คีย์5 แรกเจอ

"ยิ้มเขากลับมาแล้ว เขาคนนั้นกลับมาจากญี่ปุ่นแล้ว"

ย้อนกลับไปเมื่อ9ปีก่อน

"ลินนนน นลินนนนไอ้ลินหยุดเดินนะโว้ยยยยย"เสียงร้องตะโกนของชายหนุ่มตัวสูงรุ่นพี่ปีสามดังขึ้นท่ามกลางลานกว้างทำให้เด็กปีหนึ่งคณะบริหารที่ถูกเรียกมารวมตัวกันหันมามองยังรุ่นพี่ชายทั้งสองที่คนหนึ่งวิ่งตามหลังตะโกนเรียกเสียงดังลั่นส่วนอีกคนก็เดินหนีไม่ยอมหยุด

"พี่ต้นเลิกยุ่งกับลินดิ๊! ลินบอกแล้วว่าลินไม่ทำๆๆ พี่พูดไม่รู้เรื่องหรือไงวะ! เห้ยยยโอ๊ยยยยย"นรินทร์หันมาเอ่ยพูดกับพี่รหัสของตัวเองอ่างหัวเสียที่สองสามวันนี้ตามตื๊อให้เขานั้นไปเป็นแบบในการถ่ายภาพไปทำโปรเจคอะไรสักอย่างพลางหยุดเท้าอย่างกะทันหันและด้วยความที่นลินหยุดเดินกะทันหันทำให้ต้นที่เป็นพี่รหัสของนลินหยุดเท้าไว้ไม่ทันเดินชนนลินเข้าจังๆจนนลินล้มก้นกระแทกพื้นอย่างแรง

"เห้ยยยลินพี่ขอโทษ ลินเจ็บมากมั้ย"ต้นที่ไม่ได้ตั้งใจที่จะชนน้องรหัสของตัวเองล้มก็รีบช่วยพยุงร่างบางขึ้นพร้อมกับไถ่ถามอย่างเป็นห่วง แต่นลินที่โดนชนล้มก็พลันหัวเสียมากกว่าเดิมที่ต้องมาเจ็บตัวกับความซุ่มซ่ามของพี่รหัสตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า ใช่!ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต้องเจ็บตัวจากพี่รหัสของเขา หลายครั้งแล้วที่เขาต้องเจ็บตัวเพราะพี่ต้น

"พี่ออกห่างๆจากลินเลยนะพี่ต้น พี่แม่งซุ่มซ่ามชิบหายเลย ไม่เห็นหรือไงว่าลินหยุดเดิน"นลินเอ่ยขึ้นอย่างหัวเสียอีกครั้ง ก่อนที่จะเดินหลีกหนีไปจากพี่รหัส แต่ก็ไม่วายได้ยินคำขอโทษจากพี่รหัสไล่หลัง

"ลินพี่ขอโทษ..."

อีกด้าน

"ว้าว ไม่นึกว่าจะเจอคนน่ารักเร็วขนาดนี้ การมาเรียนที่ประเทศนี้คงจะไม่น่าเบื่อแล้ว ว่ามั้ยเพื่อนคีย์"เสียงทุ้มใสของชายตัวสูงที่ยืนอยู่ในกลุ่มนักศึกษาที่กำลังรวมตัวกันอยู่ที่ลานกว้างเอ่ยกระซิบถามเพื่อนตัวสนิทที่ยืนอยู่ใกล้ๆกันขึ้น ทำให้ชายหนุ่มลูกเสี้ยวแสยะยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะเอ่ยพูดขึ้นมาสั้นๆแล้วเดินปลีกตัวออกไปจากกลุ่มนักศึกษาอย่างไม่สนคำเอ่ยเรียกของเพื่อนแม้แต่น้อย

"หึ น่ารำคาญ"

"เฮ้ยยยยไอ้คีย์มึงจะไปไหนวะ พี่เขาเรียกรวมนะเว๊ยยย"

"ช่างดิ กูมาเรียนไม่ได้มานั่งฟังคำของพวกรุ่นพี่"เอ่ยจบคนตัวสูงก็เดินหายออกไปจากลานกว้างในทันที ปล่อยให้เพื่อนสนิทอย่างเรียวที่บินตามมาเรียนที่นี้ด้วยได้แต่ยืนทำหน้าเหวอและไม่กล้าที่จะวิ่งตามเพื่อนไป จึงทำได้แค่นั่งลงกับที่เพราะเหล่ารุ่นพี่ได้เริ่มทยอยเดินเข้ามาแล้ว

ด้านคีย์ที่เดินหายออกมาจากจุดที่รุ่นพี่นัดรวมก็เดินตรงไปเรื่อย แต่แล้วสองเท้าหนาต้องหยุดชะงักเมื่อสายตาคมเหลียวมองไปเห็นร่างบางที่เพื่อนสนิทอย่างเรียวที่พึ่งจะเอ่ยแซวถึงเมื่อกี้นั่งคุยโทรศัพท์มือถืออยู่ข้างขอบสระบัวคนเดียว คีย์ยืนมองได้ไม่นานสองเท้าหนาของเขาก็ก้าวเดินตรงไปยังทิศทางที่คนตัวเล็กนั่งอยู่อย่างไม่รู้ตัว มารู้ตัวอีกทีคีย์ก็มายืนอยู่ข้างหลังของร่างบางเสียแล้ว

อ่าาาามึงมายืนตรงนี้ทำไมเนี่ยคีย์

คีย์คิดในใจพลางนัยน์ตาคมก็มองสำรวจร่างบางตรงหน้า ก่อนที่จะชะงักเมื่อได้ยินเสียงหวานเอ่ยพูดกับคนที่อยู่ปลายสาย

"จะอะไรล่ะยิ้ม ลินก็เจ็บตัวอีกแล้วน่ะสิ พี่ต้นแกทำลินเจ็บตัวอีกแล้ว คนอะไรซุ่มซ่ามมาก โอ้โหยิ้มถ้าจะหัวเราะให้กันขนาดนี้นะยิ้ม ลินงอนแล้ว มาง้อลินด้วย!"นลินเอ่ยพูดกับเพื่อนสาวปลายสายพลางใบหน้าหวานก็แสดงสีหน้าเง้างอนเพื่อนสาวออกมาโดยที่ไม่ได้สังเกตเลยว่าในตอนนี้ตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว

"อ่าลินไม่ได้บาดเจ็บอะไรมากมีแค่แผลถลอกที่มืออะยิ้ม"นลินเอ่ยตอบปลายสายพลางยกมือบางของตัวเองข้างที่มีแผลถลอกขึ้นมาสำรวจดูอีกครั้ง

ด้านฐิระเชษฐ์ที่ยืนอยู่ด้านหลังของรุ่นพี่ที่ได้ยินคนตัวเล็กพูดว่าตัวเองมีแผลที่มือก็รีบล่วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงทันทีเพื่อหาปลาสเตอร์ยาที่ตัวเองมักจะพกไว้ติดตัวเสมอออกมากำไว้ในฝ่ามือใหญ่ ก่อนที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วตัดสินใจก้าวเดินไปหยุดยืนข้างๆกายบางทียังคงมัวนั่งก้มมองดูฝ่ามือของตัวเองที่ถลอกจนเลือดซิบ

"อะ ผมให้"คีย์เอ่ยพูดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยพร้อมกับยื่นปลาสเตอร์ยาส่งให้ร่างบางที่นั่งอยู่ที่พื้นหญ้า

"ห๊ะ! ให้ผมหรอ"นลินหันไปมองยังชายตัวสูงคนแปลกหน้าที่ไม่รู้อยู่ๆโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้พลางนัยน์ตาสวยก็จ้องมองไปยังฝ่ามือใหญ่ตรงที่ในมือมีปลาสเตอร์ยาลายน้องหมูอยู่หนึ่งอันยื่นมาตรงหน้าเขา ก่อนที่นรินทร์จะเอ่ยถามคนตัวสูงว่าให้เขาอย่างงั้นหรอพร้อมกับมองของในมือหนาสลับกับใบหน้าหล่อไปมา

"ไม่ให้คุณแล้วจะให้ผีหรือไง ก็เห็นอยู่ว่าตรงนี้อยู่กันแค่สองคน"คนตัวสูงเอ่ยพูดขึ้นน้ำเสียงนิ่งๆ ก่อนที่จะย่อตัวนั่งลงกับพื้นหญ้าห่างจากนลินไม่มากนัก นลินในตอนนี้ได้ขมวดคิ้วสวยเข้าหากันอย่างงงงวยและไม่เข้าใจว่าคนคนนี้เป็นใคร ทำไมอยู่ๆก็เข้ามาคุยกับเขาแถมยังมานั่งข้างเขาโดยที่ไม่เอ่ยปากขอกันสักคำ

"อะ เอาไปสิ จะให้ผมถือไว้อีกนานมั้ย"คีย์เอ่ยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงและสีหน้านิ่งๆอีกครั้ง พร้อมกับยื่นปลาสเตอร์ยาไปให้ร่างบางที่เจ้าตัวถือวิสาสะนั่งลงข้างๆ

"เอ่อ...ขอบคุณ"นลินเอ่ยขอบคุณอย่างงงๆพลางมือบางก็เอื้อมไปหยิบปลาสเตอร์ยาจากชายหนุ่มแปลกหน้าพลันในหัวก็คิดไปด้วยว่า

ไอ้หมอนี้มันเป็นใครเนี่ยยย อยู่ๆก็เข้ามานั่งข้างๆแล้วยังยัดเยียดปลาสเตอร์ยาลายน้องหมูให้กันอีก แล้วหน้านี้จะเก๊กหล่อไปถึงไหน แหม๋ๆๆเห็นว่าตัวเองหน้าหล่อจะตีสีหน้ายังไงก็ได้หรือไงวะ เหอะ!แต่ถึงหน้าจะหล่อแต่ไร้มารยาทแบบนี้ก็ไม่ไหวนะ

"จะจ้องหน้ากันอีกนานมั้ย"เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำให้นลินที่กำลังคิดอะไรเพลินๆต้องหลุดจากภวังค์ความคิด ก่อนที่ใบหน้าหวานจะรีบหันหน้าหนีทันทีที่ได้ยินคำเอ่ยทักจากคนด้านข้าง

คีย์ที่เห็นคนตัวเล็กข้างกายหันหน้าหนีแล้วไม่ได้เอ่ยพูดอะไรก็รอบมองสังเกตคนข้างกายอยู่สักพัก ก่อนที่ใบหน้าหล่อจะหันมองตรงไปทางสระบัวด้านหน้าเมื่อใบหน้าหวานหันมามองตนอีกรอบ

"เอ่อ คือนายชื่ออะไรหรอ"นลินที่เห็นว่าบรรยากาศมันเงียบเกินไปและดูจะอึดอัดจึงเลือกที่จะเอ่ยชวนคุยโดยการถามชื่อของคนข้างกายเพื่อจะได้ทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้ลง

"คีย์ ชื่อคีย์ คีย์ที่มาจากหัวใจสำคัญ แล้วพี่ล่ะชื่ออะไร"คีย์เอ่ยตอบพลางถามกลับไปด้วยว่าชายน่ารักคนนี้ชื่ออะไรถึงแม้เขาจะรู้อยู่แล้วก็เถอะ แต่ก็ต้องถามเพราะเขาเองก็รู้สึกสนใจคนตัวเล็กคนนี้มาสักพักแล้วเพราะงั้นต้องชวนคุย เดิมทีเขาเคยเห็นนลินมาก่อนหน้านี้แล้วล่ะเห็นก่อนที่เรียวมันจะทักซะอีก เห็นตั้งแต่วันแรกที่เขาเหยียบย้ำเข้ามาในมหาลัยแห่งนี้เลยด้วย

"ลิน เราชื่อนลิน"นลินเอ่ยตอบออกไปพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างส่งให้กับคนตัวสูงที่นั่งอยู่ข้างกาย

แต่ทันทีที่นลินฉีกยิ้มส่งให้ ชายหนุ่มที่ชื่อคีย์กลับเบือนหน้าหนีเขาไปทางอื่นซะอย่างงั้น ทำให้นลินที่เห็นคีย์เบือนหน้าหนีขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจและรีบหุบยิ้มลงทันทีพลางในหัวเล็กก็นึกคิดว่าขึ้นมา

อะไรของหมอนี้ คนยิ้มให้แทนที่จะยิ้มตอบแต่นี่กลับหันหน้าหนี

ไร้มารยาท

นลินที่มัวแต่ด่าคีย์ในใจไม่ได้สังเกตว่าใบหูของคนข้างกายตัวเองนั้นได้แดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และถ้านลินสังเกตอีกสักนิดจะรู้ได้เลยว่าคนตัวสูงข้างกายเขาในตอนนี้นั้นลอบมองตัวเขาอยู่บ่อยครั้ง

"แล้วทำไมไม่ยอมทำแผลสักที ปล่อยไว้แบบนั้นมันไม่หายหรอกนะ หรือจะปล่อยให้มันติดเชื้อแล้วเจ็บตัวมากกว่าเดิม"คีย์เอ่ยพูดขึ้นอีกครั้ง แต่ใบหน้าหล่อของเขายังคงมองตรงไปยังทางสระบัวไม่ได้หันมามองหรือสบตาคนข้างการเลยสักนิด ส่วนนลินที่ได้ยินประโยคคำพูดของคีย์ก็พลันหัวคิ้วกระตุกอย่างไม่ชอบใจกับคำพูดและท่าทีของชายหนุ่ม

นั้นปากหรอที่ใช่พูดออกมาเนี่ยยย อยากจะถามนักว่าหมาในปากนี้มีเป็นคอกเลยมั้ย!

หลายครั้งแล้วนะที่หมอนี้พูดจาไม่ดี

"อ่อ ก็ว่าจะไปห้องพยาบาลของมหาลัยให้เขาล้างแผลให้อยู่น่ะ แต่ก็ดันคุยกับคีย์เพลินไปหน่อย"

คุยเพลินอะไรเล่า! เขาไม่กล้าลุกออกไปจากตรงต่างหาก เดิมทีเขากำลังคุยมือถือกับยิ้มหวานอย่างเพลินๆ แต่พออยู่ๆนายคีย์อะไรนี้โผล่มาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียงเขาก็ตกใจเผลอกดตัดสายยิ้มหวานทิ้งนะสิ จนตอนนี้เขาถึงได้มานั่งเกร็งอยู่ข้างๆหมอนี้ยังไงล่ะ

"แต่คีย์ไม่ต้องกังวลหรอกนะ มันแค่แผลถลอกเองความจริงแค่ล้างน้ำสะอาดแล้วติดปลาสเตอร์ยาที่คีย์ให้มาก็น่าจะพอแล้ว"นลินเอ่ยพูดอธิบายด้วยใบหน้าฝืนยิ้มพร้อมกับใช้มือหยิบปลาสเตอร์ยารูปน้องหมูที่คีย์ให้ขึ้นมาโชว์

ฐิระเชษฐ์ที่หันมาสบตาคนข้างกายก็พลันสตั้นไปชั่วขณะพลางนัยน์ตาคมก็เบิกกว้างจ้องมองคนตัวเล็กตรงหน้าที่ส่งยิ้มมาให้ตนค้างอยู่สักพัก ก่อนที่จะรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทางแล้วยื่นขวดน้ำของตัวเองที่ถือมาด้วยให้นลินโดยที่ไม่ได้เอ่ยพูดอะไร

นลินจ้องมองขวดน้ำในมือหนาที่ยื่นมาให้เขาอย่างงงๆ พลางมือบางก็เอื้อมไปรับขวดน้ำที่กินไปกว่าครึ่งแล้วมาไว้ในมือของตัวเอง ก่อนที่จะเอ่ยถามคนตัวสูงออกไปเพื่อคลายความสงสัย

"ให้ลินล้างแผลหรอ"

"อืม ก็พี่บอกเองไม่ใช้หรอว่าแค่ล้างน้ำสะอาดแล้วติดปลาสเตอร์ยาก็พอแล้ว"คีย์เอ่ยตอบออกมาเสียงเบาพร้อมกับหันหน้ามาสบกับนัยน์ตาสวยที่จ้องมองมาที่เขาอยู่ก่อน ก่อนที่จะหันกลับไปทางเดิม

"อื้อ ขอบใจนะ ว่าแต่คีย์เป็นนักศึกษาปีหนึ่งหรอ เห็นเรียกลินว่าพี่"นลินเอ่ยขอบคุณพลางเอ่ยถามคนตรงหน้า เพราะเขาเห็นชายหนุ่มใบหน้าหล่อคนนี้เอ่ยเรียกเขาว่าพี่มาสองรอบแล้ว และคำตอบที่นลินได้จากชายหนุ่มคือการพยักหน้ารับเบาๆโดยที่ไม่ได้หันมามองลิน แต่แล้วคิ้วสวยของนลินต้องขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยอีกครั้งเพราะในเวลานี้เด็กปีหนึ่งเขารวมตัวกันอยู่ที่ลานกว้างไม่ใช่หรอนึกได้ดังนั้นนลินก็เอ่ยถามคีย์ขึ้นอีกหน

"อ่าว คีย์ไม่ได้ไปรวมตัวที่ลานกว้างหรอกหรอ ตอนนี้พี่ปีสามเขาเรียกน้องๆปีหนึ่งรวมตัวกันที่ลานกว้างนะเห็นว่าวันนี้เขาจะจับพี่รหัสกันนิ่"นลินเงยหน้าไปเอ่ยพูดกับชายหนุ่มรุ่นน้องพลางเอียงหน้าถามอย่างสงสัย ว่าทำไมน้องปีหนึ่งใบหน้าหล่อคนนี้ถึงได้มานั่งอยู่กับเขาข้างสระบัวแบบนี้ เพราะเขาเองอีกหน่อยก็จะเดินไปยังจุดนัดรวมพลแล้วเหมือนกัน

"จิ พูดมากจริง เอามือมาจะทำแผลให้ ทำเสร็จเดี๋ยวจะเดินกลับไปที่ลานกว้างแล้ว"คีย์เอ่ยพูดขึ้นอย่างหงุดหงิดที่ร่างบางข้างกายเขาไม่ยอมทำแผลที่มือสักที แถมยังเอ่ยถามเขาไม่หยุดหย่อน จนเขาต้องตัดสินใจแย่งขวดน้ำในมือบางคืนมาพร้อมกับเปิดฝาดึงมือข้างที่เป็นแผลของคนข้างกายมาเทน้ำล้างปากแผลเบาๆ หลังจากนั้นก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าของตัวเองชับน้ำให้แห้งแล้วจัดการแย่งปลาสเตอร์ยาจากมือนลินมาแกะติดให้เรียบร้อยเสร็จสรรพ ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินจากไป แต่ก่อนที่จะเดินจากไปชายหนุ่มรุ่นน้องนามว่าคีย์ก็ไม่วายที่จะเอ่ยเตือนทิ้งท้ายไว้ว่า

"ครั้งหน้าก็หัดระวังตัวกว่านี้หน่อยนะ ไม่ใช่จะให้ใครที่ไหนก็ไม่รู้เข้าใกล้ตัวแบบนี้อีก"เอ่ยจบคนตัวสูงก็เดินจากไปปล่อยให้นลินนั่งทำหน้างงอ้าปากเหวออย่างไม่เข้าใจ

อะไรของหมอนี้เนี่ยยยงงไปหมดแล้วนะ

ตอนมาก็ทำให้เขางงตอนไปก็ยังจะทำให้เขางงอีก

.

.

.

แล้วฟ้าจะกลั่นแกล้งผมไปถึงไหนถึงได้ส่งอีตาคีย์คนงงนี้มาเป็นน้องรหัสของผมด้วย!