บทที่ 7

🥮เริ่มรู้ใจตนเอง🥮

ณ ตำหนักมังกร

หมิงเยี่ยที่กำลังนั่งครุ่นคิดถึงคำพูดของเฟิ่งหลานในวันนี้และท่าทางกิริยาของนางเขาก็พอจะเดาได้ว่าธิดาหงส์ตนนั้นแอบมีใจชอบพอเขาอย่างแน่นอนแค่นึกถึงคำพูดเหล่านั้นของนางก็พลันทำให้ใบหน้าของเขาเริ่มแดงระเรื่อและเผลอยิ้มออกมาจนแปลกใจหมิงเยี่ยมองมาที่มือของเขาข้างที่จับกับมือของนางมันช่างทำให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจและรู้สึกมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ในตอนนั้นเองเทพเหนียงซีก็เดินเข้ามาหาหมิงเยี่ยที่ตำหนักมังกรเหนียงซีมาพร้อมกับสำรับอาหารมากมายหลายอย่างนางตั้งใจนำมาให้หมิงเยี่ยทาน

“หมิงเยี่ยวันนี้ข้าตั้งใจทำอาหารมาให้ท่าน…ท่านลองชิมดูหน่อยว่าถูกปากของท่านหรือไม่อย่างไร” เหนียงซีบอกกับเขา

“เหนียงซีที่จริงเจ้าไม่น่าลำบากทำมาให้ข้าเลยที่นี่ข้ามีนางกำนัลมากมายจัดทำมาให้ข้าอยู่แล้ว” หมิงเยี่ยบอกกับนาง

หมิงเยี่ยพยายามที่จะเลี่ยงเพื่อเป็นการปฏิเสธกับนางทางอ้อมแต่เทพเหนียงซีหาได้สนใจในคำพูดของหมิงเยี่ยและนางยังคงวางสำรับอาหารและคีบอาหารใส่ในจานให้กับหมิงเยี่ย

หมิงเยี่ยเลยคิดว่าจะพูดให้เหนียซีเข้าใจและตัดใจจากเขาด้วยดีก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นเรื่องใหญ่จนเขานั้นไม่สามารถควบคุมได้

“เหนียงซีข้าขอบอกกับเจ้าตรง ๆ ข้าอยากให้เจ้านั้นตัดใจจากข้าซะเถอะเพราะไม่ว่าอย่างไรตัวข้าก็เห็นเจ้าเป็นเพียงแค่สหายเท่านั้นตัวข้าไม่มีความรู้สึกที่ให้เจ้ามากกว่าสหายเลยข้าหวังว่าเจ้าคงจะเข้าใจข้าเสียที” หมิงเยี่ยบอกเพื่อให้นางตัดใจกับเขาสักที

เทพเหนียงซีมองมาที่ใบหน้าของหมิงเยี่ยแล้วน้ำตาของนางก็ไหลรินจนอาบแก้มทั้งสองข้างคำพูดของหมิงเยี่ย ช่างทำร้ายจิตใจของนางยิ่งนัก

“หมิงเยี่ยข้ากับท่านพวกเราทั้งสองคนต่างรู้จักกันมาหลายพันปีตัวข้ารักและมีใจชอบพอให้ท่านผู้เดียวและข้าก็ทำเพื่อท่านทุกอย่างทำไมท่านถึงได้ใจร้ายกับข้าเช่นนี้ตัวข้าไม่ดีเยี่ยงไรงั้นรึข้ารักท่านจนหมดหัวใจพร้อมเคียงข้างกายของท่านหรือว่าท่านไปมอบใจให้ธิดาเทพผู้ใดอย่างนั้นรึ”เหนียงซีถามเขา

คำถามของเหนียงซีไปสะกิดความรู้สึกของหมิงเยี่ยเข้าอย่างจังใช่ตอนนี้เขามีความรู้สึกกับเทพหงส์น้อยตนนั้นจริง ๆ ตัวเขาเองก็ไม่กล้าหลอกความรู้สึกที่มีแต่ถ้าเขาบอกกับเหนียงซีไปตรง ๆ นางจะต้องไปตามหาหงส์น้อยตนนั้นและตามรังควานอย่างแน่นอน

“ข้าไม่ได้มีความรู้สึกกับธิดาเทพตนใดทั้งนั้นข้าเพียง แต่ไม่ต้องการที่จะผูกวาสนากับใครตัวเจ้าเองก็น่าจะรู้ดีที่ สุดไม่ใช่หรือ”หมิงเยี่ยบอกกับนาง

หมิงเยี่ยพูดด้วยหน้าตาที่เฉยชาใส่เทพเหนียงซีเมื่อนางได้ยินเช่นนั้นนางก็หันมามองดูใบหน้าที่เฉยชาของหมิงเยี่ยเหนียงซีรู้สึกน้อยใจเขาเหลือเกินเพราะไม่คิดว่าเขาจะพูดจาหักหาญน้ำใจนางออกมาเช่นนี้

“ไม่..ข้าไม่เชื่อ!แต่ก่อนถึงแม้ว่าท่านจะเฉยชากับข้าเพียงใดแต่ท่านก็ไม่เคยพูดจาทำร้ายจิตใจข้าเยี่ยงนี้เลยและท่านก็ไม่เคยมองข้าด้วยสายตาเช่นนี้ด้วยซ้ำ” เหนียงซีตัดพ้อเขา

หมิงเยี่ยเห็นท่าทางโกรธเคืองและร้องไห้ฟูมฟายของเหนียงซีเขาก็รู้สึกเหนื่อยใจเหลือเกินที่นางยังดันทุรังไม่ตัดใจจากเขาอีก

“ที่เมื่อก่อนข้าไม่พูดกับเจ้าเช่นนี้เพียงเพราะว่าข้ายังคงเห็นเจ้าเป็นสหายของแต่ถ้าหากเจ้ายังไม่ควบคุมอารมณ์เห็นที่ข้าคงต้องขอเชิญให้เจ้ากลับไปตำหนักของเจ้าเสียเถิดที่จริงแล้วข้าเองก็ไม่ต้องการเห็นเจ้าตกอยู่ในสภาพเช่นนี้เลยนะเหนียงซี” หมิงเยี่ยบอกกับนาง

เหนียงซีรู้สึกเสียใจมากที่หมิงเยี่ยพูดเช่นนี้นางจึงเดินออกไปจากตำหนักมังกรไปแต่นางยังคงแคลงใจเพราะนางเชื่อว่าหมิงเยี่ยต้องมีใจให้ธิดาเทพตนใดอย่างแน่นอน

“ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าธิดาเทพคนไหนที่ทำให้ท่านเปลี่ยน ไปขนาดนี้ถึงกับกล้าทำร้ายจิตใจเช่นนี้กับข้าได้ลงคอ”พูดจบเหนียงก็กลับตำหนักวารีทันที

หมิงเยี่ยรู้สึกไม่ค่อยสบายใจสักเท่าไหร่เพราะเขาเชื่อว่าเทพเหนียงซีจะต้องสืบจนรู้ว่าเขามีใจให้กับธิดาหงส์ตนนั้นอย่างแน่นอนแล้วเขาจะทำเช่นไรดีเขารู้สึกเป็นห่วงเฟิ่งหลานขึ้นมาเหลือเกิน

“หวังว่าเจ้าจะไม่เป็นอันตรายนะเฟิ่งหลาน”หมิงเยี่ยเอ่ยออกมาเบาๆ