นักล่าในคราบลูกแกะ

หลังจากที่คนที่ชินอ๋องส่งมาสืบความเคลื่อนไหวของนางออกไป เสวียนเยี่ยนฟางก็หยิบห่อยาพิษออกมาวางบนโต๊ะ

สิ่งที่นางไม่อยากให้รู้ ใครหน้าไหนก็ไม่มีวันได้รู้ ดังนั้น สิ่งที่เขารู้ ก็คือ สิ่งที่นางเจตนาให้รู้

“เหตุใดจึงเอาตัวเองมาลำบาก” โม่หานปรากฏตัวขึ้นแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

องครักษ์หนุ่มผู้ที่เป็นคนเข้าค้นเรือนของลู่หว่านเหลียนไขประตูเข้าไปหาเสวียนเยี่ยนฟาง แล้วทิ้งกำไลอันหนึ่งที่โต๊ะ

เขาเป็นหน่วยลับของตระกูลเสวียน เรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในสหายอันน้อยนิดของเสวียนเยี่ยนฟางที่นางไว้วางใจมากที่สุด ติดตามเสวียนเยี่ยนฟางตั้งแต่อายุสิบขวบ

เสวียนเยี่ยนฟางยกยิ้ม แววตามีประกายล้อเล่น “อยู่ที่นี่จะทำอันใดก็สะดวกกว่ามิใช่หรือ ได้ของมาเยี่ยงนี้ ย่อมต้องรู้เรื่องของนางแล้วสินะ”

 “นางเคยอยู่ในสำนักคุ้มภัย จึงพอมีวรยุทธ์บ้าง สามีตายไปแล้ว มีบุตรสองคน เป็นพี่ชายน้องสาว บุตรสาวสติไม่สมประกอบ แม่สามีเป็นผู้เลี้ยงดู อาศัยในหมู่บ้านตวน” โม่หานเล่าอย่างรวบรัด

“หนึ่งในหมู่บ้านในเมืองตงหยางที่เคยเกิดโรคระบาดใช่หรือไม่” เสวียนเยี่ยนฟางถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

โม่หานพยักหน้า “ใช่”

แล้วเขาถามต่อ “เหตุใดเจ้าจึงสนใจคนๆ นี้”

เสวียนเยี่ยนฟางลูบไล้กำไลหยกสีขาวอย่างเหม่อลอย พลางเอ่ย “ปีนั้น ที่เมืองตงหยางเกิดโรคระบาดและโจรภูเขาออกอาละวาด แม่ทัพที่นั่นก็ถูกสังหาร ฮ่องเต้จึงมีรับสั่งให้ท่านพ่อติดตามหลินเฉิงจวินไปเมืองตงหยาง

มีข้า ท่านแม่ พี่ใหญ่และพี่สะใภ้จึงติดตามไปด้วย

ท่านพ่อและหลินเฉิงจวินนำกำลังบางส่วนไปปราบโจรภูเขานับแรมเดือนก็ยังไม่กลับ

ข้า ท่านแม่ พี่ใหญ่และพี่สะใภ้คอยตรึงกำลังอยู่ในเมือง

อยู่มาวันหนึ่ง ท่านแม่และพี่สะใภ้ก็อาเจียนออกมาเป็นเลือด หมอหลวงลู่บอกว่าทั้งสองถูกพิษ ห่างกันไม่ถึงสองชั่วยาม ทหารนับร้อยของข้าที่เริ่มมีอาการเช่นเดียวกับท่านแม่ หลังจากนั้นหนึ่งวัน ทุกคนก็ตายกันหมด”

เสวียนเยี่ยนฟางถอนหายใจด้วยความรู้สึกหดหู่ แล้วเอ่ยต่อ 

“ตอนนั้น คนที่บอกว่าทุกคนถูกพิษ คือ หมอหลวงลู่ หลังจากที่ท่านแม่ พี่สะใภ้ และคนของข้าตาย ก็เป็นหมอหลวงลู่ที่สั่งให้นำศพของทุกคนไปทิ้งยังหุบเหวลึก

ร่างของท่านแม่และพี่สะใภ้ไม่ได้ถูกฝังในสุสาน ร่างของทหารกล้าไม่ได้นำกลับไปหาครอบครัวของพวกเขา

เมื่อกองทัพกลับมา ท่านพ่อที่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นกับท่านแม่ ก็บุกเข้าไปเพื่อจะต้องการคำอธิบายของหมอหลวงลู่

แต่หลินเฉิงจวินกลับออกหน้ารับแทน

ทุกคนต่างพากันเสียใจ ข้าเองก็โทษตัวเองว่าดูแลท่านแม่ไม่ดี ส่วนพี่ใหญ่แม้จะไม่ปริปาก แต่ข้ารู้ว่าเขาเจ็บปวดไม่แพ้กัน

หลังจากนั้น ลู่หว่านเหลียนก็สามารถคิดค้นยารักษาโรคระบาดได้ ทำให้นางกลายเป็นพระโพธิสัตว์ของชาวเมืองตงหยาง

หลินเฉิงจวินจึงทูลขอสมรสพระราชทานกับลู่หว่านเหลียน แต่ว่าฮ่องเต้ต้องการอำนาจทางทหารของตระกูลเสวียนเพื่อส่งเสริมหลินหรงเยี่ย แต่หลินหรงเยี่ยแต่งชายาเอกแล้ว

เขาจึงพระราชทานสมรสแก่ข้ากับหลินเฉิงจวินแทน

พวกเราล้วนไม่ยินยอม แต่ว่าฮ่องเต้โฉดกลับใช้ตระกูลเสวียนสายรองมาข่มขู่พวกเรา ข้าจึงยอมแต่ง”

โม่หานต้องกลั้นหัวเราะ เมื่อได้ยินเสวียนเยี่ยนฟางเอ่ยเรียกพระนามฮ่องเต้คนปัจจุบันอย่างไม่กลัว

ก็เห็นจะมีแต่คนตระกูลเสวียนนี่แหละที่กล้า

ในปีนั้น เขามีงานที่ได้รับมอบหมาย ไม่ได้ติดตามนางไป จึงไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นละเอียดนัก

แล้วแววตาของเสวียนเยี่ยนฟางก็เปลี่ยนไป “หลังจากนั้น ท่านพ่อก็ขอย้ายไปประจำการที่เมืองตงหยาง ส่วนพี่ใหญ่ก็ไม่แต่งสตรีมาแทนพี่สะใภ้ เดิมทีข้าคิดเพียงว่าท่านพ่อและพี่ใหญ่เสียใจมากจนไม่อาจยอมรับความจริงได้เท่านั้น

แต่ว่า ตอนที่ข้าเห็นลู่หว่านเหลียนกระอักเลือดออกมา ข้าตกใจมาก

ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เพราะมันเหมือนมีภาพทับซ้อนของท่านแม่ขึ้นมา

นอนคุกได้หนึ่งวัน ข้าจึงได้สติ ที่แท้ท่านพ่อแอบสืบหาสาเหตุการตายของท่านแม่มาตลอด พี่ใหญ่ก็เช่นกัน”

บิดาและพี่ชายตนโตคงไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่น จึงไม่คิดจะบอกเรื่องนี้กับใคร ทั้งยังไม่มีหลักฐาน เกรงจะเป็นการดึงคนในตระกูลเข้ามาเกี่ยวกับอันตราย

โม่หานพยักหน้า ก่อนหน้านี้เสวียนเยี่ยนฟางให้เขาส่งข่าวหาคุณชายใหญ่ จึงได้ทราบความจริงที่อยู่ในใจของทั้งสองมาตลอดหลายปี

เขาจึงตอบ “นายท่านและคุณชายใหญ่เชื่อว่า โรคระบาดในปีนั้นมีคนจงใจให้เกิดขึ้น”

เสวียนเยี่ยนฟางพยักหน้า “ใช่ ตอนนี้ ข้าก็เชื่อว่าการที่ท่านแม่ถูกพิษต้องเกี่ยวพันกับเรื่องโรคระบาด ก่อนหน้า หนิงอ้ายก็บอกกับข้าว่าหยุนอันไม่ใช่แค่บ่าวรับใช้ธรรมดา นางมีวรยุทธ์

ข้าจึงนึกสงสัย ว่าเหตุใดลู่หว่านเหลียนจึงต้องมีบ่าวรับใช้ที่มีฝีมืออยู่ข้างกาย

ตระกูลลู่เป็นตระกูลหมอหลวง ย่อมไม่มีศัตรูถึงขั้นต้องการเอาชีวิตขนาดนั้น

หยุนอันติดตามลู่หว่านเหลียนจากตงหยางมา ดังนั้น หยุนอันต้องรู้เรื่องนี้ไม่มากก็น้อย”

นางจึงให้โม่หานไปสืบเรื่องของหยุนอัน

หยุนอันเงยหน้ามองพระชายาเสวียนด้วยแววตาที่อ่อนล้า นางถูกทรมานตั้งแต่อยู่ตำแหน่งตงหยาง จากนั้นก็ถูกคนนำตัวมาไว้ที่นี่

ตอนแรกคิดว่าชินอ๋องจะฆ่านางปิดปากเสียอีก

เชื้อพระวงศ์คนนี้ไม่ได้โง่อย่างที่ใครคิด เพียงแต่ว่าเขารักลู่หว่านเหลียนมากเกินไป จึงหลับตามองข้ามความผิดของชายารองโดยไม่สนถูกผิด

แต่นางก็คิดผิด เพราะองครักษ์แห่งตำหนักตงหยางพานางมาขังไว้ที่นี่

ห้องลับในศาลต้าหลี่!

ฮึ! ที่แท้ ใต้จมูกของชินอ๋องก็มีเกาทัณฑ์พิษถูกซ่อนไว้อยู่

“พระชายา ฮึ!” หยุนอันแค่นเสียงสบถ

“เก็บความภักดีของเจ้าเอาไว้ในใจดีกว่า อย่าได้เผยมันออกมา มิเช่นนั้นเจ้าอาจจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต” ว่าแล้ว เสวียนเยี่ยนฟางก็ชูกำไลที่โม่หานได้มาขึ้นตรงหน้าบ่าวของลู่หว่านเหลียน

หยุนอันเบิกตาโพลง หัวใจของนางกระตุก ร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลถลาเข้าไปหาเสวียนเยี่ยนฟางอย่างไม่รู้ความเจ็บปวด มือที่สั่นเทาพยายามที่จะคว้าเอากำไลเอาไว้

แต่นางก็ถูกโม่หาญเตะจนกระเด็นเสียก่อน

“กำไลนั่น ท่านเอามาได้อย่างไร” หยุนอันตะคอกเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

ความลับที่นางปิดบังเอาไว้ แม้แต่ชายารองลู่ยังไม่รู้ เหตุใดพระชายาเสวียนจึงรู้

ในมือของพระชายา คือ กำไลของบุตรสาวของนางที่นางซื้อให้เมื่อสองปีก่อน

เห็นแววตาไม่แตกฉานของหยุนอัน เสวียนเยี่ยนฟางก็คลายความสงสัยให้ “เจ้าคิดว่าตระกูลเสวียนเป็นตะเกียงไร้น้ำมันอย่างนั้นหรือ”

เพียงเท่านั้น หยุนอันก็รู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งตัว แผ่นหลังเย็นวาบ ขนของนางลุกชันด้วยความหวาดกลัว

ปีนั้นที่เมืองตงหยาง นางรู้แค่ว่าเสวียนเยี่ยนฟางเป็นบุตรสาวคนเล็กของแม่ทัพเสวียน นางเคยปรามาสสตรีตรงหน้าว่าทั้งบอบบางและอ่อนแอ มีชีวิตรอดเพราะถูกปกป้องด้วยบิดาและพี่ชายเท่านั้น

ลู่หว่านเหลียนเคยให้ความช่วยเหลือชีวิตของนางเอาไว้ อีกทั้งฐานะของสองพ่อลูกแซ่ลู่นั้นสำคัญสำหรับองค์ชายหลินเฉิงจวินมาก นางจึงมองเห็นโอกาสที่จะเอาชีวิตรอด 

เมื่อไม่มีสามีที่เป็นกำลังหลักในการเลี้ยงดูครอบครัว แม่สามีที่ไร้ที่พึ่ง บุตรชายคนโตต้องเข้าสำนักศึกษา บุตรสาวคนเล็กก็สติไม่สมประกอบ ทุกอย่างต้องใช้ตำลึงจำนวนมาก

งานในสำนักคุ้มภัยนั้นอันตรายยิ่งนัก จะตายวันไหนก็ไม่รู้ หากนางมีอันเป็นไปบุตรทั้งสองจะเป็นเช่นไรก็ไม่อาจรู้ได้ นางจึงต้องตัดใจห่างจากบุตรทั้งสอง เพื่อติดตามลู่หว่านเหลียนมายังเมืองหลวง นำเบี้ยหวัดที่ได้ ส่งไปให้แม่สามีและบุตรทั้งสอง

ที่นางไม่เผยความลับให้ลู่หว่านเหลียนได้รับรู้ ก็เพราะว่าไม่ต้องการให้ลู่หว่านเหลียนใช้ครอบครัวมาเป็นจุดอ่อนในการบีบบังคับนาง

เหมือนจะเข้าใจในจุดประสงค์ของพระชายาเสวียน หยุนอันจึงสูดลมหายใจเข้า แล้วเอ่ยถาม “ต้องการสิ่งใด”

พระชายาเสวียนยกยิ้ม มือเรียบลูบไล้ใบหน้าของหยุนอันราวกับกำลังปลอบโยนแมวตัวน้อย “เจ้าเป็นคนเข้าใจอะไรได้ง่ายดี วางใจเถอะข้ารับปาก ขอแค่เจ้าบอกความจริงแก่ข้า ข้าจะไม่แตะต้องทุกคน อีกทั้งเจ้าก็จะได้กลับไปหาลูกๆ ของเจ้าโดยที่ลู่หว่านเหลียนไม่สามารถที่จะยื่นมือเข้าไปบีบบังคับเจ้าได้อีก”

หยุนอันสบตากับเสวียนเยี่ยนฟางด้วยความรู้สึกหวาดกลัว

ใบหน้าที่งดงามแต่สีหน้าไม่แสดงความรู้สึกใด แต่แววตากลับเต็มไปด้วยจิตสังหาร

วันนี้ นางเพิ่งประจักษ์

ผู้ล่าเมื่อมองเห็นเหยื่อ จะจดจ้องและรอคอยอย่างใจเย็น ฝ่าเท้ากดลงพื้นอย่างแผ่วเบา ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้เหยื่อ ลูกกวางน้อยที่เริงร่ากับทุ่งหญ้าอันเขียวชอุ่มไม่ทันได้ระวังตัว เพียงไม่กี่จิบชา มันก็ตกอยู่ในอุ้งเท้าของพยัคฆ์ร้ายไปแล้ว

ไม่มีแม้โอกาสจะได้วิ่งหนี

นี่นะหรือ ความน่ากลัวของตระกูลนักรบ

พระชายาผู้นี้เก็บความเป็นนักล่าอยู่ในคราบของลูกแกะมาตลอดสิบกว่าปี โดยไม่มีใครนึกถึง

ตระกูลเสวียนน่ากลัวยิ่งนัก!

เป็นนางเองที่สายตาคับแคบ ติดตามคนผิด

ตอนนี้นางไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เพราะชีวิตของทุกคนในครอบครัวอยู่ในมือของพระชายาผู้นี้ไปแล้ว ต่อให้ต้องกำจัดลู่หว่านเหลียนเพื่อช่วยบุตรของนาง นางก็จะทำ “ได้ ท่านอยากรู้สิ่งใด”

“ทุกอย่างที่เจ้ารู้ในเหตุการณ์โรคระบาดที่เมืองตงหยาง”