Part : กลับมาทำไม?

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : กลับมาทำไม?

--------------------------------------------------------------------------

หลังจากที่เขาพูดข่มเธอเสร็จ เจ้าของใบหน้าดุก็ดันตัวลุกขึ้นจัดการใส่เสื้อผ้ากลับเข้าที่เดิม ส่วนคนตัวเล็กก็ลุกขึ้นนั่งอยู่บนเตียง พรางวาดตามองจ้องไปที่เจเค ด้วยสีหน้าดูถูกเคลือบแฝงไปด้วยความโกรธที่ไม่อาจจะแสดงออก อย่างตรงไปตรงมา

“ปากดีไว้ซะเยอะ ก็ไม่เห็นจะเท่าไหร่...” เธอพูดดูถูกเขา เพราะไม่อยากให้เขารู้สึกว่ากำลังชนะเธออยู่

“มือจิกผ้าห่มแทบจะขาด แต่บอกว่าไม่เท่าไหร่เหรอครับ ผมได้ยินคุณหนูร้องครางด้วยนะ ดูท่าจะชอบ...”

เขาเดินเข้ามาใกล้ และดึงตัวเธอเข้าแนบชิดร่างสูงยาวของตนเองอีกครั้ง สายตารู้ทันของเขาเจ้าเล่ห์สุดๆ เมื่อได้มอง

“กูจะฟ้องพ่อ มึงเตรียมตัวตายได้เลยไอขี้ข้า!”

“คิดว่านายจะเชื่อใครละครับ ระหว่างเด็กนิสัยเสียอย่างคุณหนู หรือว่าลูกน้องที่จงรักภักดีอย่างผม...”

ผมจ้องตาเธออย่างไม่ระสายตาและไม่ได้แสดงทีท่าว่ากลัวกับสิ่งที่เธอพูดขู่เลยสักนิด ถึงจะรู้ว่าเรื่องที่ตัวเองทำมันไม่ถูก แต่เธอก็ทำเกินไปจริง ๆ จนผมอดที่จะระบายอารมณ์โกรธออกมาไม่ได้

เวลานี้คนตัวเล็กที่กำลังแสร้งว่าตัวเองคือหญิงสาวผู้เข้มแข็ง เริ่มกดน้ำตาแห่งความขี้แพ้ไว้ไม่อยู่ น้ำใสไหลอาบสองข้างแก้มบนใบหน้าโกรธแค้นที่เธอแสดงออกอยู่เวลานี้ เพราะเธอรู้ตัวดี ว่าคำพูดที่ออกจากปากของเธอนั้น มันไม่มีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้ใครเชื่อได้ ยิ่งคนเป็นพ่อแล้ว เขาคงมองว่าเธออาจจะแค่ต้องการพูดเพื่อเรียกร้องความสนใจเท่านั้น...

ผลัก!

สองมือน้อยผลักอกแกร่งออกห่างเต็มแรง ก่อนจะเดินหนีเข้าห้องน้ำไป เพื่อไปหยุดความอ่อนแอของตนเองลง

ขณะที่อีกคนก็เดินออกไปจากห้องอย่างไม่แยแสกับเรื่องที่ตนทำ และคิดเพียงแค่ นั้นคือบทลงโทษที่เด็กปากดีอย่างเธอควรได้รับก็เท่านั้น...

ห้องน้ำ…

คนตัวเล็กล้างเนื้อล้างตัวท่าทางขยะแขยง เพราะกลิ่นคาวที่ติดอยู่ตามร่างกายของเธอ จากน้ำมือของผู้ชายที่เธอเกลียดเข้าไส้

“กูไม่ยอมให้มึงทำแบบนั้นกับกูหรอก กูจะเอาคืนมึงให้ได้...”

เธอพูดออกมาอย่างเจ้าคิดเจ้าแค้น เวลานั้นก็หาวิธีจะเอาคืนคนที่เกลียดให้สาสม

หลังจากที่ฉันอาบน้ำชำระล้างสิ่งสกปรกเสร็จก็เตรียมตัวเข้านอน ซึ่งพอออกมาก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนเด้งเข้า ซึ่งแน่นอนว่านั่นก็คือเขาคนเดิม...

ติ๊ง! (ผมคิดถึงคุณหนูนะครับตอบข้อความผมหน่อยสิ)

ตึก! (มีอะไร)

ติ๊ง! (ผมโทรหาได้ไหมครับคิดถึงอยากได้ยินเสียงคุณหนู)

ตึก! (คิดถึงก็มาหาไม่ต้องโทรมารำคาญ)

ฉันตอบเขากลับไปด้วยความรำคาญ เอาแต่พูดว่าคิดถึงฉันแต่ก็ทิ้งฉันไปอยู่กับพ่อ นั่นแหละมันน่ารำคาญจริง ๆ

ติ๊ง!

พอได้ยินเสียงข้อความดังขึ้นอีกฉันก็รีบกดปิดเครื่องทันทีโดยที่ไม่ได้อ่านว่าเขาส่งอะไรมา

ส่วนคนที่อยู่ที่มาเก๊านั้น ก็ได้แต่คิดถึงเธอไม่เลิก แต่ก็ไม่อาจทำในสิ่งที่เธอพูดได้ หากว่าไม่มีคำสั่ง หรือไม่ได้รับอนุญาตจากนายของตน...

@ตึกใหญ่ อาทิตย์ต่อมา

หลังจากผ่านไปหลายวัน กับการที่ผมทำแบบนั้นกับคุณหนู เธอก็ยังคงทำตัวเหมือนปกติ ราวกับว่าเธอไม่ได้สนใจกับเรื่องที่ผ่านมา และก็ยังปากดีกับผมเหมือนเดิม...

ทุกครั้งที่ผมเดินเข้าไปใกล้เธอจะผลักผมออกอย่างเต็มแรงทุกครั้ง และแสดงท่าทางรังเกียจผมออกมาอย่างชัดเจน ซึ่งมันก็ทำให้ผมหงุดหงิดเล็ก ๆ แต่เธอก็ไม่ได้ดื้อจนผมจะต้องทำโทษเธอหนัก ๆ อีก และมันก็พอจะปล่อยผ่านไปได้

บาร์เหล้าชั้นล้าง...

คืนนี้ฉันตั้งใจจะลงมากินเหล้าที่บาร์ แต่ก็เห็นว่ามีคนนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น แค่เพียงเห็นจากด้านหลังก็รู้แล้วว่าเป็นไอเจเค ลอยสักที่ท้ายทอยแบบนั้นมีมันอยู่แค่คนเดียว แล้วเหมือนว่ามันจะนั่งอยู่กับใครสักคนซึ่งฉันมองไม่ถนัดว่าเป็นใคร และก็ไม่ได้คิดสนใจกับเรื่องของมัน

เจเคมองตามสาวสวยในชุดนอนเซ็กซี่ ที่เดินเข้าไปด้านในบาร์ และยืนเหลือกขวดเหล้าที่เธอชอบ ซึ่งดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้สังเกตุเห็นว่าผมกำลังนั่งดื่มอยู่กับใคร

ในระหว่างที่เธอยืนเลือกขวดเหล้าอยู่นั้น เธอรู้สึกได้ว่ามีบางคนเดินเข้ามาหาเธอจากทางด้านหลัง และเสียงพูดแสนอบอุ่นนั้น ก็ทำให้เธอรู้ทันทีว่าเขาคือใคร แม้ว่ายังไม่ทันได้หันไปมองหน้า

“เอาเหล้าขวดไหนครับ เดี๋ยวผมหยิบให้...”

เมื่อเธอหันกลับมา ก็เป็นคนที่นึกถึงอยู่จริง ๆ “...”

เธอได้แต่เงยหน้ามองเขานิ่ง ๆ อยู่แบบนั้น จากใบหน้าเย่อหยิ่งที่เคยแสดงอยู่ทุกวัน เริ่มเปลี่ยนเป็นเศร้าหงอย จนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เพราะเธอเองก็คิดถึงเขาไม่ต่างกัน กับที่เขาเคยพูดบอกเธอไว้

คนตัวสูงเอื้อมมือขึ้นไปหยิบขวดเหล้ายี่ห้อโปรดของเธอ เพราะเขาจำได้ดี ว่าเธอชอบหรือไม่ชอบอะไร ซึ่งวันนี้ลุกของเขานั้นดูแปลกตาไปจากที่เคยเห็น เสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมลงมาลึกจนเห็นลอยสักบนแผงอกแกร่งนั้น ทั้งที่ปกติแล้ว เขาจะแต่งตัวเรียบร้อยอยู่เสมอ แต่วันนี้มันต่างออกไป

“เอาขวดนี้ไหมครับ...” วอมเอ่ยถามกับคนตัวเล็ก สาวสวยที่เขาคิดถึงจนทนไม่ไหว ต้องรีบบินกลับมาหา

“กลับมาทำไม?”

“กลับมาง้อครับ...”

ความจริงใจจากประโยคเมื่อครู่ที่เขาพูดบอก มันทำให้สาวสวยเกือบหลุดแสดงความดีใจออกไป “…”

“ผมคิดถึงคุณหนูมากเลยครับ...”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~