บทที่ 5

🥮 ไปเที่ยวโลกมนุษย์🥮

เมื่อเฟิ่งหลานได้ยินเสวียนอี้พูดแบบนั้นนางก็พลันคิดตามกับคำพูดของเขาซึ่งอาจจะเป็นจริงอย่างคำพูดของเสวียนอี้ก็เป็นได้

เพราะเทพหมิงเยี่ยนั้นไม่เคยสนใจสตรีหรือเทพธิดาตนใดเลยจริง ๆ และสตรีที่สามารถเข้าใกล้เขาได้นั้นก็มีแค่เทพสายวารีเพียงเท่านั้นแล้วเหตุใดนางถึงจะต้องมาเสียใจ ในเมื่อเหตุการณ์มันเกิดขึ้นมาแล้วด้วยเมื่อเฟิ่งหลานคิดได้เช่นนั้นนางก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“เห้อ…จริงอย่างที่เจ้าว่าตัวข้าเองจะคิดมากไปใยกันเพราะถึงอย่างไรตัวข้าก็ไม่ได้สำคัญสำหรับเขาอยู่แล้ว” เฟิ่งหลานเอ่ยออกมา

เสวียนอี้ที่ได้ยินเช่นนั้นก็ปลอบใจนางเบา ๆ ด้วยการจับมือพร้อมกับส่งยิ้มให้กับเฟิ่งหลานอย่างอ่อนโยน

“เฟิ่งหลานแต่ว่าเจ้าอย่าลืมสิว่ายังมีข้าที่อยู่กับเจ้านะแม่หงส์น้อยของข้า”เสวียนอี้บอก

เฟิ่งหลานได้ยินเสวียนอี้เอ่ยคำปลอบใจเช่นนั้นนางก็ส่งยิ้มให้เพื่อเป็นการขอบน้ำใจเสวียนอี้

“อย่างน้อยตัวข้าก็ยังมีสหายที่ดีกับข้า”นางคิดในใจ

เสวียนอี้เห็นว่าเฟิ่งหลานนั้นยังไม่คลายความทุกข์ในใจดังนั้นเขาเลยคิดจะชวนเฟิ่งหลานไปเที่ยวเทศกาลซั่งหยวนที่โลกมนุษย์

“เฟิ่งหลานวันนี้ที่โลกมนุษย์มีการจัดงานเทศกาลซั่งหยวนข้าว่าพวกเราสองคนลงไปเปิดหูเปิดตากันหน่อยเถอะดีรึไม่”เสวียนอี้บอกนาง

เฟิ่งหลานได้ยินที่เสวียนอี้บอกนางจึงตอบตกลงไปทันทีเพราะตัวนางเองก็อยากที่จะคลายความทุกข์ในใจของนางออกไปบ้างเช่นกันนางจะได้ไม่คิดมากเรื่องของ หมิงเยี่ยจนเกินไป

หลังจากนั้นพวกเขาทั้งสองก็พากันลงไปเที่ยวงาน

เทศกาลซั่งหยวนที่โลกมนุษย์เมื่อพวกเขาทั้งสองมาถึงเมือง

หลวงเฟิ่งหลานและเสวียนอี้พวกเห็นชาวบ้านหนุ่มสาวทุกคนใส่หน้ากากกันหมดจึงถามพวกเขาว่าเหตุใดถึงต้องใส่หน้ากากกันด้วยพอพวกชาวบ้านบอกเฟิ่งหลานกับเสวียนอี้ถึงได้รู้ว่าเพื่อเป็นการรับพรจากเทพเจ้านั่นเอง

เสวียนอี้จึงดึงมือของเฟิ่งหลานเดินไปที่ร้านขายหน้า กากแล้วเขาก็บอกให้นางเลือกมาหนึ่งอัน

“เฟิ่งหลานเจ้าเลือกหน้ากากมาสักหนึ่งอันสิเราจะใส่ไปดูดอกไม้ไฟกัน” เสวียนอี้บอกนาง

เฟิ่งหลานได้ยินเช่นนั้นนางก็เลือกหน้ากากหงส์ส่วนเสวียนอี้เองก็เลือกหน้าเทพเจ้าสายลมจากนั้นพวกเขาทั้งสองคนก็พากันเดินไปที่สะพานเชื่อมข้ามฝากเพื่อที่จะไปชมดอกไม้ไฟแต่ด้วยความที่ผู้คนมากมายจนทำให้เสวียนอี้ที่จับมือกับเฟิ่งหลานก็พลันหลุดออกจากกันจากนั้นพวกเขาทั้งสองจึงพลัดหลงทันที

ซึ่งเป็นจังหวะที่จู่ ๆ ก็มีมือของผู้ใดก็ไม่รู้ยื่นมือมาจับกับมือของเฟิ่งหลานแล้วจากนั้นก็พานางวิ่งไปทางอีกด้าน หนึ่งที่แทบจะไม่มีผู้คนหรือชาวบ้านเลยสักนิดไม่เหมือนกับเส้นทางหลักของเมืองหลวง

เฟิ่งหลานแปลกใจว่าผู้ใดกันเหตุใดช่างกล้าหาญพา

นางวิ่งออกมาจากฝูงผู้คนแต่ถึงแม้ว่านางจะไม่รู้ว่าเขานั้นเป็นใครแต่นางก็ดันวิ่งตามเขามาโดยไม่รู้ตัว

เฟิ่งหลานที่พยายามมองว่าภายในใต้หน้ากากมังกรของเขานั้นว่าคือผู้ใครกันแน่แต่ด้วยเพราะไฟที่มันสลัวนางจึงมองเห็นไม่ค่อยชัดสักเท่าไหร่

แต่เมื่อเขาพานางวิ่งมาถึงตรงที่สว่างขึ้นมาหน่อยจู่ๆเขาก็หยุดนิ่งและหันหน้ามามองใบหน้าของนางเมื่อเฟิ่งหลานเห็นแววตาที่อยู่ภายใต้หน้ากากมังกรนางก็รู้ทันทีว่าเขาเป็นใครเขาคือเทพหมิงเยี่ยนั่นเองเฟิ่งหลานนางจดจำดวงตาของเขาได้

จากนั้นเฟิ่งหลานก็ถอดหน้ากากหงส์ออกและหลุดพูดชื่อของเขาออก มาทันที

“เทพหมิงเยี่ยท่านคือเทพหมิงเยี่ยใช่หรือไม่” เฟิ่งหลานถามเขา

หมิงเยี่ยเมื่อได้ยินที่นางถามแบบนั้นเขาจึงต้องยอมถอดหน้ามังกรออกมาจากใบหน้าของเขาและก็มองที่หน้าของเฟิ่งหลานทันที

“ใช่...ข้าเองว่าแต่เจ้ามาทำอะไรที่โลกมนุษย์แล้วเหตุใดเจ้าถึงมากับเทพสายลมได้นี่เจ้ากับเขาสนิทกันมากเลยรึถึงขนาดจับมือกันด้วย” หมิงเยี่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะสบอารมณ์สักเท่าไหร่

เมื่อเฟิ่งหลานได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกแปลกใจว่าเหตุใดเทพหมิงเยี่ยต้องพูดเหมือนกับว่ากำลังโกรธและตำหนินางด้วยในเมื่อนางกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อย

“เหตุใดท่านต้องทำท่าและน้ำเสียงโกรธเคืองข้าด้วยข้าไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อยนี่เจ้าคะ”เฟิ่งหลานถามเขา

หมิงเยี่ยมองใบหน้าของหงส์น้อยที่เอ่ยวาจายอก ย้อนเขากลับมานั่นสิเหตุใดข้าต้องขุ่นเคืองด้วยหมิงเยี่ยเริ่มสับสนว่าเขาเป็นอะไรกันแน่