Part : รีบกลับมานะ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : รีบกลับมานะ

--------------------------------------------------------------------------

หลังจากเสร็จธุระบนเตียง ทั้งคู่ก็พากันเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ ซึ่งหลังจากที่อาบเสร็จนั้น คนตัวเล็กก็ไม่อาจละสายตาไปจากแผ่นหลังกว้างของคนตัวสูงได้เลย

“คุณหนู คุณหนูครับ”

“ฮะ?” สาวสวยที่ยืนเหม่อลอยอยู่สติกลับร่าง เมื่อได้ยินเสียงเรียกเธอซ้ำ ๆ

“จ้องอะไรขนาดนั้นครับ..” เขาอมยิ้มที่เห็นว่าเธอกำลังให้ความสนใจกับเรือนร่างของตน

“เปล่าซักหน่อย”

“ยังไม่พออีกเหรอครับ?” เขาสวมกอดเธอจากทางด้านหน้า และยิ้มรอคำตอบจากเธอ

“พอแล้วค่ะ หนูไม่ไหวแล้ว” โบอาตอบอย่างเนียมอาย ใบหน้าสวยของคนดื้อเผลออมยิ้มเล็ก ๆ

“ชอบไหมครับ?” คนร่างสูงยาวลากสายตาชี้ลงไปด้านล่าง เพื่อถามว่าเธอชอบสิ่งที่อยู่ใต้ผ้าขนหนูนั่นหรือเปล่า

“...” เธอพยักหน้ารับ และอมยิ้มไม่หยุด เพราะชอบในคำถามนั้น ซึ่งเธอก็ตอบมันไปตามความจริงที่เธอรู้สึก

เขามองเธอด้วยความรัก ก่อนจะเกี่ยวช่อผมของเธอไปถัดไว้ที่ใบหู ซึ่งในเวลานั้น สาวสวยก็กำลังให้ความสนใจอยู่กับรอยสักบนหน้าอกของเขา

“สักเจ็บไหมคะ?”

เธอใช้นิ้วเล็กเขี่ยไปตามรอยสักบนอกแกร่งนั้น และจ้องมองมันราวกับหลงใหล “ไม่เจ็บครับ..”

“สวยจัง”

เธอเอ่ยปากชมรอยสักบนหน้าอกแกร่งของผมก่อนจะสวมกอดผมกลับ ปลายคางสวยวางลงบนอกแกร่งของผม และเธอก็กำลังทำหน้าตาออดอ้อนอย่างที่ผมไม่เคยเห็น

“ถ้ารู้ว่าคุณหนูชอบ ผมถอดเสื้อให้เห็นตั้งนานแล้ว...”

ผมพยายามปิดบังรอยสักนี้ไว้ เพราะเห็นว่าเธอชอบด่าว่าไอเจเคเรื่องรอยสักที่ท้ายทอยของมันว่าสกปรก ผมเลยไม่กล้าเปิดมันให้เธอเห็น เพราะกลัวว่าเธอจะไม่ชอบมัน

“ขอพ่อให้ได้นะคะ...”

“ครับ แต่ว่าผมคงต้องกลับไปเคลียร์งานที่ค้างอยู่ให้นายก่อน”

ถ้าให้ผมโทรไปบอกนายแบบนั้นมันคงไม่ดีเท่าไหร่ อย่างน้อยผมควรจะไปขอนายต่อหน้า และจัดการทุกอย่างที่นั่นให้เสร็จก่อน เพื่อรอส่งมอบงานทั้งหมดของผมให้ไอเจเคมันสานต่อ

“ให้แค่สามวัน”

“อาทิตย์นึงได้ไหมครับ?”

“ห้าวัน...” ฉันยื่นคำขาดรอบสุดท้ายกับพี่วอมพร้อมกับทำท่าทางเด็ดขาดให้เขาเห็น สำหรับพ่อห้าวันก็เกินพอแล้ว

“ครับ ห้าวันก็ห้าวัน...”

ผมพูดตอบรับคำสั่งของคุณหนู พร้อมกับยิ้มรับคำสั่งนั้นด้วยความเต็มใจ เพราะถ้าเกิดว่าผมขัดใจเธออีกครั้ง เธอได้โกรธผมอีกแน่ ผมกลัวว่าเราจะต้องทำเรื่องอย่างว่ากันทั้งวันทั้งคืนไม่หยุด แบบนั้นคงไม่ดีกับน้องสาวของเธอเท่าไหร่

เธอยิ้มพอใจกับคำตอบของเขา เพราะอย่างน้อยเขาก็ยังฟังคำสั่งของเธอ “^^”

เท้าเล็กเขย่งขาสูงขึ้นเพื่อจะมอบจูบให้อีกคน แต่ยังไม่ทันที่ริมฝีปากของเธอจะสัมผัสกับริมฝีปากของคนตัวสูง ก็มีเสียงเคราะประตูดังขึ้นขัดจังหวะซะก่อน และแน่นอนว่านั่นคือเขาคนเดิม

ก๊อก ๆ!

“ทำไมยังไม่ออกมาอีกวะ” เสียงเจเคพูดบ่นหาเพื่อนของตนอยู่ที่หน้าห้อง คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน “ข้ามวันข้ามคืนแล้วยังไม่โผล่หัวออกมาจากห้องอีก”

ก๊อก ๆ!

“ไอ้วอม!”

“เออ มึงจะเคาะเรียกทำไมนักเนี่ย” วอมเดินออกมาจากห้องด้วยท่าทางหัวเสีย เพราะตนเพิ่งโดนคุณหนูไล่ออกจากห้อง เพราะลำคานเพื่อนของเขา ที่เอาแต่เคาะประตูเรียกไม่หยุด

“กูหิวข้าว”

“หิวก็ไปกินสิวะ จะมาเรียกกูทำไม”

“กู.. รอกินข้าวพร้อมมึง”

“ตลกล่ะไอสัต” วอมด่ากลับเพื่อนของเขา เพราะรู้ว่าสิ่งที่เขาพูดมาเป็นเพียงแค่ข้ออ้างที่จะใช้มันมากวนความสุขของตนเท่านั้น

“ไปแดกข้าวกันปะ” เจเคลากเพื่อนของตนออกจากห้องนั้นมา โดยการใช้ข้ออ้างชวนเขาไปกินข้าว ซึ่งมันฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด

โต๊ะทานข้าว...

เมื่อลงมาถึง วอมก็จัดแจงบอกแม่บ้านให้เตรียมเมนูโปรดไว้ให้กับคุณหนูของตน เพราะเขารู้ดีว่าทันทีที่เธอลงมา นั้นคือเวลาที่เธอพร้อมทานข้าวแล้ว

และเมื่อถึงเวลาที่คุณหนูของบ้านเดินลงมา เธอก็พุ่งเข้ามาหาคนที่ตามใจเธอที่สุด กอดแขนเขาด้วยลอยยิ้ม แต่ก็ไม่ลืมจะหันไปทำตาเขียวใส่อีกคน

“กินข้าวกันค่ะ” เธอเอ่ยชวนวอมให้นั่งลงข้าง ๆ เธอ ซึ่งเจเคที่ไม่ได้รับเชิญก็โดนตวาดใส่ทันที “ใครให้มึงนั่ง”

“ผมจะนั่ง ผมหิว” เขาตีมึนนั่งต่อ อย่างไม่สนใจคำพูดของเธอ

“ออกไป! ไป!” เธอตะโกนไล่เขาราวกับหมูหมา พร้อมกับใช้เท้าเล็กที่อยู่ใต้โต๊ะถีบไล่คนที่นั่งอยู่ตรงข้าม

“คุณหนูครับ~” วอมรีบห้ามทับทั้งสองคนไว้ เพราะไม่อยากให้คุณหนูของตนอารมณ์เสีย และไม่อยากให้เพื่อนรักของเขาโดนเธอเหวี่ยงใส่

หมับ!

เจเคคว้าขาเล็กที่ยังแสดงความไม่น่ารักต่อเขาไว้ และตีเพื่อลงโทษเธอในความก้าวร้าวนั้น

เปรี๊ยะ!

“อ๊ะ มึงกล้าตีกูเหรอ ไอ้ขี้ข้า!”

พอเห็นว่าคุณหนูหยิบช้อนซ่อมในจานและดันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ผมก็รีบคว้าเอวเธอไว้แล้วดึงลงกลับมานั่งที่เก้าอี้ทันที เพราะกลัวว่าเธอจะทำอันตรายไอเจเค “ไม่เอาครับคุณหนู ไม่ทำแบบนี้นะครับ”

เธอหันมาทำฟึดฟัดใส่ผมแล้วดูเหมือนว่าเธอจะโกรธจนเลือดขึ้นหน้าเลยด้วยที่ผมห้ามเธอแบบนั้น ฟอด~

วอมฟัดเข้าที่แก้มหอมของสาวสวยที่กำลังหัวร้อนอยู่ ซึ่งเธอก็เบาความหงุดหงิดลงเมื่อเขาทำแบบนั้น...

“ไอ้จเค มึงเลิกแกล้งคุณหนูได้แล้ว”

“ตักข้าวเลยครับป้า...” เจเคไม่ได้ตอบอะไรกลับวอม แต่หันไปสั่งให้แม่บ้านตักข้าว

ในตอนที่คุณหนูของผมกำลังให้ความสนใจกับอาหารบนโต๊ะ ผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปและวิดีโอของเธอไว้ ตามคำสั่งของนาย

“ถ่ายอะไรคะ?”

“เอ่อ..ถ่ายเก็บไว้ดูน่ะครับ พรุ่งนี้ผมต้องบินไปมาเก๊าแล้ว” ผมคิดว่าข้ออ้างนี้น่าจะดีที่สุด ถ้าบอกเธอไปตามตรงว่าจะส่งรูปนี้ให้นายดูคุณหนูต้องโกรธผมแน่ ๆ

“ไปพรุ่งนี้แล้วเหรอคะ?”

“ครับ ผมอยากรีบกลับไปจัดการธุระ จะได้รีบกลับมาหาคุณหนูไงครับ”

เธอถอนหายใจก่อนจะหันกลับไปกินข้าวต่อ เพราะไม่อยากให้เขาอยู่ห่าง แม้จะเป็นเวลาแค่ไม่นาน แต่จู่ๆ เธอก็หันกลับมาดึงโทรศัพท์จากมือของอีกคนไป ก่อนจะกดถ่ายวีดิโอและดึงวอมเข้าไปอยู่ในกล้องด้วย

“หอมแก้มหนู”

เธอพูดพร้อมกับยื่นแก้มมาให้ผมหอม ซึ่งถ้าผมทำแบบนั้นวีดิโอนี้คงส่งให้นายดูไม่ได้แน่ๆ งั้นก็เก็บไว้ดูเองแล้วกัน^^

ฟอด “^^”

“อุ๊บ แหวะ!” เจเคที่เห็นภาพนั้นทำท่าทางแสลงเพราะทนดูไม่ไหว

“ไอ้!”

“คุณหนูไม่เอาครับ” วอมรีบพูดห้ามเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะปาโทรศัพท์ใส่เพื่อนของตน

จากสิ่งที่ผมเห็นและสัมผัสได้ตอนนี้ ผมรู้ได้ทันทีว่าเมื่อคืนไอวอมกับคุณหนูของมันคงเกินเลยไปกว่าเจ้านายลูกน้องแล้วแน่ ๆ เพราะดูจากสภาพของเธอตอนที่เปิดประตูออกมาแยกเขี้ยวใส่ผมเมื่อเช้านั้น ก็รู้ได้ว่าเพื่อนของผมเสียตัวให้ยัยคุณหนูนี่ไปแล้ว น่าสงสารมันจริง...

@สนามบินในวันรุ่งขึ้น...

เมื่อคืนเราสองคนใช้เวลาอยู่ด้วยกันทั้งคืน เพื่อล่ำลาก่อนที่พี่วอมจะบินไปมาเก๊าในวันนี้ “รีบกลับมานะคะ” ฉันจำใจโบกมือลาส่งพี่วอมทั้งที่ในใจก็ไม่ได้อยากให้เขาไป

“เดี๋ยวผมรีบกลับมานะครับ” เขาลูบหัวเธอเบา ๆ ก่อนจะหันมาฝากฝังเธอกับเพื่อนสนิท “ฝากมึงดูแลคุณหนูด้วย”

“...” เจเคส่ายหัวตอบกลับรัว ๆ เพื่อบอกกับเพื่อนของตนว่าเขาจะไม่ทำแบบนั้น

“ไอเจเค..”

“เออ กูรู้แล้ว” ผมตอบรับคำขอของไอวอมไปส่ง ๆ เพราะยังไงผมก็ต้องดูแลเธอให้นายอยู่แล้ว

หลังจากที่ส่งพี่วอมขึ้นเครื่องเสร็จ ฉันก็นั่งรถกลับบ้านมากับไอขี้ข้า ซึ่งตอนนี้ฉันก็มีเรื่องสงสัยเต็มหัวไปหมดเกี่ยวกับเรื่องพ่อและผู้หญิงที่พ่อแต่งงานด้วย “สืบประวัติอีเมียใหม่ของพ่อฉันให้หน่อย” เธอพูดออกคำสั่งกับเจเคโดยที่ไม่ได้หันไปมองหน้าของเขา

“อยากรู้ไปทำไมครับ?” จู่ๆ คุณหนูก็เกิดอยากรู้เรื่องเมียใหม่ของนายซึ่งตอนแรกผมก็คิดว่าเธอจะเกลียดนายจนถึงขั้นไม่อยากรับรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับนายแล้วซะอีก

“กูให้มึงทำก็ทำเถอะน่า อย่าถามมากได้ไหม!”

เธอหันมาตะโกนใส่ข้างหูผม จนแก้วหูผมแทบแตก ท่าทางของเธอเวลาที่อยู่กับผมมันต่างไปจากตอนที่อยู่กับไอวอมมาก ๆ จนทำผมหงุดหงิดตลอดที่เธอลำเอียงแบบนี้ และมันยิ่งหงุดหงิดที่ผมต้องมาอยู่กับคนเป็นไบโพลาร์อย่างเธอ

“ครับ!” คนเจ้าอารมณ์ตวาดเสียงกลับตอบรับคำสั่งของเธอท่าทางหัวร้อน

เธอทำกับผมแบบไหนก็ควรจะได้รับมันกลับไปแบบนั้นนั่นแหละถูกแล้ว...

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~