บทที่ 8

🥮ตอนที่ 8🥮

🥮ความรักก่อตัวขึ้น🥮

เช้าวันรุ่งขึ้นเฟิ่งหลานออกไปเดินเก็บสมุนไพรวิเศษในสวนท้ายสวรรค์สมุนไพรวิเศษนั้นสามารถนำมาทำยาบำรุงตบะเซียนและรักษาอาการบาดเจ็บได้เฟิ่งหลานเดินไล่เก็บสมุนไพรไปเรื่อย ๆ จนไปเจอกับหมิงเยี่ยที่กำลังฝึกบำเพ็ญตบะเซียนอยู่ในสวนท้ายสวรรค์ด้วยเหมือนกัน

เฟิ่งหลานแอบมองดูหมิงเยี่ยที่ฝึกฝนอยู่นางอยาก จะเดินเข้าไปหาเขาใกล้ ๆ แต่ก็กลัวว่าหมิงเยี่ยจะรังเกียจที่วันนั้นนางหลุดคำพูดแบบนั้นออกไปเฟิ่งหลานจำต้องหันหลังกลับแต่ดันเหยียบโดนหนามพิษของต้นไม้จึงทำให้ส่งเสียงร้องออกมาโดยไม่ตั้งใจ

“โอ๊ย!..เท้าของข้า”เฟิ่งหลานร้องด้วยความเจ็บ

พอนึกได้นางก็รีบเอามือปิดปากตัวเองทันทีเฟิ่งหานกลัวเขาจะได้ยินแต่ว่าไม่ทันเสียแล้วเพราะหมิงเยี่ยได้ยินเสียงของนางแล้ว

“นั่นใคร?” หมิงเยี่ยเอ่ยถาม

เฟิ่งหลานกำลังจะหายตัวแต่ก็ไม่ทันหมิงเยี่ยได้มายืนอยู่ตรงหน้าของนางแล้วเขามองหน้าเฟิ่งหลานด้วยความสงสัย

“เฟิ่งหลานเจ้ามาทำอะไรตรงนี้?” หมิงเยี่ยเอ่ยถาม

เฟิ่งหลานไม่กล้ามองหน้าของหมิงเยี่ยนางจึงก้มหน้าก้มตาหลบสายตา

“เอ่อ..ข้าน้อยมาเก็บสมุนไพรวิเศษแต่พอดีข้าน้อยดันเหยียบโดนหนามของต้นว่านจื่อเสียก่อนข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนการฝึกตบะเซียนของท่านนะเจ้าคะ” เฟิ่งหลานพูดแล้วหันสายตาไปทางอื่น

หมิงเยี่ยมองไปที่เฟิ่งหลานเขาแปลกใจที่นางเอาแต่ก้มหน้าอย่างเดียวเขาจึงมองไปที่เท้าของนางที่โดนหนามตำด้วยสีหน้าที่เจ็บปวด

จากนั้นหมิงเยี่ยก็อุ้มนางขึ้นมาในวงแขนแล้วพานางกลับไปที่กระท่อมท้ายสวนสวรรค์เฟิ่งหลานตกใจจนหน้าแดงเพราะอายที่หมิงเยี่ยต้องมาอุ้มนางแบบนี้

หมิงเยี่ยวางเฟิ่งหลานลงที่เก้าอี้หน้ากระท่อมน้อยและถอดรองเท้าของนางออกเฟิ่งหลานตกใจกับสิ่งที่หมิงเยี่ยทำให้กับนาง

“เทพหมิงเยี่ยท่านไม่ต้องทำแบบนี้ให้ข้าน้อยหรอกข้าน้อยทำเองก็ได้เจ้าค่ะ” เฟิ่งหลานบอกกับเขา

หมิงเยี่ยได้ยินเฟิ่งหลานพูดเช่นนั้นเขาก็เอ่ยวาจาด้วยน้ำเสียงที่ดุนาง

“เจ้านั่งอยู่เฉย ๆ ข้าจะช่วยขับพิษให้กับเจ้าอย่าดื้อดึง” หมิงเยี่ยบอก

พูดเสร็จเขาก็ร่ายพลังเวทย์ใส่ไปที่เท้าของนางเพื่อรักษาเฟิ่งหลานก้มหน้าและแอบมองหมิงเยี่ยนางอายที่เขามาช่วยรักษาให้เช่นนี้นี่คือครั้งแรกที่เขาดีกับนางหลังจากที่ต้องหลบหน้าเขามาหลายวันหมิงเยี่ยมองที่เท้าของเฟิ่งหลานด้วยความเป็นห่วง

“เจ้ารู้สึกดีขึ้นรึไม่?” หมิงเยี่ยถามนาง

“อืม…ข้าน้อยดีขึ้นแล้วขอบน้ำใจท่านเทพหมิงเยี่ยมากนะเจ้าคะ” เฟิ่งหลานบอกและส่งยิ้มให้เขา

คำพูดและรอยยิ้มของเฟิ่งหลานทำให้หมิงเยี่ยนั้นรู้ สึกเคอะเขินจนใบหน้าของเขาเป็นสีแดง

ในตอนนั้นเฟิ่งหลานกำลังจะลุกขึ้นเดินด้วยความที่ขาของนางยังติดขัดอยู่เลยทำให้เฟิ่งหลานเซจะล้มหมิงเยี่ยจึงเข้ามาช่วยรับนางไว้เลยทำให้เฟิ่งหลานล้มใส่ไปบนตัวของหมิงเยี่ยจึงทำให้ปากของทั้งสองคนประกบกันโดยไม่ตั้งใจเฟิ่งหลานตกใจตาโตลมหายใจแทบจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ

แต่พอได้สติเฟิ่งหลานก็รีบลุกขึ้นทันทีนางตกใจรีบยกมือขึ้นมาปิดที่ปากของนางเอาไว้เพราะเฟิ่งหลานไม่คิดว่าเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นซึ่งหมิงเยี่ยเองก็ตกใจไม่ต่างกันนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายพันปีที่เขารู้สึกแบบนี้

“เอ่อ..ขะ..ข้ามิได้ตั้งใจขอโทษเจ้าด้วย” หมิงเยี่ยเอ่ย

“เอ่อ..มิเป็นไรข้าน้อยเซล้มใส่ท่านเองข้าน้อยก็ต้องขอโทษเทพด้วย”เฟิ่งหลานบอก

และพวกเขาทั้งสองต่างก็มองหน้ากันแบบเลิกลั่กก่อนที่เทพหมิงเยี่ยจะรีบเดินไปจากกระท่อมของนางทันที

พวกเขาทั้งสองคนไม่ทันได้สังเกตุว่ามีคนเห็นเหตุ การณ์ทั้งหมดนั่นก็คือ “เทพเหนียงซี” นางเหลือบสายตามองมาที่เฟิ่งหลานด้วยความรู้สึกอิจฉาและเกลียดชังเป็นเพราะเฟิ่งหลานนี่เองที่ทำท่าทีของหมิงเยี่ยนั้นเปลี่ยนไปทั้งยังปฏิเสธนางและยังมีท่าทีที่เฉยชาใส่นางด้วยความโกรธ

“ข้าจะทำให้เจ้าอยู่บนสรวงสวรรค์แห่งนี้ไม่ได้คอยดูนะนางธิดาหงส์ชั้นต่ำเจ้าบังอาจใช้มารยาแบบที่พวกปีศาจมาทำให้หมิงเยี่ยหวั่นไหวข้าจะทำลายเจ้าซะ” เหนียงซีเอ่ย

พูดจบเทพเหนียงซีก็เดินจากไปนางไปดักรอหมิงเยี่ยที่ตำหนักมังกรเพราะเหนียงซีอยากจะรู้ว่าถ้าหมิงเยี่ยเห็นนางเขาจะทำหน้าตาเยี่ยงไรเมื่อเจอนางที่ตำหนักมังกรของเขา