บทที่ 6

🥮เทศกาลซั่งหยวน🥮

เฟิ่งหลานมองดูสีหน้าของหมิงเยี่ยที่ดูคล้ายยังขุ่นเคืองเฟิ่งหลานจึงรู้สึกไม่ค่อยดีนางเองไม่ได้อยากให้เขาขุ่นเคืองนางแบบนี้

“เทพหมิงเยี่ยนี่ท่านโกรธข้าจริง ๆ รึเจ้าคะที่ข้าต้องลงมาที่โลกมนุษย์กับเทพเสวียนอี้นั้นข้าเพียงแค่เบื่อและต้องการมาเที่ยวให้คลายความทุกข์ใจเพียงเพราะว่าตัวข้านั้นรู้สึกไม่สบายใจที่วันนั้นข้าได้พูดอะไรที่ไม่สมควรพูดกับท่านเทพหมิงเยี่ยไปแบบนั้นน่ะเจ้าคะ” เฟิ่งหลานบอกเขา

เพราะเฟิ่งหลานเห็นว่าเทพหมิงเยี่ยไม่ค่อยจะสบอารมณ์เมื่อนางพูดเสร็จเฟิ่งหลานก็รีบหลบสายตาของเขาแล้วพยายามหายใจลึก ๆ หมิงเยี่ยมองมาที่นางแล้วก็นึกขำกับท่าทางของเฟิ่งหลานเขาเลยหัวเราะออกมาเบา ๆ

“หึหึ..เหตุใดเจ้าถึงได้เป็นธิดาเทพที่ขี้น้อยใจและคิดมากเช่นนี้” หมิงเอ่ยออกมา

จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นลูบที่ศรีษะของนาง เฟิ่งหลานจึงเงยใบหน้าขึ้นมามองเทพหมิงเยี่ยจึงทำให้พวกเขาทั้งสองคนเกิดประสานสายตากันพอดี

จู่ ๆ เสียงหัวใจของพวกเขาทั้งคู่ก็เต้นแรงจนไม่เป็นจังหวะเพราะทั้งสองคนเกิดความรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นกับอีกฝ่ายจนพวกเขาต้องรีบหันหน้าไปทางอื่นแทน

ผ่านไปสักพักเสวียนอี้ที่เดินตามหาเฟิ่งหลานก็มาเจอพวกเขาทั้งสองคนยืนอยู่ด้วยกันเสวียนอี้ที่ไม่คิดว่าจะเจอเทพหมิงเยี่ยลงมาที่โลกมนุษย์เขาจึงรู้สึกตกใจที่เห็นเทพหมิงเยี่ยอยู่กับเฟิ่งหลาน

“เฟิ่งหลาน..เทพหมิงเยี่ย..เหตุใดพวกท่านทั้งสองถึงมาอยู่ที่ตรงนี้ด้วยกันได้แล้วท่านเทพหมิงเยี่ยท่านลงมาที่โลกมนุษย์ด้วยรึท่านเทพไม่ต้องเฝ้าประตูสวรรค์อย่างงั้นรึ” เสวียนอี้ถามเขา

เพราะเสวียนอี้รู้สึกสงสัยที่เทพหมิงเยี่ยมาอยู่กับเฟิ่งหลานพอหมิงเยี่ยได้ยินที่เสวียนอี้ถามแบบนั้นตัวเขาก็เข้า ใจทันทีว่าเทพเสวียนอี้ผู้นี้น่าจะมีใจชอบพอเฟิ่งหลานอย่างแน่นอน

“เอ่อ..พอดีข้าลงมาตรวจตราที่โลกมนุษย์ตามคำสั่งของท่านเง็กเซียนทเพราะกลัวว่าพวกจอมมารจะมาก่อความวุ่นวายในโลกมนุษย์ว่าแต่ทำไมท่านเทพเสวียนอี้ถึงได้พาธิดาหงส์น้อยตนนี้ลงมาที่โลกมนุษย์กันเล่า?” หมิงเยี่ยถามเสวียนอี้กลับไปบ้าง

เสวียนอี้ได้ยินคำถามเช่นนั้นก็รู้ทันทีว่าเทพหมิงเยี่ย นั้นน่าจะเริ่มมีใจชอบพอในตัวเฟิ่งหลานเหมือนกันถึงได้สน

ใจว่านางทำอะไรอยู่ที่ไหน

เพราะเสวียนอี้เขาเคยได้ยินมาว่าเทพหมิงเยี่ยนั้นไม่เคยคิดสนใจธิดาเทพองค์ใดแต่กลับให้ความสนใจถามเรื่องของเฟิ่งหลานเหมือนอยากจะรู้ความสัมพันธ์ของเขากับนาง

“ข้ากับเฟิ่งหลานรู้จักกันมาหลายร้อยปีตั้งแต่นางยังวัยเยาว์เมื่อข้าเห็นนางทุกข์ใจจึงยากที่จะทำใจปล่อยผ่านไม่สนใจนางได้ข้าจึงอยากให้นางคลายทุกข์ในใจลงจึงได้พานางมาเที่ยวที่โลกมนุษย์ก็เพียงเท่านั้น” เสวียนอี้บอกกับหมิงเยี่ย

เมื่อหมิงเยี่ยได้ยินเช่นนั้นจึงหันกลับไปมองหน้าของ

เฟิ่งหลานจึงทำให้หมิงเยี่ยรู้สึกผิดที่ทำให้นางต้องทุกข์ใจและคิดมากกับคำพูดที่นางพูดออกมากับเขา

“ถ้าเช่นนั้นท่านก็พานางไปเที่ยวให้หายทุกข์ใจเถิดส่วนข้าจะกลับขึ้นไปบนสวรรค์แล้วหวังว่าพวกท่านทั้งสองคนจะมีความสุขข้าไปล่ะ” พูดจบหมิงเยี่ยก็หายตัวไปทันที

เฟิ่งหลานได้ยินเช่นนั้นนางก็รู้สึกผิดหวังเพราะนางอยากให้หมิงเยี่ยมาเที่ยวชมดอกไม้ไฟกับนางสักครั้งก็ยังดีแต่ในเมื่อเขาไปแล้วเฟิ่งหลานก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา

“เสวียนอี้พวกเราไปชมดอกไฟกันเถิดเมื่อดูเสร็จข้าอยากจะกลับสวรรค์เพื่อไปพักผ่อนเสียหน่อย” เฟิ่งหลานบอกเขา

เมื่อเฟิ่งหลานพูดเสร็จนางก็เดินนำเสวียนอี้ไปยังที่สะพานเชื่อมฝั่งเพื่อชมดอกไฟเมื่อหลังจากที่ชมเสร็จพวกเขาทั้งสองก็พากันกลับสวรรค์เสวียนอี้มาส่งเฟิ่งหลานที่กระท่อมจากนั้นเสวียนอี้ก็กลับตำหนักสายลมของตนเองไปทันที