กซ์ที่นั่งรอนทีมานานแล้ว"ไปกันเลยมั้ยครับคุณหนู""คุณหนูอะไรกัน""งั้นเรียกไรดี"นทียักคิ้วขึ้นเล็กน้อย"เจ้าหญิงดีมั้ยคะ""เลิกเล่นเถอะน้าอเล็กซ์""งั้นก็ได้"อเล็กซ์ขยี้ผมนทีเบาๆ "ผมยุ่งหมดแล้ววว"ก่อนที่จะสบัดตัวจากอเล็กซ์แล้วเดินไปที่รถ อเล็กซ์ไม่รอช้ามาเปิดประตูข้างฝั่งคนขับให้นทีขึ้นไป ในทันที "เราจะไปไหนก่อนเล็ก""สวนสนุก"อเล็กซ์พูดพร้อมยกไหล่เล็กน้อย นทีทำสีหน้ามึนงง ก่อนที่จะมองตัวของอเล็กซ์"ห๊ะ""ไปสวนสนุกกัน""ทำไมถึงไม่บอกเค้าก่อนละ""ก็เทอไม่ถามเอง""ชิ"นทีมุ้ยปากเล็กน้อย อเล็กซ์ที่มามองพอดี ก็เสียอาการจนหลุดยิ้ม น่าเอ็นดูชะมัด เป็นคำแรกที่อเล็กซ์นึกขึ้นมาได้ในหัว ทังสองเดินทางมาถึงสวนสนุก