๙(หากนี่คือนิยาย)

๙

“เหตุใดว่านฉายยังอยู่ที่นี่”

ข้าตั้งคำถามเมื่อยามที่เดินตามแรงฉุดดึงของอดีตสามีมาที่หน้าจวน

วันนี้ข้าไปจากจวนตระกูลกงแน่ แต่ข้าต้องทราบเรื่องนี้ก่อนไป

“นี่ใช่เวลามาสงสัยหรืออวี้หวน เมื่อครู่เจ้ามีเจตนาอยากให้จิ้งเอ๋อร์เห็นเจ้าใช่หรือไม่”

กงซานปล่อยมือข้าแทบสะบัด เขาดูโมโหมาก แต่ไม่ได้แสดงความรังเกียจที่จะแตะต้องตัวข้าอย่างที่คิด

“จะให้ข้าตัดแม่ตัดลูกกับจิ้งเอ๋อร์จริงหรือเจ้าคะท่านพี่ ท่านพี่ไม่สงสารข้าหรือเจ้าคะ”

“...”

“ข้าไม่ได้อยากถูกโจรลักพาตัวไป ข้าไม่ได้อยากมีชีวิตเช่นนี้ หากย้อนเวลากลับไปได้ข้าจะไม่เสนอตัวไปจุดตะเกียงน้ำมันให้ท่านพ่อที่วัดป่าแห่งนั้น”

กงซานดวงตาไหววูบทันทีเมื่อข้ากล่าวถึงเรื่องวันเกิดเหตุ ข้าจับความรู้สึกผิดจากสายตาเขาได้

“อวี้หวน ข้ารู้สึกเสียใจที่เจ้าพบเจอกับเหตุการณ์เช่นนี้ แต่เจ้าก็รู้ว่าข้าขัดท่านแม่ไม่ได้”

เขากำลังใช้จุดอ่อนของตนเองมาเป็นจุดแข็ง!

“ท่านเป็นคนฉลาดและดื้อด้านในตัว ไม่ว่าเรื่องใดขอเพียงท่านปรารถนา ท่านจะไม่ปล่อยให้สิ่งที่ตนต้องการหลุดมือไปเป็นอันขาด”

เช่นเรื่องแต่งข้าเป็นฮูหยินเอกเป็นต้น!

“ตอนนั้นข้าเลือดร้อน แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว”

“อ้อ! ความเลือดร้อนของท่านหายเร็วนะเจ้าคะ เพียงสี่ปีก็กลายเป็นไม่เลือดร้อนแล้ว”

กงซานหน้าตึง ท่าทางดื้อด้านเช่นนี้ของข้าคือสิ่งที่เขาย่อมไม่เคยเห็นมาก่อน

“นอกจากร่างกายจะไม่เหมือนเดิมแล้ว นิสัยใจคอยังร้ายกาจขึ้น ข้ายังจะไว้ใจให้ใกล้จิ้งเอ๋อร์ได้หรือ!”

เอาเรื่องลูกมาเล่นงานข้าอีกแล้ว!

“ข้าอยากให้ท่านพี่ลองใคร่ครวญดูอีกครั้ง จิ้งเอ๋อร์จะอยู่ได้อย่างไรเมื่อไร้มารดา”

“เขาอยู่โดยไร้มารดามาแปดเดือนแล้ว”

“แล้วข้าผิดหรือเจ้าคะ!”

ข้าคุมตัวเองไม่ได้แล้ว เผลอขึ้นเสียงใส่เขาจนกงซานฉุดข้อมือพามาสนทนาในที่ลับตากว่านี้

“ปล่อย!”

แต่ข้าก็สะบัดมือจากเขา ไม่ใช่เขาที่รังเกียจข้าเท่านั้น ข้าก็รังเกียจเขาเช่นกัน

กงซานยกมือขึ้นยอมโบกธงขาวให้

“อวี้หวน เราสนทนากันด้วยดีได้หรือไม่ เจ้าไม่ใช่สตรีดื้อดึง เราคุยด้วยเหตุผลไม่ได้หรือ”

“ข้าเป็นคนมีเหตุผล แต่ไม่อยากใช้ ข้าอยากเจอลูก ให้ข้าได้เห็นหน้าลูกไม่ได้เลยหรือ”

กงซานถอนหายใจ

“อวี้หวน ข้าคิดว่าท่านแม่พูดอย่างชัดเจนแล้ว ข้าไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องนี้อีก”

ความหมายก็คือ…

ไม่ยอมให้ข้าได้เจอหน้าลูก!

“ข้าน่าจะรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าท่านเป็นคนเช่นนี้ มารดาเป็นอย่างไรบุตรย่อมเป็นอย่างนั้น สืบทอดนิสัยผ่านสายเลือดและการปลูกฝัง”

“ระวังปากหน่อยอวี้หวน เจ้ากำลังพาดพิงถึงท่านแม่ข้าอยู่ อย่าพาดพิงถึงท่าน อีกอย่างต่อจากนี้ไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก ข้ากำลังมีงานมงคล”

ใครสนเรื่องงานมงคลของท่าน ข้าสนเรื่องลูก!

“คุณหนูเฉียวไม่มีทางดีกับจิ้งเอ๋อร์ นางไม่มีทางดีกับเขา ต่อไปหากนางให้กำเนิดบุตร จิ้งเอ๋อร์จะถูกปฏิบัติอย่างไร้เยื่อใย”

“คิดไปถึงไหนแล้ว จิ้งเอ๋อร์เป็นบุตรชายข้า นี่คือสิ่งที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”

“อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น”

ดูอย่างข้าสิ! ข้าก็ไม่คิดว่าตัวเองจะเจอเรื่องเช่นนี้เหมือนกัน

“มันจะไม่เกิดขึ้น ข้าให้สัญญากับเจ้า ต่อให้ข้าจะไม่รักเจ้าแล้ว แต่ข้าจะยังรักลูกของเรา”

เผาะ!

น้ำตาข้าร่วงเผาะ ๆ ทันทีเมื่อกงซานพูดในสิ่งที่ข้าอยากได้ยินที่สุดในตอนนี้

บอกแล้วเขาไม่ใช่คนโง่ เพียงแค่หยิบเอาจุดอ่อนเรื่องเป็นลูกแหง่มาใช้ให้เป็นประโยชน์

ของที่เขาไม่ต้องการแล้ว ต่อให้ยกเหตุผลใดมาพูดเขาก็ไม่คิดจะรับมาใช้ต่อ

“เช่นนั้นข้าอวยพรให้ชีวิตคู่ของท่านไม่ราบรื่น ขอให้นางมีบุตรชายให้ท่านไม่ได้ แต่ครองรักกันให้ยาวนาน”

คำอวยพรที่ไม่ต่างจากการแช่งชักนี้คือสิ่งที่ข้ามีความหมายแฝงถึงกงจิ้งทั้งสิ้น

หากคุณหนูเฉียวไม่มีบุตรเป็นของตัวเอง สถานะบุตรชายคนโตของประมุขตระกูลจะยังมั่นคง

“นี่เจ้า…”

กงซานกัดฟันทันทีเมื่อได้ยินคำอวยพรนี้

ข้าไม่สนใจว่าเขาจะมีปฏิกิริยาใดต่อจากนี้ หมุนตัวหันหลังให้เขาทันทีเพราะน้ำตาแห่งความเสียใจกำลังไหลจากกรอบตาอีกครั้ง

เขาเห็นน้ำตาของข้ามามากแล้ว เขาไม่ควรเห็นข้าเสียใจแล้วเข้าใจผิดไปเองว่าเสียดายเขา

ไม่! ข้าไม่ได้เสียดายเขา

ข้าแค่เสียใจที่ไม่มีโอกาสเลี้ยงบุตรชายได้แล้ว

“ลาก่อนจิ้งเอ๋อร์ แม้ชีวิตแม่จะบัดซบ แต่ลูกไม่่ต้องกังวล แม่จะรออยู่ดูเจ้าจนกระทั่งเจ้าเติบโตเป็นผู้ใหญ่ แม่จะไม่ตายตอนนี้แน่นอน”

ข้าปาดน้ำตา เดินออกมาจากจวนตระกูลกง

จากเดินเร็วกลายเป็นวิ่ง น้ำตาแห่งความเสียใจไหลอาบหน้าอีกครั้ง

จากที่คิดว่าตนจะไม่มีวันร้องไห้ให้กับเรื่องใดอีกแล้ว

สุดท้ายวันนี้ก็ต้องมาร้องไห้เรื่องลูก

ข้าวิ่งไปเรื่อย ๆ ผ่านถนน ทุ่งนาจนกระทั่งมาถึงทางใกล้แม่น้ำสายเล็กแต่ลึกพอที่จะทำให้คนที่ไม่ว่ายน้ำไม่เป็นอยู่ก้นแม่น้ำได้

“ฮือ~ข้าไม่อยากอยู่แล้ว ข้าอยากตาย!”

นี่ไม่ใช่คำพูดของข้า!

น้ำเสียงคุ้นหูทำให้้ข้าหยุดฝ่าเท้าที่กำลังวิ่ง หันหน้าไปมองยังต้นเสียง

“นี่มัน…”

“ข้าไม่อยากอยู่แล้ว ข้าอยากตาย”

“เหลียนจื่อ…อย่า!”

ข้าตะโกนห้ามเหลียนจื่อ รีบวิ่งไปยังสะพานเมื่อเห็นเหลียนจื่อกำลังปีนขึ้นเพื่อจะกระโดดลงไป

จุดประสงค์คือการปลิดชีพตนเอง!

“ข้า…กรี๊ด!”

เหลียนจื่อหลุดเสียงกรี๊ดเมื่อโดนขัดขวางการกระทำ

ข้าไม่ประสงค์ให้นางตาย ต่อให้นางไม่อยากมีชีวิตอยู่เพื่อคนอื่นแล้วก็ต้องมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองให้ได้

แม้ตอนนี้นางจะหาสิ่งที่ทำให้อยากมีชีวิตอยู่ต่อไม่เจอ แต่ต่อไปจะต้องหาเจออย่างแน่นอน

“เหลียนจื่อ ทำอันใดของเจ้า!”

เหลียนจื่อปล่อยโฮทันทีเมื่อรู้ว่าคนที่ดึงนางมาจากราวกั้นสะพานคือข้า

“ฮือ~อวี้หวน ข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว ข้าอยากตาย ข้าจะตายตามท่านแม่”

ยะ อย่าบอกว่ามารดานางจากไปแล้ว!

“เหลียนจื่อ เรื่องมันอย่างไรกันแน่”

พอเจอเรื่องของนางไป ข้าจึงไม่มีเวลามาเสียใจเรื่องตัวเองอีก

แม้ชีวิตข้าจะบัดซบ แต่อย่างน้อยคนที่ข้ารักก็ยังมีชีวิตอยู่!

“อวี้หวน ท่านน้าทราบเรื่องที่ข้าอยู่ที่พักพิงจึงมาหา เขาบอกว่่าท่านแม่ตรอมใจตาย เขาต่อว่าข้าทีี่ทำให้ท่านแม่ตรอมใจตาย ฮือ~”

ต่อว่าหรือ เพราะเรื่องที่เราหายไปจากบ้านแน่ เหตุใดทุกคนต้องโทษเราเพราะสิ่งที่พวกเราไม่ได้อยากให้เป็นด้วย เหตุใดจึงเอาแต่โทษเหยื่ออย่างพวกเรา

“เหลียนจื่อ! ข้าอยู่ตรงนี้กับเจ้า ตายไปตอนนี้ก็ไม่ได้เจอมารดา ใจเจ้ายอมแพ้แล้วแต่ร่างกายส่วนอื่นของเจ้าไม่ได้ยอมแพ้ เจ้าหลั่งน้ำตาออกมาเพราะร่างกายรับรู้ว่าเจ้าไม่ปรกติ ไม่สู้เพื่อคนอื่นแล้วสู้เพื่อตัวเองไม่ได้หรือ”

เหลียนจื่อร้องไห้สะอึกสะอื้น แต่ไม่ได้ขืนตัวจะกระโดดสะพานต่อ

ข้าจึงลูบหลังนางเบา ๆ กอดปลอบนางเอาไว้แน่นจนกว่านางจะรู้สึกดี

“ขอโทษนะเหลียนจื่อ เจ้ากล่าวว่าท่านแม่ตรอมใจเรื่องเจ้า นั่นเป็นเพราะท่านแม่คิดว่าเจ้าไม่อยู่แล้วมิใช่หรือ”

เหลียนจื่อไม่กล่าวสิ่งใด ปล่อยให้ตนเองสะอื้น

“เจ้าต้องมีชีวิตอยู่สิ หากท่านแม่ในร่างเทพเซียนมองลงมาจากฟากฟ้าไม่เห็นเจ้าจะว่าอย่างไร”

“เมื่อครู่ยังบอกว่าตายไปก็ไม่เจอกันอยู่เลย เจ้ากำลังเอาคำปลอบของเด็กน้อยมาใช้กับข้า…”

เสียงอู้อี้ของนางทำให้ข้าเห็นถึงความหวังที่จะปลอบนางให้มีชีวิตต่อไป

“ฟังข้านะเหลียนจื่อ ในเมื่อโชคชะตาไม่ใจดีต่อเรา เช่นนั้นเราก็อย่าใจร้ายกับตัวเองเลย”

“แต่ข้าเสียใจ ข้าต้องอยู่กับคำว่าทำท่านแม่ตรอมใจตายไปตลอดชีวิต”

“หากจะโทษใครสักคนก็ต้องโทษเจ้าโจรชั่วทั้งหลาย พวกนางต่างหากที่ทำให้ชีวิตเราบัดซบเช่นนี้”

เหลียนจื่อดันไหล่ข้าออกเพื่อจะสบตากัน

“เจ้าเพิ่งกลับมาจากจวนสามีหรือ”

“ใช่! เห็นเจ้าแล้วข้าอยากปลิดชีพตัวเองตาม ห้ามความคิดช่างยากเย็นนัก…โอ๊ย!”

“อย่าพูดบ้า ๆ เจ้าจะปลิดชีพตัวเองตามข้าไม่ได้นะ ข้าไม่ยอม”

สุดท้ายก็ทนไม่ได้ที่จะเห็นข้าทำแบบเดียวกัน สหายดี ๆ เจอได้เมื่อยามตกทุกข์ได้ยากหรือ

“เหลียนจื่อ แม่น้ำสายนี้ไม่ตอบรับความตายของเจ้า เช่นนั้นเรามาขอพรจากแม่น้ำสายนี้กันดีหรือไม่”

ข้าพูดเล่น ๆ ไม่คิดว่าเหลียนจื่อจะดึงข้ายืนขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินเข้าไปใกล้ราวสะพานอีกครั้ง

“ทำอันใดเหลียนจื่อ!”

“ขอพรอย่างไรเล่า ข้าจะขอพรให้สิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเราเป็นเพียงความฝัน”

เฮ้อ~ก็คิดว่าจะพากระโดดน้ำ!

“จะเป็นไปได้อย่างไร ข้าต่างหากที่มาช่วยเจ้าทันเวลา ที่ข้าพูดว่าแม่น้ำไม่ตอบรับความตายของเจ้าก็แค่พูดเล่นเท่านั้น”

“แต่ข้าคิดจริงจัง เพราะฉะนั้นแล้วหากแม่น้ำแห่งนี้ศักดิ์สิทธิ์จริง ได้โปรดทำให้พวกเราย้อนกลับไปแก้ไขเรื่องในอดีตได้ด้วยเถิดเจ้าค่ะ”

เหลียนจื่อพนมมือ หลับตานิ่งอธิษฐานอย่างจริงจัง ข้ากวาดตามองแวดล้อมเพื่อหาความผิดปรกติที่เกิดขึ้น แต่ก็ไม่เห็นสิ่งใดนอกจากสายลมพัด น้ำในแม่น้ำกระเพื่อมขึ้น

เอาเถอะ! ลองดูก็ไม่เสียหาย

‘ข้าขออธิษฐานต่อแม่น้ำสายนี้ หากข้าสามารถแก้ไขชีวิตของตัวเองได้ ข้าขอย้อนเวลากลับไปตอนอายุ 15 หนาวก่อนที่ข้าจะได้เจอกับกงซาน ข้าขอ…’

ตู้ม!

ข้าลืมตาขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงของหนักหล่นลงน้ำ เมื่อลืมตาดูก็ใจหายเพราะไม่เห็นเหลียนจื่อยืนอยู่ข้างกาย

“เหลียนจื่อ!”

ข้าเรียกเหลียนจื่อเต็มเสียงเมื่อเห็นนางลอยคออยู่ในน้ำ ตอนนั้นข้าทำอะไรไม่ได้อีกแล้วนอกจาก…

ตู้ม!

กระโดดลงไปช่วยนาง!

ข้าควรรู้ว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไม่สามารถพึ่งพาได้ เช่นนั้นข้าขอกล่าวไว้ตรงนี้เลย หากไม่อยากให้แม่น้ำสายนี้ชื่อว่า หวนจื่อซื่อหวาง [1]

อย่าตอบรับความตายของพวกเรา!

---

[1] หวนจื่อ นำมาจากชื่อของอวี้หวนและเหลียนจื่อ ซื่อหวาง (死亡) หมายถึง ความตาย ตั้งชื่อแม่น้ำเพราะสตรีทั้งสองปลิดชีพที่แม่น้ำแห่งนี้