บทที่ 9

🥮ตอนที่ 9🥮

🥮ใจตรงกันสักที🥮

เมื่อหมิงเยี่ยกลับมาที่ตำหนักมังกรและพบว่าเทพเหนียงซีนั้นมาหาเขาที่ตำหนักเขาจึงสั่งให้นางกำนัลไปบอกกับเหนียงซีว่าเขาไม่พร้อมที่จะเจอกับนาง

นางกำนัลได้รับคำสั่งก็ไปบอกกล่าวกับเทพเหนียงซี เมื่อเทพเหนียงซีได้ยินเช่นนั้นจึงขุ่นเคืองแล้วกลับไปที่ตำหนักของนางทันที

เทพเหนียงซีรู้ชัดแจ้งแล้วว่าหมิงเยี่ยนั้นมีใจให้กับธิดาเทพหงส์ตนนั้นอย่างแน่นอนเทพเหนียงซีจึงกลับไปที่

ตำหนักวารีเพื่อวางแผนจะทำให้พวกเขาทั้งสองคนไม่มีวันได้สมหวังในความรักครั้งนี้

เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้ทั้งเทพหมิงเยี่ยและเฟิ่งหลานนั้นพากันนอนไม่ค่อยหลับเพราะมัวแต่หวนคิดถึงเรื่องที่พวกเขานั้นจุมพิตกันโดยไม่ตั้งใจ

“เฮ้อ...เฟิ่งหลานใจเจ้าต้องเพ้อเจ้อถึงขนาดนี้ด้วยก็แค่ความไม่ตั้งใจเพียงเท่านั้นแต่ว่าเหตุใดข้ายิ่งคิดถึงยิ่งมีความสุขเสียจริง” เฟิ่งหลานเอ่ย

เฟิ่งหลานยกมือจับที่ริมฝีปากของตนเองแล้วเผลอหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างเขินอายจนใบของนางนั้นแดงระเรื่อ

ที่ตำหนักมังกรหมิงเยี่ยที่เอาแต่นึกถึงริมฝีปากบางเบาสีแดงระเรื่อของธิดาเทพหงส์น้อยที่ไร้เดียงสาตนนั้นก็พลันยิ้มกับตัวเอง...

“หรือว่าข้าจะชอบเจ้าเข้าแล้วจริง ๆ ” หมิงเยี่ยเอ่ย

รุ่งอรุณที่สดใสในวันต่อมาเฟิ่งหลานที่กำลังจัดเรียงผลลูกท้อพันปีกับน้ำแกงตุ๋นโสมยาบำรุงเสริมตบะเซียนเฟิ่งหลานตั้งใจที่จะนำไปให้กับเทพหมิงเยี่ยที่ตำหนักมังกรเพื่อเป็นการตอบแทนน้ำใจที่เขานั้นช่วยนางถอนพิษเมื่อวาเฟิ่งหลานรีบร้อนที่จะไปหาเทพหมิงเยี่ยจึงทำให้นางโดนน้ำแกงลวกมือเล็กน้อย

ณ ตำหนักมังกรเทพหมิงเยี่ยออกมานั่งรอเฟิ่งหลานที่หน้าตำหนักเหมือนกับว่าพวกเขาทั้งสองคนจะสื่อความ รู้สึกกันและกันได้

แต่เหตุการณ์ไม่คาดคิดเทพเหนียงซีมาหาเทพหมิงเยี่ยที่ตำหนักมังกรก่อนที่เฟิ่งหลานจะมาถึงเทพเหนียงซีเดินเข้ามาสวมกอดเทพหมิงเยี่ยจากด้านหลังนางตั้งใจเพื่ออยากให้เฟิ่งหลานนั้นมาเห็นว่านางกับหมิงเยี่ยมีใจให้กันและซึ่งมันก็ได้ผลจริง ๆ

ในตอนนั้นเองเฟิ่งหลานก็มาถึงที่ตำหนักมังกรพอดีเฟิ่งหลานมาเห็นภาพตรงหน้าที่เทพเหนียงโอบกอดเทพ หมิงเยี่ยอย่างกับคนรักเฟิ่งหลานจึงเข้าใจว่าพวกเขาทั้งสองเป็นคนรักกันจริง ๆ

เทพหมิงเยี่ยหันมาเห็นเฟิ่งหลานที่มาหาเขาพอดีจึงรีบปัดเทพเหนียงซีออกจากตัวของเขาเฟิ่งหลานเห็นเช่นนั้นนางก็วางตะกร้าและน้ำแกงลงบนโต๊ะ

จากนั้นเฟิ่งหลานก็หายตัวหนีไปเทพหมิงเยี่ยร้องเรียกพร้อมกับหายตัวตามเฟิ่งหลานไปทันที

“เฟิ่งหลาน..เฟิ่งหลาน..เจ้าฟังข้าก่อนที่เจ้าเห็นมันไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดและเข้าใจนะ”หมิงเยี่ยบอกกับนาง

เฟิ่งหลานรู้สึกเสียใจเลยไม่ได้ฟังที่หมิงเยี่ยบอกเมื่อมาถึงที่กระท่อมเฟิ่งหลานก็รีบเดินเข้าไปทันทีเทพหมิงเยี่ย ที่ตามมาถึงก็รีบบอกกับเฟิ่งหลานทันทีว่าที่นางเห็นเป็นเรื่องที่เข้าใจผิด

“เฟิ่งหลานเจ้าอย่าได้เข้าใจผิดข้ากับนางไม่ได้เป็นอะไรกันพวกเราทั้งสองคนเป็นแค่สหายกันเพียงเท่านั้นข้าคิดกับนางแค่สหายจริง ๆ ไม่มีอะไรที่เกินเลยกว่านั้นแน่นอน” หมิงเยี่ยบอกกับเฟิ่งหลาน

“ท่านเทพหมิงเยี่ย…ท่านไม่จำเป็นต้องแก้ตัวอะไรพวกท่านสองคนจะเป็นอะไรกันหาได้เกี่ยวข้องกับข้าไม่เพราะว่าตัวข้าก็แค่ธิดาเทพหงส์ตนนึงไม่ได้สำคัญอะไรหรอกเจ้าค่ะ” เฟิ่งหลานพูดปนน้อยใจและเสียใจที่ต้องมาเห็นเขาทั้งสองรักกันต่อหน้าต่อตา

“สำคัญสิเจ้าสำคัญกับข้านะเฟิ่งหลานเพราะว่าบัดนี้ในใจของข้ามีเจ้าเป็นคนสำคัญเพียงผู้เดียว” หมิงเยี่ยเอ่ยออกมา

หมิงเยี่ยเดินเข้าไปหาในกระท่อมและดึงตัวของเฟิ่งหลานมาสวมกอดการกระทำของหมิงเยี่ยนั้นทำให้เฟิ่งหลานตกใจและดีใจที่หมิงเยี่ยมีความรู้สึกดี ๆ ให้กับนาง

“หมิงเยี่ยท่านจะทำอะไรเจ้าคะ?..ปล่อยข้าน้อยเถิดเจ้าค่ะเดี๋ยวผู้ใดมาเห็นเข้าจะดูไม่ดี” เฟิ่งหลานบอกกับเขา

“เฟิ่งหลานข้าชอบเจ้าข้าก็ไม่เข้าใจเหตุใดเจ้าถึงทำให้ข้ารู้สึกหวั่นไหวในจิตใจได้ขนาดนี้” หมิงเยี่ยบอกกับนาง

เฟิ่งหลานคิดไม่ถึงว่าเทพมังกรตนนี้จะชอบนางจนเอ่ยป้อนคำหวานออกมาได้ขนาดนี้ทั้งที่ภายนอกนั้นเทพ หมิงเยี่ยเป็นคนนิ่งและเฉยชาจนนางเคยนึกว่าเขาอาจจะไม่มองสตรีคนใดเสียแล้วเมื่อเฟิ่งหลานได้ยินดีเช่นนั้นนางจึงเอ่ยคำถามกับหมิงเยี่ยเพื่อความมั่นใจอีกครั้ง

“เทพหมิงเยี่ยข้าน้อยขอถามท่านอีกสักครั้งท่านเทพชอบข้าจริง ๆ หรือเป็นเพียงแค่คำลวงกันแน่เจ้าคะ”เฟิ่งหลานถามเขา

เทพหมิงเยี่ยมองมาที่ใบหน้าของเฟิ่งหลานพร้อมกับพยักหน้าเป็นการตอบรับนางด้วยสีหน้าที่จริงจัง

“ใช่ข้าชอบเจ้าชอบเพียงคนเดียวเท่านั้น” หมิงเยี่ย บอก

พวกเขาทั้งสองคนจ้องตากันในใจเฟิ่งหลานนั้นเต้นระรัวนางค่อย ๆ หลับตาลงเทพหมิงเยี่ยเห็นเช่นนั้นจึงประทับริมฝีปากบรรจงจุมพิตธิดาเทพหงส์น้อยตนนี้ความ รู้สึกของพวกเขาทั้งสองคนเอ่อล้นยากเกินบรรยาย

จากนั้นพวกเขาทั้งสองคนก็ลืมสบสายตาจนเฟิ่งหลานรู้สึกเขินอายเทพหมิงเยี่ยสวมกอดนางอย่างแนบชิดกันเหมือนกับว่าบนสรวงสวรรค์นี้แค่พวกเขาทั้งสองคนเท่านั้น

เทพเสวียนอี้มาหาเฟิ่งหลานที่กระท่อมท้ายสวรรค์เพื่อเอาขนมกุ้ยฮวามาให้เขาเรียกหานางอยู่นานหลายเค่อแต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาเทพเสวียนอี้จึงรู้สึกเป็นห่วงเฟิ่งหลานเพราะนางบอกกับเขาว่าจะไปหาเทพหมิงเยี่ยที่ตำหนักมังกรแต่ป่านนี้นางก็ยังไม่กลับมาหรือว่าจะเกิดอะไรขึ้น

เทพเสวียนอี้เป็นห่วงจึงออกไปตามหาเฟิ่งหลานที่ตำหนักมังกรก็ไม่เจอเขาจึงไปตามหาตามที่ต่าง ๆ ที่เพิ่งหลานนั้นชอบไปในที่สุดเทพเสวียนอี้ก็ได้เจอกับเฟิ่งหลานที่สวนท้ายสวรรค์เป็นที่ ๆ นางชอบไปเดินเก็บสมุนไพรแต่ทว่าเฟิ่งหลานกลับไม่ได้อยู่แค่เพียงผู้เดียวนางอยู่กับเทพ หมิงเยี่ยพวกเขาทั้งสองคนนั่งพิงไหล่กันและกัน

ภาพที่เทพเสวียนอี้เห็นนั้นทำให้เขาเข้าใจว่าพวกทั้งสองคนคงสารภาพความรู้สึกของกันและกันให้ได้รับรู้แล้วเทพเสวียนอี้ได้แต่มองดูพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลออกมา

“ดีแล้วที่เจ้าได้สมหวังเสียทีเฟิ่งหลานส่วนเทพหมิงเยี่ยถ้าหากว่าท่านทำให้นางเสียใจข้าจะพานางหนีจากท่านไปไม่ให้ได้พบเจออีกเลย” เสวียนอี้เอ่ยออกมาเบาๆ

แล้วเทพเสวียนอี้ก็เดินจากกลับไปที่ตำหนักวายุของเขาโดยที่พวกเขาทั้งสองคนไม่รู้เลยว่าเทพเสวียนอี้นั้นยืนมองดูพวกเขาทั้งสองก่อนจะจากไปด้วยความเสียใจเทพเสวียนอี้จึงตั้งใจที่จะบำเพ็ญเพียรตบะเซียนและไม่คิดจะออกจากตำหนักวายุจนกว่าจะลืมเฟิ่งหลานธิดาเทพหงส์ให้ได้แม้จะเป็นไปได้ยากก็ตาม

อยู่ ๆ เทพเสวียนอี้ก็หวนนึกถึงเรื่องราวระหว่างเขากับเฟิ่งหลานภาพความทรงจำยังคงวนเวียนอยู่ภายในจิต ใจของเทพเสวียนอี้นั่นเป็นเพราะว่าเขากับนางเติบโตมาด้วยกันและสนิทสนมกันมาหลายร้อยปี

ในหลายร้อยปีมานี้เขาทั้งรักนางและเอ็นดูเฟิ่งหลานมาตลอดจวบจนตอนนี้ที่นางนั้นได้สมหวังในความรักกับ หมิงเยี่ยต่อจากนี้นางคงไม่ต้องการความรักและความหวังดีจากเขาอีกแล้วอย่างแน่นอนเมื่อเทะเสวียนอี้คิดได้เช่นนั้นเขาก็เอ่ยขึ้นมา

“ข้าขอให้เจ้ามีความสุขที่ได้อยู่กับคนที่เจ้ารักนะเฟิ่งหลาน” ก่อนหายเข้าไปในตำหนักวายุเพียงลำพัง